เด็กผู้ชาย ม.1 จีบรุ่นพี่สุดน่ารัก ม.6 เป็นไปได้มั้ยที่จะรักกัน

          ย้อนกลับไปสมัยปี 2545 ตอนนั้นเข้าเรียน ม.1 นี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับชีวิตของผม คุณคิดว่าความรักครั้งนี้ของผมสมหวังหรือไม่ เป็นไปได้มั้ยที่จะคบกัน และความรักมันจะยืนยาวหรือเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป ลองอ่านเรื่องราวของผมดูครับ
     
     ขออนุญาติไม่เอ่ยชื่อของคนในเหตุการณ์นี้ผมขอสมมุติขึ้นมานะครับ ไม่เอาชื่อจริง ๆ ของพวกเขามาใช้

          เริ่มเรื่องเลยคือผมเป็นเด็ก กทม. เรียนอนุบาลและประถมที่ กทม. เลยเป็นเด็กในเมืองว่างั้นแหละ แล้วครอบครัวของผมย้ายกลับไปอยู่ต่างจังหวัด ผมก็ต้องย้าที่เรียนกลับไปเป็นเด็กบ้านนอก ช่วงแรก ๆ ที่ต้องมาเรียนที่นี่ผมไม่อยากมาเลย คิดถึงเพื่อนและโรงเรียนที่อยากเรียนมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ก็เลยต้องจำใจย้ายมา โชคดีที่โรงเรียนที่ผมไปเข้านั้นอยู่ตรงข้ามกับบ้านพอดี อารมณ์แบบว่าบ้านอยู่หน้าโรงเรียนเลย สบายครับไม่ต้องรีบตื่นเช้า กลับบ้านเร็ว เพราะเพียงแค่เดินข้ามถนนก็ถึงบ้านถึงโรงเรียนแล้ว 555+

          เปิดเทอมวันแรก มีแต่คนมาทักทายทั้งรุ่นพี่และเพื่อน ๆ ร่วมชั้นเรียนว่าเป็นเด็กในเมือง ไม่รู้จักใครสักคน เพราะไม่เคยอยู่แถวนี้มาก่อน มีเรื่องราวมากมายแต่ขอตัดออกเน้นเรื่องความรักดีกว่า ผ่านไป 1 สัปดาห์ผมเริ่มรู้จักรุ่นพี่กลุ่มประธานนักเรียนเพราะพี่ ๆ เขามาพูดหน้าเสาธงทุกวัน ไม่ได้แอบชอบนะแต่เห็นทุกวันเลยเริ่มเบื่อซะแล้ว

          เริ่มวันแรกของสัปดาห์ที่ 2 วันจันทร์หลังเข้าแถวเคารพธงชาติตอนเช้า แล้วก็เช่นเคยผมก็เห็นพี่ที่เป็นประธานนักเรียน(ผู้หญิง ไม่ค่อยสวยเลย) ผมกำลังเดินขึ้นอาคารเรียนพี่ประธานนักเรียนเดินมาทักทายผม
     พี่ประธานนักเรียน : น้องกอล์ฟจะไปไหนหรอค่ะ(พี่เขาทักทายผม)
     ผม : กำลังไปเรียนครับพี่เอ(งงว่าพี่เขารู้จักชื่อเราได้งัย แต่ผมรู้ชื่อพี่เขาเพราะพี่เขาแนะนำตัวหน้าเสาธง)
     ผม : พี่รู้จักผมด้วยหรอ ทำไมรู้จักชื่อม
     พี่ประธานนักเรียน : ถามเพื่อน ๆ น้องกอล์ฟมาเลยรู้ว่าน้องกอล์ฟชื่ออะไร ไปเรียนได้แล้วพี่ไปเรียนก่อนนะ (แล้วก็ยิ้มให้)
     ผม : ครับพี่ (งงว่าพี่เขามาทักทายทำไมว่ะ 555+)

          หลังจากนั้นพี่เขาก็ไม่เข้ามาทักทายอีกเลยเจอหน้าพี่เขาก็ยิ้มให้ ผมก็ยิ้มตอบกลับไปทุกครั้งจนเพื่อน ๆ แซวว่า จะข้ามรุ่นไปจีบเขาหรอ ผมตอบเพื่อน ๆ ว่าไม่ได้ชอบเขานี่หว่าจะไปจีบเขาทำไม อีกอย่างคนละรุ่นเลยนะ เขาไม่ชอบเด็ก ๆ แบบเราหลอก เพื่อน ๆ บอกว่าไม่แน่หลอก ผมก็ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ได้ชอบพี่เอ(ประธานนักเรียน)

          จนกระทั่งวันนึงผมต้องเรียนวิชาสุดท้ายกับอาจารย์สุดโหด(โหดไปงั้นแหละ จริง ๆ แล้วแกใจดีนะ) เป็นวิชาคาบเรียนสุดท้าย ทำการบ้านไม่เสร็จก็ได้กลับบ้านช้า วันนั้นผมทำการบ้านช้ากว่าคนอื่นเลยได้กลับช้าพร้อมเพื่อนประมาณ 3 - 4 คน พออาจารย์ปล่อยให้กลับบ้าน เลยเวลาเข้าแถวตอนเย็นไปแล้ว ผมเลยไม่รีบที่จะกลับบ้านยืนสตั๊นกับความโหดของอาจารย์อยู่หน้าอาคารเรียน แต่ทุกคนรีบวิ่งที่รถรับส่งนักเรียนเพื่อกลับบ้าน ผมยังงัยก็ได้บ้านอยู่แึ่นี้เอง เพื่อนผมถามว่าไม่กลับบ้านหรอ ผมบอกว่ารอแปปนึงยังไม่อยากเดินออกไป ยืนเล่นตรงนี้แปปพวกไปเถอะ

          จุดเริ่มต้น ของความรักครั้งนี้อยู่ตรงนี้ครับระหว่างที่ผมยืนสตั๊นอยู่ ก็มีรุ่นพี่ ม.ปลาย ชุดนักเรียน 2 คนเดินผ่านหน้าผมไป มีพี่คนนึงน่ารักมาก ๆ จนผมต้องมองตามเลย แต่พี่เขาไม่หันมามองผมเลย ผมเลยตัดสินใจเดินตามพี่เขาไป พี่เขาก็ไม่หันมามองผมเลย ผมก็คิดว่าพี่เขาคงไม่สนใจเราหลอกเลยไม่หันมามอง ผมก็ไม่กล้าทักทายพี่เขาก่อน กลัวพี่เขามีแฟนอยู่แล้วเดี๋ยวโดนรุ่นพี่ต่อยเอาเลยทำได้แค่เดินตามไปเรื่อย ๆ พอเดินสุดอาคารที่ผมเรียนก็เจอกับพี่เอ(ประธานนักเรียน) อีกแล้วถามผมว่า
     พี่เอ : น้องกอล์ฟวันนี้กลับบ้านทางนี้หรอค่ะ เห็นทุกทีจะกลับทางโน้นี่(โรงเรียนมี 2 ประตูใหญ่)
     ผม : อ่อผมอยากเดินทางนี้ครับ เดินทางโน้นมันเป็นดินลูกรังร้องเท่าเล๊อะครับ
     พี่เอ : รีบกลับบ้านได้แล้วมันเย็นมากแล้ว
     ผม : (ครับพี่ แล้วก็รีบเดินกลับบ้านอย่างไว เพราะ อาย 555+)
          กลับบ้านมาผมเฝ้าคิดถึงหน้าพี่คนนั้นน่ารักมาก มากจนคิดว่านี่คือนางฟ้าสำหรับผมเลยนะอยากรู้จักพี่เขา แต่ไม่รู้ว่าพี่เขาเรียนอยู่ห้องไหนยังงัยบ้าง อีกอย่างกลัวว่าถ้าพี่เขามีแฟนแล้วเราเข้าไปจีบ อาจโดนแฟนพี่เขาต่อยเอาก็ได้ รวมไปถึงความต่างวัยต่างรุ่นเขาอาจจะไม่สนใจเราก็ได้ ก็เลยเลิกล้มความที่จะจีบพี่เขาไปเลย

          ความกล้าในครั้งนี้ ผ่านมาอีกสัปดาห์นึงผมก็เรียนวิชาของอาจารย์สุดโหดคนนี้อีก แล้วก็ช้าสุดอีกครั้งทำให้กลับบ้านคนสุดท้ายเลยเกือบ 17.00 น. อาจารย์กำชับว่า ไม่เสร็จห้ามกลับเพราะบ้านอยู่แค่นี้ไม่ต้องรีบ ตายแน่วันนี้เมื่อไหร่จะได้กลับ ผมรีบทำจนเสร็จแต่อาจารย์กลับไปก่อนแล้ว ผมก็ออกมายืนสตั๊นกับวิชานี้อีกเช่นเคยที่เดิมเวลาเดิมเลย และแล้วพี่สองคนนั้นก็เดินผ่านหน้าผมไปอีกผมมองตามจนพี่อีกคนที่มไม่ได้ชอบหันมามองแปปนึงแล้:วหันกลับไป ผมรีบเดินตามห่าง ๆ พอสุดอาคารเรียนพี่เขาก็หยุดเดิน ทั้งสองคนหันมามองผม ผมหยุดเดินแปปนึงแล้วเงยหน้าขึ้นฟ้าก้มมองดิน ในใจคิดว่า
     เวรล่ะพี่เขาหันมามองเราป่าวว่ะ
          ผมเดินก้มหน้าไปเรื่อย ๆ จนสุดอาคารแล้วก็กำลังจะเลี้ยวไปทางประตูเพื่อกลับบ้าน พี่คนที่ผมไม่ได้ชอบทักผมว่า
     พี่(คนที่ไม่ได้ชอบ) : จะรีบกลับบ้านหรอค่ะ รีบเดินจัง
     ผม : (หันหน้าหันหลัง พี่เขาพูดกับใครว่ะ 555+)
     พี่(คนที่ไม่ได้ชอบ) : เรานั่นแหละไม่มีใครหลอกไม่ต้องหันไปหาใคร
     ผม : พี่ถามผมหรอ
    พี่(คนที่ไม่ได้ชอบ) : ใช่! บ้านอยู่แค่นี้เองจะรีบไปไหน
     ผม : ไม่รู้จะอยู่ทำอะไรครับพี่ กลับบ้านไปฟังเพลงดีกว่า
          และแล้วพี่เอ(ประธานนักเรียน) ก็เดินมา (อีกแล้ว)
     พี่เอ : น้องกอล์ฟทำอะไร ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ จีบเพื่อนพี่อยู่หรอจ๊ะ
     ผม : (สตั๊นไปแปปนึง คิดในใจว่า เพื่อนพี่เอหรอว่ะเนี่ย แล้วก็คิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน) เปล่าครับพี่เอไม่ได้จีบใครครับ
     พี่เอ : (หันไปถามเพื่อนเขา) พวกจีบน้องหรอ
          พี่คนที่ไม่ได้ชอบส่ายหัว แต่พี่คนที่ผมชอบยิ้มจนหน้าแดง ผมเริ่มรู้สึกว่า เอาว่ะวันนี้ยังงัยก็ต้องบอกชอบพี่เขาให้ได้ เป็นตายยังงัยไม่สนแล้ว
     ผม : พี่ ๆ (บอกพี่คนที่ผมชอบ) ทำไมพี่น่ารักจัง ผมแอบชอบพี่อยู่ พี่มีแฟนหรือยังครับ
     พี่เอ : อ๋อ! แอบชอบเพื่อนพี่ก็ไม่บอก พี่คนนี้ชื่อบี(พี่คนที่ผมชอบ) พี่คนนั้นชื่อซี(คนที่ไม่ได้ชอบ)
     ผม : พี่บีพี่มีแฟนหรือยังครับผมขอเบอร์พี่ได้มั้ย
     พี่บี : ยังไม่มีค่ะน้องกอล์ฟ อยากคุยกับพี่ไม่ต้องโทรมาหลอกมาคุยกับพี่ที่โรงเรียนเลยก็ได้ พี่อยู่หอในโรงเรียนกัน 3 คนนี่เลย
     ผม : (คิดในใจ จ่ารักขนาดนี้ไม่มีแฟนกูจะเชื่อดีมั้ยว่ะหลอกเด็กป่าวเนี่ย 555+) งั้นผมมาหาพี่ทุกวันเลยได้ป่ะ
     พี่เอ : มาได้เลยน้องกอล์ฟ แต่มาอยู่คุยด้วยได้แค่ 2 ทุ่มนะ เพราะพวกพี่ต้องกลับขึ้นหอหญิง
     ผม : งั้นผมขอกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวผมมาหาพี่บีนะครับ
     พี่บี : จะรอนะจ๊ะรีบมา

          ผมกลับมาที่บ้านพร้อมอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะกลับเข้าไปในโรงเรียน ในใจคิดว่า จะเข้าไปหาพี่เขาดีมั้ย เขาหลอกเราหรือเปล่า ใจนึงก็ไม่กล้าไป ใจนึงก็อยากเจอหน้าพี่เขามาก จะทำไงงัยดี