ผมรู้สึกน้อยใจแม่ของตัวเอง

สวัสดีครับ ผมก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่อยากมีความสุข อยากมีเงิน อยากไม่มีหนี้ อยากให้ครอบครัวสบายแต่ชีวิตคนเรามันไม่ได้เป็นอย่างที่เราหวังเสมอ ผมอายุ24ปีครับ ทำงานอิสระครับ(ขอไม่บอกนะครับว่าด้านใด) เงินเดือนก็เฉลี่ย2หมื่นนิดๆบางเดือนก็ไม่ถึง อาศัยอยู่หอพักในกรุงเทพฯ ถ้าตัวผมคนเดียวผมอยู่ได้สบายมากครับ แต่ผมมีคนทางบ้านที่ต้องคอยช่วยเหลือ ผมลูกคนเดียวครับ ทางบ้านฐานะก็ไม่ดีมาก มีหนี้เยอะ ทำงานได้แทบจะให้ที่บ้านหมด ตัวเองไม่มีเงินเก็บเลย แม่ผมจะขอเงินผมทุกเดือน ผมให้แม่ตลอด บางทีเงินเราไม่พอก็ต้องยืมเพื่อนเอามาให้ เขาไม่เคยถามผมเลยว่ามีเงินเก็บไว้บ้างไหม พอเขารู้ว่าผมมีเงินก็จะขอตลอด บางทีให้ไปแล้วขอเพิ่มอีก ผมซึ่งเป็นลูกก็ไม่กล้าพูดเพราะเคยพูดแล้วทะเลาะกัน เขาก็ด่าผมว่าเขาเลี้ยงผมมาหมดไปเท่าไร มีเงินก็ต้องเอามาช่วยเขาบ้าง ส่วนเรื่องที่น้อยใจคือ ผมทำงานจ๊อบส์หนึ่งได้เงินมาก้อนหนึ่ง ก็ตั้งใจจะเก็บไว้จ่ายค่าห้อง ใช้ส่วนตัวบ้าง แล้วก็เป็นเงินเก็บของตัวเอง ซึ่งแม่ผมรู้ว่าผมได้เงินมา (แม่รู้เพราะเขาจะถามตลอดว่ามีงานไหม ถ้าไม่มีเขาก็จะว่าผม ผมเลยไม่อยากโกหกพอมีก็บอกมี) ทีนี้ผมก็เลยจะให้เงินแม่ไว้7000บาท แต่มันมีเหตุว่าเพื่อนผมมาทวงเงินพอดี (ก็เงินที่ยืมมาให้แม่นั้นและ) ก็ต้องให้เพื่อนก่อน ยืมเขามาก็ต้องใช้เขา ผมเลยโทรไปบอกแม่ว่าขอให้แค่5000ได้มั้ย ทีนี้และครับ ผมโดนด่าแหลก หาว่าผมเอาเงินไปใช้จ่ายสิ้นเปลือง  เอาเงินไปเลี้ยงผู้หญิง (ผมโสดนะครับ แม่ไม่อยากให้ผมมีแฟน เพราะแม่กลัวว่าผมจะเอาเงินไปให้ผู้หญิงแล้วไม่มีเงินให้เขา) ผมอธิบายให้ฟังว่าผมเอาเงินไปใช้หนี้เพื่อน อีกส่วนก็ต้องให้ค่าห้องที่เหลือผมต้องเงินไว้กินใช้บ้าง แต่ก็ไม่วายโดนด่าว่ามีเงินก็ต้องมาช่วยใช้หนี้ ครอบครัวลำบากอยู่ ค่านุ้นนี่ก้ยังไม่จ่าย ผมรู้สึกน้อยใจแม่ว่าทุกวันนี่ผมก็หาเงินให้เขาตลอด ช่วยจนผมไม่มีเงินแล้ว ไม่เคยใช้จ่ายสิ้นเปลืองเลย ผมอยากระบายความอึดอัดในใจที่สะสมมา เพราะไม่รู้จะไปพูดกับใครได้  ขอบคุณเพื่อนสมาชิกที่อ่านจนจบ นี่เป็นกระทู้แรกของผม ผิดถูกยังไงขออภัยไว้  ณ ที่นี้