ไม่มีความสำคัญต่อใครเลย

เรารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้สำคัญต่อใครเลยค่ะ พ่อแม่หรือว่าเพื่อน เขาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรามาก เราจะหายไปเขาก็คงเฉยๆ เพราะทุกคนมีชีวิตเป็นของตัวเอง แต่คนเราก็ต้องมีคนที่เราให้ความสำคัญใช่ไหมคะ แต่เรารู้สึกว่าทุกคนเฉยๆ สาเหตุอาจจะมาจากการที่เราไม่ชอบแสดงออกด้วย วันนี้เรารู้สึกน้อยใจค่ะที่แม่พูดปฏิเสธเราเหมือนหงุดหงิด เราถามว่าแม่จะไปซื้อต้นไม้ไหม ทั้งที่เราถามก็เพราะว่าแม่บ่นอยากไปอ่ะค่ะ แล้วแม่เราก็เป็นคนพูดแรงๆไม่เพราะเท่าไหร่ เวลาบ่นเราว่าเราบางทีก็พูดเหมือนเราไม่ใช่คนเลยค่ะ ชอบพูดให้เราอายต่อหน้าคนอื่น พอเราเงียบๆไม่โต้ตอบก็หงุดหงิดใส่กว่าเดิม พอเราพูดออกมาก็บอกว่าเราเถียง และก็มักจะชอบไล่เราออกจากบ้าน แต่เขาก็มีเวลาที่ดีบ้างค่ะอาจจะน้อยกว่าเรื่องที่เราเสียใจ เวลาเราโกรธทีไรเราก็โกรธได้ไม่ถึงชม.เพราะพยายามนึกถึงเรื่องดี เพราะไม่อยากโกรธไปมากกว่านี้ และสุดท้ายเราก็ร้องไห้เพราะเราก็ยังเสียใจแต่เหมือนเราไม่ควรโกรธเขา เราเจอแบบนี้มาตั้งแต่เด็กตอนนี้เราก็เริ่มโตแล้วค่ะปีหน้าก็จบม.ปลาย แต่ตอนนี้ว่างเปล่ามากเลยค่ะ เรื่องเรียนเราก็อยากยอมแพ้ เราเหนื่อยกับทุกอย่างเลยค่ะ เราคิดว่าเราอาจต้องการกำลังใจเพราะว่าเราไม่ได้รับกำลังใจจากใครเลย แต่ตอนนี้เราไม่อยากจะพยายามอะไรเลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นการพยายามเข้าใจครอบครัว พยายามอ่านหนังสือ พยายามจะคิดวางแผนอนาคตตัวเอง เพราะเราไม่ได้มีความต้องการอะไรเลยค่ะ พ่อแม่ก็ไม่ได้มาพูดมาสนใจอะไรกับเราอย่างจริงจังเท่าไหร่ เหมือนเราจะทำไม่ทำก็เรื่องของเรา แต่ก่อนคิดว่ามันคืออิสระที่พ่อแม่คอยให้ แต่ตอนนี้เรารู้สึกเคว้งมากเลยค่ะ