สวัสดีค่ะขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ
ตอนนี้เราอายุ20ใกล้จะ21แล้ว เคยทำงานแต่ก็ไม่โอเคเท่าไหร่เพราะไม่ใช่สิ่งที่เราเป็น ปัจจุบันกำลังหางานใหม่ค่ะ ซึ่งเราอยากเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยไม่อยากเป็นภาระให้คนที่บ้าน แต่มันติดที่ว่าเราทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้เลย เข้าเรื่องนะคะ
เราจบอนุปริญญาหรือปวส.ด้านการตลาด จบมาเราก็ได้งานทำเลยเป็นบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งมันควบคู่เป็นโรงงานด้วย ตอนนั้นที่ตกลงเข้าทำงานเราไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ สมัครไปที่แรกได้ก็ทำเลย เพียงแค่อยากมีเงินและลดภาระ แบ่งเบาภาระให้ที่บ้าน เราทำไปได้สักระยะเราก็เริ่มไม่โอเคกับสภาพแวดล้อมและบุคคลในที่ทำงาน อาจเป็นเพราะตัวเองมีวุฒิภาวะไม่มากพอด้วยแหละค่ะจึงตัดสินใจออก เราเลยคิดว่างานที่เหมาะกับเราที่เราโอเคกับงานแบบนี้มากที่สุดก็คงเป็นงานที่ไม่ต้องวุ่นวายกับเอกสาร งานทางการที่ต้องกดดันอะไรมากๆเช่นขายประกัน บลาๆๆ พวกนี้ค่ะ ตอนนี้ครอบครัวเรากดดันเรามากๆเลยแต่เราก็เข้าใจในความหวังดีนะคะเนื่องด้วยสภาวะเศรษฐกิจตอนนี้หางานยาก แต่ทางบ้านเราก็ส่งงานมาให้เราลองไปบ่อยมากซึ่งไม่มีที่ไหนที่เราโอเคและตรงตามที่เราอยากจะทำและโอเคกับมันเลยค่ะ เราแค่อยากได้ทำงานในแบบที่เราคิดไว้แบบที่ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร เป็นอิสระไม่ต้องทำเอกสาร ไม่ต้องนั่งหน้าคอม เป็นงานบริการแต่ก็ไม่ได้เป็นงานบริการที่ต้องแต่งตัวสวยๆทางการๆอะไรแบบนั้นน่ะค่ะ อีกอย่างที่บอกคืออยากทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เราเห็นเพื่อนเราหลายๆคนก็ทำงานตามห้างแบบสวัสดิการน้อยวันหยุดก็น้อย แต่เขาก็เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยได้ไม่เห็นมีปัญหาแบบเรา เราเคยบอกที่บ้านว่างานที่เราอยากทำเป็นงานแบบนี้ ผลที่ได้คือสีหน้าที่มองเราแบบไม่มีอนาคตเลยค่ะ เราไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องหวังอะไรเราขนาดนั้น ตอนเราทำงานที่เก่าเราก็ช่วยค่าน้ำค่าไฟให้ได้ งานที่เราคิดเงินเดือนก็ไม่ได้ต่างจากที่เก่าเลยเราก็ช่วยได้ แต่เขาก็ดูหวังให้เราทำงานที่มีสวัสดิการดีๆ แต่ไม่ใช่งานที่เราโอเคเลยค่ะ ตอนที่เราทำงานที่เก่าเรากดดันมากเหนื่อยมากค่ะ กลับบ้านมานอนร้องไห้บ่อยมาก เพราะมันไม่ได้ทำแค่เอกสารแต่ต้องยกของแบกลังกระดาษคนเดียวอ ะไรแบบนี้ค่ะ แถมกลับบ้านมาก็ต้องทำงานบ้านอีก
เราเลยอยากขอความเห็นความเห็นค่ะว่าเคยมีคนเจอเหตุการณ์คล้ายๆกันมั้ยคะ แบบอยากทำอะไรตามใจตัวเองแต่ที่บ้านดูเหมือนจะเคร่งครัดไปสะทุกเรื่อง คาดหวังกับเรา บังคับเราทั้งที่เราไม่อยากจะทำ และมีวิธีไหนที่สามารถบอกให้เค้าเข้าใจเราและยอมให้เราทำในสิ่งที่ตัวเองชอบได้บ้างมั้ยคะ
คือเราไม่ค่อยกล้าจะพูดกับเค้า เค้าค่อนข้างที่จะดุและเคร่ง แบบเคยขอไปทำรายงานและค้างบ้านเพื่อนก็ไม่ให้นอน ตอนเราขอออกจากงานที่เก่าเค้าก็ว่าเราว่าไม่มีความอดทน คนอื่นทำได้และทำไมตัวเองจะทำไมได้ประมาณนี้ค่ะ ซึ่งเราก็ร้องไห้ทั้งคืนเลยค่ะ เราไม่เคยมีโอกาสไปเที่ยวกับเพื่อนๆเลย แต่ก็ไม่คิดจะทำอะไรนอกลู่นอกทางเลยค่ะ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเคร่งครัดกับเราขนาดนั้น เราเคยทำงานแน่นอนว่าเวลาทำงานกับผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์เวลาจะตัดสินใจทำอะไรที่บางเรื่องไม่จำเป็นต้องผ่านผู้จัดการเค้าสามารถตัดสินใจทำได้เลย แต่เราคือไม่ได้เลยค่ะ เหมือนเราอยู่กับการที่ให้คนอื่นตัดสินใจแทนเราตลอด เราไม่สามารถพูดหรือแสดงความคิดเห็นอะไรเลย เวลาคนที่บ้านพูดเรื่องของเรา เราก็จะเงียบตลอดเพราะคิดว่าพูดไปเค้าก็ไม่ฟังเรา แบบบางครั้งเค้าก็ถามเรานะเช่นยกตัวอย่างเรื่องเล็กๆน้อยๆว่าอยากกินอะไร เราก็บอกเค้าไปนะว่าอยากกินอะไรแต่เค้าก็เลือกอีกอย่างให้เรา เราก็คิดนะแล้วจะถามทำไม 55555
อันนี้เป็นกระทู้แรกของเรา อาจจะงงๆนิดหน่อยนะคะต้องขออภัยด้วยนะคะ
ปล.เราอาจจะดูง้องแง้งเกินไปก็ยอมรับทุกคำตินะคะ ไม่มีอะไรจะเถียงเลยค่ะเพราะเรื่องจริง ด้วยนิสัยที่ยังเป็นเด็กเราเลยอาจคิดดไม่ถี่ถ้วนเอง แต่ยังยืนยันที่จะอยากทำในสิ่งที่เราโอเคค่ะ แต่ก็ติดอยู่อย่างเดียวเลยค่ะ
อยากลองทำอะไรตามใจตัวเอง
ตอนนี้เราอายุ20ใกล้จะ21แล้ว เคยทำงานแต่ก็ไม่โอเคเท่าไหร่เพราะไม่ใช่สิ่งที่เราเป็น ปัจจุบันกำลังหางานใหม่ค่ะ ซึ่งเราอยากเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยไม่อยากเป็นภาระให้คนที่บ้าน แต่มันติดที่ว่าเราทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้เลย เข้าเรื่องนะคะ
เราจบอนุปริญญาหรือปวส.ด้านการตลาด จบมาเราก็ได้งานทำเลยเป็นบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งมันควบคู่เป็นโรงงานด้วย ตอนนั้นที่ตกลงเข้าทำงานเราไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ สมัครไปที่แรกได้ก็ทำเลย เพียงแค่อยากมีเงินและลดภาระ แบ่งเบาภาระให้ที่บ้าน เราทำไปได้สักระยะเราก็เริ่มไม่โอเคกับสภาพแวดล้อมและบุคคลในที่ทำงาน อาจเป็นเพราะตัวเองมีวุฒิภาวะไม่มากพอด้วยแหละค่ะจึงตัดสินใจออก เราเลยคิดว่างานที่เหมาะกับเราที่เราโอเคกับงานแบบนี้มากที่สุดก็คงเป็นงานที่ไม่ต้องวุ่นวายกับเอกสาร งานทางการที่ต้องกดดันอะไรมากๆเช่นขายประกัน บลาๆๆ พวกนี้ค่ะ ตอนนี้ครอบครัวเรากดดันเรามากๆเลยแต่เราก็เข้าใจในความหวังดีนะคะเนื่องด้วยสภาวะเศรษฐกิจตอนนี้หางานยาก แต่ทางบ้านเราก็ส่งงานมาให้เราลองไปบ่อยมากซึ่งไม่มีที่ไหนที่เราโอเคและตรงตามที่เราอยากจะทำและโอเคกับมันเลยค่ะ เราแค่อยากได้ทำงานในแบบที่เราคิดไว้แบบที่ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร เป็นอิสระไม่ต้องทำเอกสาร ไม่ต้องนั่งหน้าคอม เป็นงานบริการแต่ก็ไม่ได้เป็นงานบริการที่ต้องแต่งตัวสวยๆทางการๆอะไรแบบนั้นน่ะค่ะ อีกอย่างที่บอกคืออยากทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เราเห็นเพื่อนเราหลายๆคนก็ทำงานตามห้างแบบสวัสดิการน้อยวันหยุดก็น้อย แต่เขาก็เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยได้ไม่เห็นมีปัญหาแบบเรา เราเคยบอกที่บ้านว่างานที่เราอยากทำเป็นงานแบบนี้ ผลที่ได้คือสีหน้าที่มองเราแบบไม่มีอนาคตเลยค่ะ เราไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องหวังอะไรเราขนาดนั้น ตอนเราทำงานที่เก่าเราก็ช่วยค่าน้ำค่าไฟให้ได้ งานที่เราคิดเงินเดือนก็ไม่ได้ต่างจากที่เก่าเลยเราก็ช่วยได้ แต่เขาก็ดูหวังให้เราทำงานที่มีสวัสดิการดีๆ แต่ไม่ใช่งานที่เราโอเคเลยค่ะ ตอนที่เราทำงานที่เก่าเรากดดันมากเหนื่อยมากค่ะ กลับบ้านมานอนร้องไห้บ่อยมาก เพราะมันไม่ได้ทำแค่เอกสารแต่ต้องยกของแบกลังกระดาษคนเดียวอ ะไรแบบนี้ค่ะ แถมกลับบ้านมาก็ต้องทำงานบ้านอีก เราเลยอยากขอความเห็นความเห็นค่ะว่าเคยมีคนเจอเหตุการณ์คล้ายๆกันมั้ยคะ แบบอยากทำอะไรตามใจตัวเองแต่ที่บ้านดูเหมือนจะเคร่งครัดไปสะทุกเรื่อง คาดหวังกับเรา บังคับเราทั้งที่เราไม่อยากจะทำ และมีวิธีไหนที่สามารถบอกให้เค้าเข้าใจเราและยอมให้เราทำในสิ่งที่ตัวเองชอบได้บ้างมั้ยคะ
คือเราไม่ค่อยกล้าจะพูดกับเค้า เค้าค่อนข้างที่จะดุและเคร่ง แบบเคยขอไปทำรายงานและค้างบ้านเพื่อนก็ไม่ให้นอน ตอนเราขอออกจากงานที่เก่าเค้าก็ว่าเราว่าไม่มีความอดทน คนอื่นทำได้และทำไมตัวเองจะทำไมได้ประมาณนี้ค่ะ ซึ่งเราก็ร้องไห้ทั้งคืนเลยค่ะ เราไม่เคยมีโอกาสไปเที่ยวกับเพื่อนๆเลย แต่ก็ไม่คิดจะทำอะไรนอกลู่นอกทางเลยค่ะ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเคร่งครัดกับเราขนาดนั้น เราเคยทำงานแน่นอนว่าเวลาทำงานกับผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์เวลาจะตัดสินใจทำอะไรที่บางเรื่องไม่จำเป็นต้องผ่านผู้จัดการเค้าสามารถตัดสินใจทำได้เลย แต่เราคือไม่ได้เลยค่ะ เหมือนเราอยู่กับการที่ให้คนอื่นตัดสินใจแทนเราตลอด เราไม่สามารถพูดหรือแสดงความคิดเห็นอะไรเลย เวลาคนที่บ้านพูดเรื่องของเรา เราก็จะเงียบตลอดเพราะคิดว่าพูดไปเค้าก็ไม่ฟังเรา แบบบางครั้งเค้าก็ถามเรานะเช่นยกตัวอย่างเรื่องเล็กๆน้อยๆว่าอยากกินอะไร เราก็บอกเค้าไปนะว่าอยากกินอะไรแต่เค้าก็เลือกอีกอย่างให้เรา เราก็คิดนะแล้วจะถามทำไม 55555
อันนี้เป็นกระทู้แรกของเรา อาจจะงงๆนิดหน่อยนะคะต้องขออภัยด้วยนะคะ
ปล.เราอาจจะดูง้องแง้งเกินไปก็ยอมรับทุกคำตินะคะ ไม่มีอะไรจะเถียงเลยค่ะเพราะเรื่องจริง ด้วยนิสัยที่ยังเป็นเด็กเราเลยอาจคิดดไม่ถี่ถ้วนเอง แต่ยังยืนยันที่จะอยากทำในสิ่งที่เราโอเคค่ะ แต่ก็ติดอยู่อย่างเดียวเลยค่ะ