สวัสดีค่ะไม่อยากให้มองว่าเป็นลูกที่ไม่ดีโปรดอย่าตัดสินกันโดยเเค่เอาเรื่องครอบครัวมาตั้งกระทู้ นี่คือการหาปัญหาของเคสครอบครัวที่ต้องมีกันบ้างนะคะ
เริ่มเลยตัวเราเป็นลูกคนเดียวเราเคยใช้ชีวิตอยู่กับตั้งเเต่เด็กจนถึงป.3 และเขาก็ได้ส่งเรากลับมาบ้านเกิดก็อยู่สักพักเราก็แก่นซ่าดื้อซนตามเด็กวัยนั้น โตมาหน่อยการเรียนอยู่ในระดับดีถึงดีมาก ช่วงเวลานั้นเรารู้ตัวว่าอยู่ที่นี่มันไม่ความสุขมันไม่ใกล้ฝันเลย ในช่วงอยู่ตจว.เราไม่เคยติดต่อหาเเม่เลย นานๆๆครั้งก็ว่าได้ ความรู้สึกกับเขามันหมดไป พอมีปัญหาให้เรากลับไปอยู่ด้วยกัน มันรู้สึกแบบนี่เหรอแม่ฉัน เขาไม่รู้ว่าชอบอะไร ทำอะไรก็ไม่ค่อยพอใจ แต่เราก็ไม่สนทนด้านอยู่แบบนั้นจนเกิดนิสัยที่เวลาแม่ด่าว่าจะร้องไห้ กลายเป็นไม่ร้องออกมาแล้วมันชินหมดแล้วไม่รู้สึก แต่จะแสดงสีหน้าว่าถ้ายังทำแบบนี้ก็ไม่อยากคุยอยากพูดด้วยเหมือนกัน และประจวบกับตอนมอปลายยิ่งทำงานด้วยเจอคนแต่ละแบบแตกต่างกันไปหมดเลยกลายเป็นว่าเราต้องชินชากับบุคคลแต่ละแบบให้ได้ จนกลายเป็นนิสัยที่รู้สึกว่านี่แหละคือการป้องกันตัวเอง แม่เราเอาไปพูดว่ามันนิสัยเสียอย่างนั้นนี่เราไม่รู้เลยต้องทำยังไงให้เขาเข้าใจว่านี่คือการเซฟโซนของเรา
แม่เราชอบเอาพูดเเต่ด้านลบของนิสัยส่วนตัวของเรา
เริ่มเลยตัวเราเป็นลูกคนเดียวเราเคยใช้ชีวิตอยู่กับตั้งเเต่เด็กจนถึงป.3 และเขาก็ได้ส่งเรากลับมาบ้านเกิดก็อยู่สักพักเราก็แก่นซ่าดื้อซนตามเด็กวัยนั้น โตมาหน่อยการเรียนอยู่ในระดับดีถึงดีมาก ช่วงเวลานั้นเรารู้ตัวว่าอยู่ที่นี่มันไม่ความสุขมันไม่ใกล้ฝันเลย ในช่วงอยู่ตจว.เราไม่เคยติดต่อหาเเม่เลย นานๆๆครั้งก็ว่าได้ ความรู้สึกกับเขามันหมดไป พอมีปัญหาให้เรากลับไปอยู่ด้วยกัน มันรู้สึกแบบนี่เหรอแม่ฉัน เขาไม่รู้ว่าชอบอะไร ทำอะไรก็ไม่ค่อยพอใจ แต่เราก็ไม่สนทนด้านอยู่แบบนั้นจนเกิดนิสัยที่เวลาแม่ด่าว่าจะร้องไห้ กลายเป็นไม่ร้องออกมาแล้วมันชินหมดแล้วไม่รู้สึก แต่จะแสดงสีหน้าว่าถ้ายังทำแบบนี้ก็ไม่อยากคุยอยากพูดด้วยเหมือนกัน และประจวบกับตอนมอปลายยิ่งทำงานด้วยเจอคนแต่ละแบบแตกต่างกันไปหมดเลยกลายเป็นว่าเราต้องชินชากับบุคคลแต่ละแบบให้ได้ จนกลายเป็นนิสัยที่รู้สึกว่านี่แหละคือการป้องกันตัวเอง แม่เราเอาไปพูดว่ามันนิสัยเสียอย่างนั้นนี่เราไม่รู้เลยต้องทำยังไงให้เขาเข้าใจว่านี่คือการเซฟโซนของเรา