เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้วแต่ก็น่าจะเป็นประโยชน์กับหลายๆท่านที่กำลังเจอปัญหาอยู่ เอาไปปรับใช้ได้
ก่อนหน้านั้นผมกับแฟนทำงานอยู่โรงงานอาหารใกล้บ้าน หลังจากแต่งงานแฟนผมท้องผมเลยไปทำงานเป็นโฟร์แมนโรงงานเหล็กตามคำชักชวนของเพื่อนซึ่งรายได้สูงกว่าเดิม3เท่าตัว ครบ9เดือนก็ได้ลูกสาวหนึ่งคนตั้งชื่อว่าน้องแก้ม น้องแก้มเป็นเด็กค่อนข้างสมบูรณ์ น่ารัก แรกคลอด3.3 ก.ก. พอคลอดน้องแก้มได้ 8 เดือน แฟนผมก็มาทำงานด้วย ทุกครึ่งเดือนผมจะกลับบ้านเพราะความคิดถึงลูก เป็นแบบนี้ปีกว่าๆ จนถึงภาวะเศรษฐกิจไม่ดีโรงงานปลดคน ผมกับแฟนจึงกลับบ้าน
เข้าเรื่องนะครับ พอกลับมาบ้านจึงรู้ว่าน้องแก้มค่อนข้าง "ช้า" ช้าจริงๆครับ ไม่ใชพัฒนาการช้านะ แต่....... วิ่งช้า ปีนต้นไม้ช้า(ส่วนมาจะปีนไม่ได้) เข้าใจช้า ไหวพริบช้า ปั่นจักรยานได้ช้า ฯ
ความที่อยู่บ้านนอก เพื่อนๆรุ่นเดียวกันเค้าผอมเพรียว แต่น้องแก้มตุ๊ต๊ะไปหน่อย เราก็ได้แต่คอยบอกคนอื่นว่า"รอแก้มบ้าง" อยู่เป็นประจำ
พอน้องแก้มเข้าโรงเรียน จะได้ยินเข้าหูมาว่า ห้ามเล่นกับแก้ม ถ้าไม่เชื่อจะไม่ให้เข้ากลุ่ม เราก็นึกว่าแค่ประเดี๋ยวประด๋าวตามประสาเด็ก เราก็คุยกับแฟนเพื่อแก้ปัญหา โดยเราให้แฟนทำขนมไปแจกเพื่อนๆของแก้ม โดยให้แก้มเอาไปให้ถึงบ้านเอง(ผมขี่พ่วงข้างไปส่งและแอบมองพฤติกรรมของเพื่อนๆเขาด้วย) ผลที่ได้ก็okเพื่อนให้เข้ากลุ่ม สบายใจขึ้นแต่ก็ยังทำขนมไปแจกอยู่เรื่อยๆเน้นเพื่อนใกล้บ้าน
สักพักเข้าหูอีกเกิดจากอะไรวะงง บวกกับที่เค้าบอกว่าไม่อยากไปโรงเรียน เลยลองถามเค้าดู เค้าบอกว่า คนที่ไม่ให้เพื่อนๆเล่นกับเค้าคือหัวหน้าห้อง ไม่ใช่ใครที่ใหนก็ไอ้คนที่เราเอาขนมไปให้มันประจำำแถมบ้านยังอยู่ใกล้กันอีกต่างหาก น้องแก้มบอกว่ามีเพื่อนที่คบกับเค้าแค่คนเดียว(จากทั้งห้อง19คน) เพราะคนอื่นกลัวไม่ได้เข้ากลุ่ม
หัวอกคนเป็นพ่อน้ำตาจะใหลเสียให้ได้ เลยฝืนย้ำถามต่อว่า
ผม "แล้วหนูรู้สึกยังไงที่เพื่อนไม่เล่นด้วย"
แก้ม " เวลาพวกมันไปเล่นกันหนูก็อยู่บนห้องวาดรูป ระบายสี"
จากนั้นนะครับ ผมจะถามเค้าเสมอว่า สมุดวาดเขียนหมดหรือยัง สียังอยู่ครบมั้ย ไปหาซื้อเพิ่มมั้ยอยู่เสมอครับ โล่งไปอีก1ปี
พอขึ้นป.3 ความกังวลโยนทิ้งไปได้เลยครับ
ผมลองถามไปว่า
ผม "ตอนนี้เพื่อนๆในห้องเค้ายังเหมือนเดิมมั้ย"
แก้ม " เดี๋ยวนี้นะหนูกลายเป็นผู้มีอิทธิพลแล้วพ่อ หนูสั่งอะไรมันก็ทำตามแม้แต่หัวหน้าห้อง"
ผม " ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ"
แก้ม " ก็พวกมันลอกการบ้านหนูกันทั้งห้อง"
ตอนนี้น้องแก้มอยู่ป.5แล้ว เป็นที่รักของคุณครูและเพื่อนนักเรียนดี เรียนดี และเป็นเด็กกิจกรรม
สุดท้ายนี้ ถ้าหาผมและแฟนยังทำงานอยู่ที่อื่นจะไม่เห็นและสามารถช่วยให้กำลังใจและพยุงเค้าให้พ้นปัญหานี้ได้ ผมเกือบพาเค้าย้ายโรงเรียนหนีถ้าหากเค้าไม่ใหวจริงๆ และเป็นที่ตัวเค้าเองด้วยที่สามารถฝ่าฟันมันไปได้
หมายเหตุ
ความแต่โรงเรียนเป็นโรงเรียนบ้านนอกจึงไม่ได้มีกิจกรรมเสริมทักษะมากนัก อาศัยดูยูทูป ติวเพิ่มจากหนังสือเรียนเค้าเอง วันหยุดพาไปฝึกว่ายน้ำบ้างตามน้ำตกใกล้ๆบ้าน ทริปต่างจังหวัดบ้างตามสภาพคล่องของเงิน
อ้อ.... ลืมบอกไป แก้มเค้ามีน้องแล้วครับ อยู่ป.1 คนนี้ไม่ต้องห่วงเลยยยย เพื่อนเยอะตามประสาเด็กผู้ชาย
เมื่อเพื่อนๆไม่ยอมเล่นกับลูกสาว
ก่อนหน้านั้นผมกับแฟนทำงานอยู่โรงงานอาหารใกล้บ้าน หลังจากแต่งงานแฟนผมท้องผมเลยไปทำงานเป็นโฟร์แมนโรงงานเหล็กตามคำชักชวนของเพื่อนซึ่งรายได้สูงกว่าเดิม3เท่าตัว ครบ9เดือนก็ได้ลูกสาวหนึ่งคนตั้งชื่อว่าน้องแก้ม น้องแก้มเป็นเด็กค่อนข้างสมบูรณ์ น่ารัก แรกคลอด3.3 ก.ก. พอคลอดน้องแก้มได้ 8 เดือน แฟนผมก็มาทำงานด้วย ทุกครึ่งเดือนผมจะกลับบ้านเพราะความคิดถึงลูก เป็นแบบนี้ปีกว่าๆ จนถึงภาวะเศรษฐกิจไม่ดีโรงงานปลดคน ผมกับแฟนจึงกลับบ้าน
เข้าเรื่องนะครับ พอกลับมาบ้านจึงรู้ว่าน้องแก้มค่อนข้าง "ช้า" ช้าจริงๆครับ ไม่ใชพัฒนาการช้านะ แต่....... วิ่งช้า ปีนต้นไม้ช้า(ส่วนมาจะปีนไม่ได้) เข้าใจช้า ไหวพริบช้า ปั่นจักรยานได้ช้า ฯ
ความที่อยู่บ้านนอก เพื่อนๆรุ่นเดียวกันเค้าผอมเพรียว แต่น้องแก้มตุ๊ต๊ะไปหน่อย เราก็ได้แต่คอยบอกคนอื่นว่า"รอแก้มบ้าง" อยู่เป็นประจำ
พอน้องแก้มเข้าโรงเรียน จะได้ยินเข้าหูมาว่า ห้ามเล่นกับแก้ม ถ้าไม่เชื่อจะไม่ให้เข้ากลุ่ม เราก็นึกว่าแค่ประเดี๋ยวประด๋าวตามประสาเด็ก เราก็คุยกับแฟนเพื่อแก้ปัญหา โดยเราให้แฟนทำขนมไปแจกเพื่อนๆของแก้ม โดยให้แก้มเอาไปให้ถึงบ้านเอง(ผมขี่พ่วงข้างไปส่งและแอบมองพฤติกรรมของเพื่อนๆเขาด้วย) ผลที่ได้ก็okเพื่อนให้เข้ากลุ่ม สบายใจขึ้นแต่ก็ยังทำขนมไปแจกอยู่เรื่อยๆเน้นเพื่อนใกล้บ้าน
สักพักเข้าหูอีกเกิดจากอะไรวะงง บวกกับที่เค้าบอกว่าไม่อยากไปโรงเรียน เลยลองถามเค้าดู เค้าบอกว่า คนที่ไม่ให้เพื่อนๆเล่นกับเค้าคือหัวหน้าห้อง ไม่ใช่ใครที่ใหนก็ไอ้คนที่เราเอาขนมไปให้มันประจำำแถมบ้านยังอยู่ใกล้กันอีกต่างหาก น้องแก้มบอกว่ามีเพื่อนที่คบกับเค้าแค่คนเดียว(จากทั้งห้อง19คน) เพราะคนอื่นกลัวไม่ได้เข้ากลุ่ม
หัวอกคนเป็นพ่อน้ำตาจะใหลเสียให้ได้ เลยฝืนย้ำถามต่อว่า
ผม "แล้วหนูรู้สึกยังไงที่เพื่อนไม่เล่นด้วย"
แก้ม " เวลาพวกมันไปเล่นกันหนูก็อยู่บนห้องวาดรูป ระบายสี"
จากนั้นนะครับ ผมจะถามเค้าเสมอว่า สมุดวาดเขียนหมดหรือยัง สียังอยู่ครบมั้ย ไปหาซื้อเพิ่มมั้ยอยู่เสมอครับ โล่งไปอีก1ปี
พอขึ้นป.3 ความกังวลโยนทิ้งไปได้เลยครับ
ผมลองถามไปว่า
ผม "ตอนนี้เพื่อนๆในห้องเค้ายังเหมือนเดิมมั้ย"
แก้ม " เดี๋ยวนี้นะหนูกลายเป็นผู้มีอิทธิพลแล้วพ่อ หนูสั่งอะไรมันก็ทำตามแม้แต่หัวหน้าห้อง"
ผม " ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ"
แก้ม " ก็พวกมันลอกการบ้านหนูกันทั้งห้อง"
ตอนนี้น้องแก้มอยู่ป.5แล้ว เป็นที่รักของคุณครูและเพื่อนนักเรียนดี เรียนดี และเป็นเด็กกิจกรรม
สุดท้ายนี้ ถ้าหาผมและแฟนยังทำงานอยู่ที่อื่นจะไม่เห็นและสามารถช่วยให้กำลังใจและพยุงเค้าให้พ้นปัญหานี้ได้ ผมเกือบพาเค้าย้ายโรงเรียนหนีถ้าหากเค้าไม่ใหวจริงๆ และเป็นที่ตัวเค้าเองด้วยที่สามารถฝ่าฟันมันไปได้
หมายเหตุ
ความแต่โรงเรียนเป็นโรงเรียนบ้านนอกจึงไม่ได้มีกิจกรรมเสริมทักษะมากนัก อาศัยดูยูทูป ติวเพิ่มจากหนังสือเรียนเค้าเอง วันหยุดพาไปฝึกว่ายน้ำบ้างตามน้ำตกใกล้ๆบ้าน ทริปต่างจังหวัดบ้างตามสภาพคล่องของเงิน
อ้อ.... ลืมบอกไป แก้มเค้ามีน้องแล้วครับ อยู่ป.1 คนนี้ไม่ต้องห่วงเลยยยย เพื่อนเยอะตามประสาเด็กผู้ชาย