สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา อยากจะขอคำแนะนำจากทุกๆคนค่ะ เพราะเราไม่สามารถเล่าให้คนรอบๆตัวฟังได้เลย
คือเราอยู่กับแม่สองคนค่ะ เพราะแม่เลิกกับพ่อไปตั้งแต่เรายังเด็ก และต้องบอกก่อนค่ะว่าเราเองภายนอกเป็นคนร่าเริงสดใสดีค่ะ และเราเข้าใจว่าพ่อกับแม่เราก็แค่คนธรรมดาที่รักกันและวันนึงก็ต้องเลิกกัน อาจจะด้วยเหตุผลบางอย่าง ต่างคนต่างมีแฟนและยังรักเราเหมือนเดิม ซึ่งเพื่อนก็บอกว่าเราเป็นเด็กไม่มีปัญหาค่ะถึงแม้ว่าพ่อแม่จะเลิกกันแต่เราก็ร่าเริงสดใจปกติ และนี่แหละค่ะคือสาเหตุที่ทำให้เราไม่สามารถเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังได้เลย
เรื่องก็คือ แม่ของเรามีแฟนใหม่ค่ะ และมีเยอะมากๆ ประมาณ 4 คนได้ค่ะ ทุกคนที่แม่เราคุย แม่จะพามารู้จักเราทุกคน และพยายามพาเราไปหาครอบครัวญาติพี่น้องของผู้ชายเหล่านั้น และที่พีคคือ แม่คบทุกๆคนพร้อมกันค่ะ ซึ่งแม่เราเริ่มจากมีแฟนคนแรกตอนเราเด็กๆ เราก็ไม่รู้เรื่องอะไร จนคนที่2 3 4 มาเรื่อยจนเราโต เราก็ทำอะไรตามที่แม่บอกค่ะ ด้วยความเป็นเด็ก แม่ให้ไปไหน ให้ทำอะไรเราก็ทำหมด แม่ให้เราเรียกเขาว่าพ่อ เราก็เรียก ด้วยความไม่รู้อะไร ไม่รู้ว่าแม่คบซ้อน และผู้ชายทุกคนก็ปฏิบัติกับเราดีมากๆค่ะ บางคนส่งเราเรียน และไม่เหมือนพ่อเลี้ยงในข่าว จนเราเริ่มโต เราเริ่มรู้เรื่องจับต้นชนปลายถูกว่าแม่เราคบซ้อนค่ะ ซึ่งในใจเรารับไม่ได้ค่ะ แต่เรื่องมันผ่านจนเราแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เรารู้สึกไม่ดีที่คิดถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนของแม่เรา จนเราได้ย้ายเข้ามาอยู่มหาลัย เรากลับรู้สึกดีใจมาก ที่ได้ห่างแม่ ห่างจากเรื่องราวเหล่านั้น จนเดือนนี้เป็นเดือนที่เราปิดเทอมค่ะ เราก็กลับมาบ้านวางแผนไว้ว่าปีนี่เราจะไม่ออกไปไหน อยู่เค้าดาว กินหมูกะทะกับแม่ ออกไปข้างนอกไปวัด ไปคาเฟ่เล็กๆถ่ายรูปน่ารักๆกัน2คน แต่สุดท้ายทุกอย่างพังค่ะ แม่เรามีผู้ชายอีก1คน และแม่พยายามนำเขาเข้ามาในชีวิตเราเหมือนกับผู้ชายคนอื่นๆของแม่ เราเริ่มพยายามต่อต้านค่ะ แม่จะพาเขามารับเราสนามบิน เราก็บอกไม่เอา แม่พยายามพาจะพาเราออกไปกินข้าว จะพาเราไปสวัสดีพ่อแม่ผู้ชายคนนั้น เราพยายามจะหนีด้วยการบอกว่าจะไปบ้านเพื่อน ไปที่อื่น ไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ไปกับแม่และผู้ชายคนนั้น เพราะเรารู้อยู่เต็มอกว่าแม่เราคบซ้อน และที่พีคไปกว่านั้นคือ เขามีเมียอยู่แล้ว ใช่ค่ะทุกคนอ่านไม่ผิด เขามีเมียอยู่แล้ว เราเกลียดความสัมพันธ์เหล่านี้ เราเกลียดทุกอย่างที่แม่เราทำ เราเคยถามแม่ตอนสมัยมัธยมว่าทำไปทำไม เขาบอกว่าเขาทำเพื่อเราจะได้มีเงินค่ะ แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเขาไม่ได้ทำไปเพื่อเราค่ะ เขาทำเพราะความสนุกของตัวเขาเอง เราอยากจะเตือนแม่ อยากจะแนะนำแม่ว่ามันบาปนะ มันไม่ดีเลย แต่ทุกๆครั้งที่เราพยายามจะเตือนเขาก็มักจะไม่ฟังค่ะ เขาพาผู้ชายคนนี้เข้ามาในบ้าน มากินข้าวกับเรา และยังพาเขามานอนที่บ้าน ซึ่งเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันคือเซฟโซนของเรา เขาเหมือนจะเกรงใจเราแต่แม่ก็ไม่ได้เกรงใจค่ะ พยายามทำเหมือนเรายังเป็นเด็ก ที่ไม่รู้เรื่องอะไร ทั้งที่จริงๆตอนนี้เราโตมากแล้ว เราควรทำยังไงดีค่ะ ควรจะห้ามเขา หรือ ปล่อยไปเลยดี ตอนนี้ในใจเรามันเต็มไปด้วยอะไรก็ไม่รู้ ทั้งความอึดอัด มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เราเข้าใจว่าแม่เราเหงา แต่การทำแบบนี้มันเกินคำว่าเหงาไปไกลแล้วจนแทบกู่ไม่กลับ เหมือนเชือกที่พันกันจนเป็นปมที่แน่นจนแก้ไม่ออก เราไม่อยากยุ่งเรื่องของเขาเลย พยายามที่สุดแล้ว เรารู้สึกเหนื่อยและไม่มีความสุขทุกครั้งที่กลับบ้านเลย เราควรทำยังไงดีคะ
ขอโทษนะคะที่เล่ายาว แต่ด้วยเรื่องทั้งหมดนี้ทำให้เราคุยปัญหากับคนรอบข้างไม่ได้เลย ทั้งเพื่อนทั้งแฟน เราละลายใจแทน และเป็นความลับอยู่ในใจเรามาเป็น 10ปีแล้ว เราไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วค่ะ แต่พอจะหนีก็หนีไม่ได้เพราะเขาเป็นแม่เรา เราควรทำยังไงกับปัญหานี้ดีค่ะ มันเหนื่อยๆมากเลยค่ะ บางทีเราก็ร้องไห้ออกมาทุกครั้งที่นึกถึง เวลาเจอกับปัญหาเราไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้เลย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้านะคะ
แม่ของเรามีแฟนหลายคน จนความสัมพันธ์มันเหมือนปมเชือกที่แก้ไม่ออก
คือเราอยู่กับแม่สองคนค่ะ เพราะแม่เลิกกับพ่อไปตั้งแต่เรายังเด็ก และต้องบอกก่อนค่ะว่าเราเองภายนอกเป็นคนร่าเริงสดใสดีค่ะ และเราเข้าใจว่าพ่อกับแม่เราก็แค่คนธรรมดาที่รักกันและวันนึงก็ต้องเลิกกัน อาจจะด้วยเหตุผลบางอย่าง ต่างคนต่างมีแฟนและยังรักเราเหมือนเดิม ซึ่งเพื่อนก็บอกว่าเราเป็นเด็กไม่มีปัญหาค่ะถึงแม้ว่าพ่อแม่จะเลิกกันแต่เราก็ร่าเริงสดใจปกติ และนี่แหละค่ะคือสาเหตุที่ทำให้เราไม่สามารถเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังได้เลย
เรื่องก็คือ แม่ของเรามีแฟนใหม่ค่ะ และมีเยอะมากๆ ประมาณ 4 คนได้ค่ะ ทุกคนที่แม่เราคุย แม่จะพามารู้จักเราทุกคน และพยายามพาเราไปหาครอบครัวญาติพี่น้องของผู้ชายเหล่านั้น และที่พีคคือ แม่คบทุกๆคนพร้อมกันค่ะ ซึ่งแม่เราเริ่มจากมีแฟนคนแรกตอนเราเด็กๆ เราก็ไม่รู้เรื่องอะไร จนคนที่2 3 4 มาเรื่อยจนเราโต เราก็ทำอะไรตามที่แม่บอกค่ะ ด้วยความเป็นเด็ก แม่ให้ไปไหน ให้ทำอะไรเราก็ทำหมด แม่ให้เราเรียกเขาว่าพ่อ เราก็เรียก ด้วยความไม่รู้อะไร ไม่รู้ว่าแม่คบซ้อน และผู้ชายทุกคนก็ปฏิบัติกับเราดีมากๆค่ะ บางคนส่งเราเรียน และไม่เหมือนพ่อเลี้ยงในข่าว จนเราเริ่มโต เราเริ่มรู้เรื่องจับต้นชนปลายถูกว่าแม่เราคบซ้อนค่ะ ซึ่งในใจเรารับไม่ได้ค่ะ แต่เรื่องมันผ่านจนเราแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เรารู้สึกไม่ดีที่คิดถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนของแม่เรา จนเราได้ย้ายเข้ามาอยู่มหาลัย เรากลับรู้สึกดีใจมาก ที่ได้ห่างแม่ ห่างจากเรื่องราวเหล่านั้น จนเดือนนี้เป็นเดือนที่เราปิดเทอมค่ะ เราก็กลับมาบ้านวางแผนไว้ว่าปีนี่เราจะไม่ออกไปไหน อยู่เค้าดาว กินหมูกะทะกับแม่ ออกไปข้างนอกไปวัด ไปคาเฟ่เล็กๆถ่ายรูปน่ารักๆกัน2คน แต่สุดท้ายทุกอย่างพังค่ะ แม่เรามีผู้ชายอีก1คน และแม่พยายามนำเขาเข้ามาในชีวิตเราเหมือนกับผู้ชายคนอื่นๆของแม่ เราเริ่มพยายามต่อต้านค่ะ แม่จะพาเขามารับเราสนามบิน เราก็บอกไม่เอา แม่พยายามพาจะพาเราออกไปกินข้าว จะพาเราไปสวัสดีพ่อแม่ผู้ชายคนนั้น เราพยายามจะหนีด้วยการบอกว่าจะไปบ้านเพื่อน ไปที่อื่น ไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ไปกับแม่และผู้ชายคนนั้น เพราะเรารู้อยู่เต็มอกว่าแม่เราคบซ้อน และที่พีคไปกว่านั้นคือ เขามีเมียอยู่แล้ว ใช่ค่ะทุกคนอ่านไม่ผิด เขามีเมียอยู่แล้ว เราเกลียดความสัมพันธ์เหล่านี้ เราเกลียดทุกอย่างที่แม่เราทำ เราเคยถามแม่ตอนสมัยมัธยมว่าทำไปทำไม เขาบอกว่าเขาทำเพื่อเราจะได้มีเงินค่ะ แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเขาไม่ได้ทำไปเพื่อเราค่ะ เขาทำเพราะความสนุกของตัวเขาเอง เราอยากจะเตือนแม่ อยากจะแนะนำแม่ว่ามันบาปนะ มันไม่ดีเลย แต่ทุกๆครั้งที่เราพยายามจะเตือนเขาก็มักจะไม่ฟังค่ะ เขาพาผู้ชายคนนี้เข้ามาในบ้าน มากินข้าวกับเรา และยังพาเขามานอนที่บ้าน ซึ่งเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันคือเซฟโซนของเรา เขาเหมือนจะเกรงใจเราแต่แม่ก็ไม่ได้เกรงใจค่ะ พยายามทำเหมือนเรายังเป็นเด็ก ที่ไม่รู้เรื่องอะไร ทั้งที่จริงๆตอนนี้เราโตมากแล้ว เราควรทำยังไงดีค่ะ ควรจะห้ามเขา หรือ ปล่อยไปเลยดี ตอนนี้ในใจเรามันเต็มไปด้วยอะไรก็ไม่รู้ ทั้งความอึดอัด มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เราเข้าใจว่าแม่เราเหงา แต่การทำแบบนี้มันเกินคำว่าเหงาไปไกลแล้วจนแทบกู่ไม่กลับ เหมือนเชือกที่พันกันจนเป็นปมที่แน่นจนแก้ไม่ออก เราไม่อยากยุ่งเรื่องของเขาเลย พยายามที่สุดแล้ว เรารู้สึกเหนื่อยและไม่มีความสุขทุกครั้งที่กลับบ้านเลย เราควรทำยังไงดีคะ
ขอโทษนะคะที่เล่ายาว แต่ด้วยเรื่องทั้งหมดนี้ทำให้เราคุยปัญหากับคนรอบข้างไม่ได้เลย ทั้งเพื่อนทั้งแฟน เราละลายใจแทน และเป็นความลับอยู่ในใจเรามาเป็น 10ปีแล้ว เราไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วค่ะ แต่พอจะหนีก็หนีไม่ได้เพราะเขาเป็นแม่เรา เราควรทำยังไงกับปัญหานี้ดีค่ะ มันเหนื่อยๆมากเลยค่ะ บางทีเราก็ร้องไห้ออกมาทุกครั้งที่นึกถึง เวลาเจอกับปัญหาเราไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้เลย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้านะคะ