สวัสดีทุกคนเรายืมไอดีน้องมาเล่น เราขอเริ่มเล่าละกันนะ
ขอแทนชื่อเราว่าดีส่วนเขาชื่อซี เราเป็นผู้หญิงนะคะส่วนเขาเป็นผู้ชาย
เรา2คนเป็นเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ป.6ตอนนั้นฉันและเขาคุยกันน้อยมากเลยค่ะแต่ก็แปลกเพื่อนสนิทของฉันชอบมาล้อฉันและเขา ตอนนั้นฉันไม่คิดอะไรเพราะยังเด็กและอีกอย่างฉันไม่ได้ชอบเขาเลย
เราเผอิญสอบติดม.1ที่เดียวกันค่ะ เขาเป็นคนหัวดีตั้งแต่แรกทำให้เขาอยู่ห้องกิฟวิทย์(ชั้น4)
ส่วนฉันสมองไม่ค่อยดีหรอกค่ะถ้าไม่ขยันก็ได้เกรดแย่ๆเลย ฉันอยู่ห้องปลายๆนะคะ(ชั้น2)
ฉันกับเขาอยู่อาคารเดียวกันค่ะ
ฉันไม่รู้ว่าความสนิทเริ่มจากอะไรแต่จำได้ว่าเริ่มตอนม.1 ตอนที่เขาทักมาหาฉันเพื่อที่จะปรึกษาเรื่องเกี่ยวกับความรัก ฉันตอบไปตามประสาเพื่อน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจากทักมาเปลี่ยนเป็นการโทรมันเริ่มจากอะไร
ฉันสนิทกับเขาขึ้นเรื่อยๆ เขามักจะโทรมาหาฉัน2กรณีม.1 คือ ปรึกษาเกี่ยวกับคนที่เขาชอบ และ ตอนที่เขาเหงา ถ้าคุยจบเรื่องการปรึกษาเราก็คุยกันเรื่องไร้สาระแล้วค่ะ แต่มันทำให้ฉันและเขารู้จักกันมากขึ้น
จนฉันทำให้เขาได้คบกับคนที่เขาชอบช่วงนั้นเขาดูมีความสุขมากเลยค่ะ คนที่เขาชอบก็คืออดีตเพื่อนของฉันที่ขอนามสมมุติว่า กิ๊ฟ ที่เธอเป็นอดีตเพื่อนของฉันเพราะฉันไม่ค่อยชอบเธอเธอไม่ได้ไม่ดีนะแต่เธอน่ารำคาญ (ฉันเลยเลิกที่จะคุยกับเธอ)แต่ฉันคิดว่าเพื่อนของฉันและกิ๊ฟเหมาะกันมากเลยนะคะ
ฉันขอเขาว่าขอให้เขาโทรมาหาฉันได้แค่ตอนที่เขามีปัญหาที่อยากจะปรึกษาฉันไม่ใช่เพราะเขาเหงาแล้วโทรมา แต่เขาก็หงุดหงิดใส่ฉันพร้อมกับคำถามเดิมๆ ว่า ‘ทำไมๆๆ’ ฉันตอบไป “ถ้าแฟนรู้เกมแน่” แต่เขาก็ยังเลือกที่จะโทรมาโดยบางครั้งเขาก็แกล้งบอกว่า เขามีปัญหากับแฟนเพื่อที่ฉันจะได้รับแต่สุดท้ายฉันก็ตัดสานเขาค่ะ
ความรักของทั้งคู่ก็แย่ขึ้นเรื่อยๆค่ะ เขาทักมาหาฉันบ่อยขึ้นเพราะเขามีปัญหา เขามักจะชอบเก็บมาเครียดจนถึงครั้งนี้ที่ฉันทนไม่ได้และเอ่ยปากถามเขาว่า “ถามจริงๆคบกับคนนี้มีมีความสุขขึ้นปะวะ” คำตอบที่ฉันได้กลับมาคือ’ไม่รู้’ เขาเป็นคนใจร้อนค่ะเวลาฉันพูดอะไรเขาจะโมโหเหมือนกัน จนฉันบอกกับเขาว่า “ไปตั้งสติก่อนตอนนี้กูก็หัวร้อน”สิ้นสุดบทสนทนาอันนั้นเขาก็กดวางสายโดยเร็วเลยค่ะ ฉันรอเวลาสักครูาก่อนจะทักไปให้คำปรึกษาเขา
มันเหมือนจะดีนะคะแต่เหมือนเขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันขอพูดก่อนว่าเขาทะเลาะกันบ่อยค่ะ และพวกเขาอยู่คนละห้องฝ่ายหญิงไม่กล้าคุยส่วนเขาก็เหนื่อยที่จะรุก ฉันรู้สึกโมโหเขาเหมือนกันนะ เขาพูดเหมือนเขาชอบกิ๊ฟเอามากๆแต่พอเขาเจอนิสัยงี่เง่าของผู้หญิงเขาดูเหมือนจะรับไม่ได้
ฉันให้คำปรึกษาเขาเป็นเวลานานบางครั้งที่ฉันเห็นเขาเครียดก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ฉันจึงบอกเขาว่าเดี๋ยวเลี้ยงข่าว ฉันลืมบอกเลยค่ะซีเพื่อนสนิทของฉันและกิ๊ฟแอบคบกัน ทำให้คนที่รู้น้อยมากๆ แต่พวกเขาก็โดนจับคู่ล้อกันมาตั้งนานแล้ว ตอนที่ฉันเอ่ยปากชวนเขาเลี้ยงข่าวฉันก็ลืมนึกถึงการโดนคนอื่นเห็นและเข้าใจผิด
ตอนที่ฉันกับเขากินข้าวกันครั้งแรก2คนมันทำให้ฉันรู้สึกวู่วามอย่างบอกไม่ถูกรู้สึกตึงๆและความตื่นเต้นแต่ด้วยความที่ฉันห้าวและเป็นคนค่อนข้างเก็บอารมณ์ ฉันจึงแสดงออกไปด้วยท่าทางเฉยๆ
ตอนที่ฉันกับเขาต่อคิวซื้อก๋วยเตี๋ยวทานกันคุณป้าที่ขายก๋วยเตี๋ยวแซวเราเละเลยหละค่ะ เขาคิดว่าเราเป็นแฟนกัน แล้วเราก็เดินมาซื้อน้ำกันต่อ เขาถามฉันว่าฉันจะกินน้ำอะไร ฉันตอบไปว่า”อะไรก็ได้ เอาเหมือนกันก็ได้” ‘ผมเอาส้มมะนาวกับนำ้ส้มครับ’ “จำได้ด้วยหรอกูเคยบอกไม่กี่ครั้งเองนะ” เขาตอบมาด้วยท่าที่เหนือๆ
พวกเรานั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันสักพักเขาขอบคุณฉันที่คอยให้คำปรึกษา ฉันตอบเชิงตลก”กูต้องซึ้งถูกมั๊ย”แต่ตอนนั้นก็รู้สึกดีใจนะคะ จนเขาบอกกับฉันว่า ‘เดี๋ยวคราวหน้ากูเลี้ยงข้าวแทนนะเกรงใจว่ะ’ นั้นทำให้ฉันพูดกับเขาว่า “อย่าเลย เดี๋ยวคนอื่นก็มองว่าเป็นแฟนกับกูหรอก แล้วก็ไม่ต้องเกรงใจกูด้วย” แต่พอฉันพูดเสร็จเขาก็รีบพูดสวนด้วยสีหน้าจริงจัง ‘โหว ทำไมวะ’ “ไม่กลัวกิ๊ฟรู้หรือไง” ‘อ่อ..อืม’ คำถามที่ฉันถามเขาไปมันทำให้เขานิ่งไปเลยค่ะ แล้วพวกเราก็แยกย้ายขึ้นห้องเรียน
จนถึงตอนเย็นเขาโทรมาหาฉันและเขาบอกฉันว่าอยากเลี้ยงข้าวฉันจริงๆเขาเกรงใจฉันและอยากขอบคุณฉัน ฉันจึงตอบว่าตกลงและครั้งนี้คือครั้งสุดท้าย ซึ่งเขาดูเหมือนจะดีใจกับการที่ฉันตกลงแต่เขาก็ตอบฉันด้วยความหงุดหงิดว่า’โหวอะไรวะ เออๆ’
วันต่อมาพวกเรานั่งกินข้าวกันซึ่งฉันและเขาสั่งเมนูเดิม ตอนที่ฉันแยกย้ายขึ้นห้องเพื่อนของฉันก็ถามว่าไปกินข้าวกับใคร เมื่อฉันบอกชื่อ เพื่อนของฉันต่างแซวว่า | หูยกินข้าวกับผู้ชายด้วย | แต่ฉันไม่เคยขำหรือไม่เคยที่จะเลิกคิดมากกับประโยคแบบนี้เลย
ฉันขอย้อนความกลับไปตอนป.6ตอนนั้นฉันค่อนข้างจะแรดเลยหละค่ะและตอนที่อยู่ม.1ฉันเหมือนจะรู้สึกดีกับเขา แต่เขาก็พูดมาว่า ‘ผู้ชายไม่ชอบผู้หญิงแรดหรอกนะ’ มันเหมือนเขาปฏิเสธฉันด้วยคำพูดในตอนที่ฉันแสดงกริยาชัดเจน
ตอนที่เพื่อนฉันแซวฉันรู้ค่ะว่าเขาพูดเล่นอารมณ์เดียวกันเหมือนคุณป้าร้านก๋วยเตี๋ยว แต่ก็แปลกฉันกลับคิดมากจากคำพูดเพื่อนของฉันมากกว่าป้าขายก๋วยเตี๋ยว
เวลาผ่านไปเรื่อยๆเขาโทรหาฉันเป็นระยะฉันก็เลือกที่จะไม่รับหรือบางครั้งคุยแค่5-10นาทีแล้วก็วาง
แต่สิ่งสุดท้ายที่มาถึงคือ เขาขอเลิกกับแฟนค่ะ ฉันถามเขาว่าแน่ใจแล้วใช่มั๊ย ‘ กูคบกับเขาแล้วไม่มีความสุขกูจะคบไปทำไม ก็เคยบอกแบบนี้ไม่ใช่หรอ ‘ คำตอบที่เขาบอกฉันทำให้ฉันชะงกเหมือนกัน “ แต่สุดท้ายคนที่ตัดสินใจคือนะอย่าลืม” ‘ กูคิดดีแล้ว ‘ คำตอบที่เขาบอกมาไม่ได้ช่วยให้ฉันโล่งใจขึ้นเลยค่ะ
เวลาผ่านไปจนตอนนี้พวกเราอยู่ม.2เทอม2ที่กำลังจะเข้าสู่สอบกลางภาค เขาโทรหาฉันไม่ค่อยบ่อยเพราะหลังๆเราเจอกันบ่อยมากขึ้นมันทำให้เราได้ถามคุยกันไม่กี่สนทนาแต่จริงๆตอนที่เราโทรก็มีแต่เรื่องไร้สาระ ฉันคิดว่าเขาก็คงคิดเหมือนฉันเขาเลยไม่ค่อยโทรมา ใช่ทุกคนฉันลืมบอก เขาเป็นฝ่ายโทรหาฉันทุกรอบเลยก็ว่าได้
ตอนม.1เราเคยสัญญากันว่าถ้าชอบใครจะบอกกันเป็นคนแรก ข้อความนั้นทำให้ฉันนึกถึงเพราะตอนนี้เขาบอกเรื่องนี้กับฉันเป็นคนแรก “ขิง”คือคนที่เขาชอบ ‘แล้วไม่มีคนให้ชอบเลยหรอ’ “กูไม่กล้ามีใครกูกลัวพลาดอีก” “เออแล้วคนนี้เป็นไงนิสัยอ่ะ” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องถามเขาเพราะกลัวมันจะเข้าบทดราม่า ‘ก็ดีแต่เพื่อนกูเคยชอบคนนี้ว่ะ’ ฉันสะดุ้งกับประโยคที่เขาบอกฉัน “มั่นใจได้ไงว่าเคย แต่ถึงเคยก็อย่าชอบผู้หญิงคนที่เพื่อนเคยชอบ” ‘แล้วกูจะตัดใจยังไง’ “ไม่ต้องคิดหาวิธีหรอก ยิ่งคิดยิ่งคิดถึงเขา” บทสนทนาที่ฉันพูดออกไปด้วยความหงุดหงิดเพราะฉันเป็นคนsensitiveกับคำว่าเพื่อนมาก ‘อืม’ คำตอบสั้นๆที่ฉันได้
จนตอนนี้ไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาบอกกับฉัน ‘กูว่ากูไม่รู้ว่ากูชอบเขาจริงๆหรือป่าว’ “เหงา?” ‘คงงั้น.. ไม่รู้ดิ’ “เหมือนชอบเขาแต่ก็ชอบไม่สุด” ‘เออใช่เลยว่ะ’ ฉันขำเล็กน้อยกับนำ้เสียงที่เขาบอกฉัน ‘ไว้เรากินข้าวด้วยกันอีกนะ’ ครั้งนี้ฉันอึ้งๆไปเลย “ทำไม” ‘ก็กูอยากเห็นหน้า โทรคุยแบบนี้กูไม่รู้ว่ารู้สึกไง’ “กูก็รู้สึกเหมือนกับตอนที่กูคุยกับ” ‘หรอ เมื่อวานยังหลอกกูอยู่เลยว่าไม่ง่วง’ “เออ.. เราก็โทรคุยแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วปะวะ” ‘ฮึกฮือ’ เขาแกล้งทำเสียงเหมือนเด็กร้องไห้ ‘พี่ดีใจร้าย’ พร้อมพูดไอคำแบบนี้ออกมา “ใช่ กูใจร้าย” ‘กินข้าวกับกูเหอะนะ’ น้ำเสียงของเขาเหมือนอาวรณ์และหงุดหงิดในอารมณ์เดียวกัน
“ค่อยว่ากันอีกที” ‘ไปกินด้วยกันเถอะเราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว’ ฉันไม่พูดอะไรและทิ้งให้บทสนทนาตัดจบด้วยตัวของมันเอง
ฉันอยากรู้ว่าเขาคิดอะไรกับฉัน ฉันแค่อยากรู้นะฉันไม่ได้ชอบเขาแค่ฉันกลัวว่าถ้าเขาชอบฉันจะได้ทำตัวให้เขาเลิกชอบ
| ฉันมันมัวแต่กลัวคนอื่นล้อฉันไม่กล้าเสี่ยงอะไร |
-ฉันเชื่อคงมีใครที่ผ่านมาอ่านกระทู้นี้แล้วคิดแบบนี้ ฉันไม่ได้กลัวคนอื่นล้อฉันแต่ฉันกลัวว่าเขาจะโดนหนักว่าฉัน ใช่ฉันไม่กล้าเสี่ยงกับอะไรเลย
เขาคิดกับเรายังไงก็แน่
ขอแทนชื่อเราว่าดีส่วนเขาชื่อซี เราเป็นผู้หญิงนะคะส่วนเขาเป็นผู้ชาย
เรา2คนเป็นเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ป.6ตอนนั้นฉันและเขาคุยกันน้อยมากเลยค่ะแต่ก็แปลกเพื่อนสนิทของฉันชอบมาล้อฉันและเขา ตอนนั้นฉันไม่คิดอะไรเพราะยังเด็กและอีกอย่างฉันไม่ได้ชอบเขาเลย
เราเผอิญสอบติดม.1ที่เดียวกันค่ะ เขาเป็นคนหัวดีตั้งแต่แรกทำให้เขาอยู่ห้องกิฟวิทย์(ชั้น4)
ส่วนฉันสมองไม่ค่อยดีหรอกค่ะถ้าไม่ขยันก็ได้เกรดแย่ๆเลย ฉันอยู่ห้องปลายๆนะคะ(ชั้น2)
ฉันกับเขาอยู่อาคารเดียวกันค่ะ
ฉันไม่รู้ว่าความสนิทเริ่มจากอะไรแต่จำได้ว่าเริ่มตอนม.1 ตอนที่เขาทักมาหาฉันเพื่อที่จะปรึกษาเรื่องเกี่ยวกับความรัก ฉันตอบไปตามประสาเพื่อน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจากทักมาเปลี่ยนเป็นการโทรมันเริ่มจากอะไร
ฉันสนิทกับเขาขึ้นเรื่อยๆ เขามักจะโทรมาหาฉัน2กรณีม.1 คือ ปรึกษาเกี่ยวกับคนที่เขาชอบ และ ตอนที่เขาเหงา ถ้าคุยจบเรื่องการปรึกษาเราก็คุยกันเรื่องไร้สาระแล้วค่ะ แต่มันทำให้ฉันและเขารู้จักกันมากขึ้น
จนฉันทำให้เขาได้คบกับคนที่เขาชอบช่วงนั้นเขาดูมีความสุขมากเลยค่ะ คนที่เขาชอบก็คืออดีตเพื่อนของฉันที่ขอนามสมมุติว่า กิ๊ฟ ที่เธอเป็นอดีตเพื่อนของฉันเพราะฉันไม่ค่อยชอบเธอเธอไม่ได้ไม่ดีนะแต่เธอน่ารำคาญ (ฉันเลยเลิกที่จะคุยกับเธอ)แต่ฉันคิดว่าเพื่อนของฉันและกิ๊ฟเหมาะกันมากเลยนะคะ
ฉันขอเขาว่าขอให้เขาโทรมาหาฉันได้แค่ตอนที่เขามีปัญหาที่อยากจะปรึกษาฉันไม่ใช่เพราะเขาเหงาแล้วโทรมา แต่เขาก็หงุดหงิดใส่ฉันพร้อมกับคำถามเดิมๆ ว่า ‘ทำไมๆๆ’ ฉันตอบไป “ถ้าแฟนรู้เกมแน่” แต่เขาก็ยังเลือกที่จะโทรมาโดยบางครั้งเขาก็แกล้งบอกว่า เขามีปัญหากับแฟนเพื่อที่ฉันจะได้รับแต่สุดท้ายฉันก็ตัดสานเขาค่ะ
ความรักของทั้งคู่ก็แย่ขึ้นเรื่อยๆค่ะ เขาทักมาหาฉันบ่อยขึ้นเพราะเขามีปัญหา เขามักจะชอบเก็บมาเครียดจนถึงครั้งนี้ที่ฉันทนไม่ได้และเอ่ยปากถามเขาว่า “ถามจริงๆคบกับคนนี้มีมีความสุขขึ้นปะวะ” คำตอบที่ฉันได้กลับมาคือ’ไม่รู้’ เขาเป็นคนใจร้อนค่ะเวลาฉันพูดอะไรเขาจะโมโหเหมือนกัน จนฉันบอกกับเขาว่า “ไปตั้งสติก่อนตอนนี้กูก็หัวร้อน”สิ้นสุดบทสนทนาอันนั้นเขาก็กดวางสายโดยเร็วเลยค่ะ ฉันรอเวลาสักครูาก่อนจะทักไปให้คำปรึกษาเขา
มันเหมือนจะดีนะคะแต่เหมือนเขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันขอพูดก่อนว่าเขาทะเลาะกันบ่อยค่ะ และพวกเขาอยู่คนละห้องฝ่ายหญิงไม่กล้าคุยส่วนเขาก็เหนื่อยที่จะรุก ฉันรู้สึกโมโหเขาเหมือนกันนะ เขาพูดเหมือนเขาชอบกิ๊ฟเอามากๆแต่พอเขาเจอนิสัยงี่เง่าของผู้หญิงเขาดูเหมือนจะรับไม่ได้
ฉันให้คำปรึกษาเขาเป็นเวลานานบางครั้งที่ฉันเห็นเขาเครียดก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ฉันจึงบอกเขาว่าเดี๋ยวเลี้ยงข่าว ฉันลืมบอกเลยค่ะซีเพื่อนสนิทของฉันและกิ๊ฟแอบคบกัน ทำให้คนที่รู้น้อยมากๆ แต่พวกเขาก็โดนจับคู่ล้อกันมาตั้งนานแล้ว ตอนที่ฉันเอ่ยปากชวนเขาเลี้ยงข่าวฉันก็ลืมนึกถึงการโดนคนอื่นเห็นและเข้าใจผิด
ตอนที่ฉันกับเขากินข้าวกันครั้งแรก2คนมันทำให้ฉันรู้สึกวู่วามอย่างบอกไม่ถูกรู้สึกตึงๆและความตื่นเต้นแต่ด้วยความที่ฉันห้าวและเป็นคนค่อนข้างเก็บอารมณ์ ฉันจึงแสดงออกไปด้วยท่าทางเฉยๆ
ตอนที่ฉันกับเขาต่อคิวซื้อก๋วยเตี๋ยวทานกันคุณป้าที่ขายก๋วยเตี๋ยวแซวเราเละเลยหละค่ะ เขาคิดว่าเราเป็นแฟนกัน แล้วเราก็เดินมาซื้อน้ำกันต่อ เขาถามฉันว่าฉันจะกินน้ำอะไร ฉันตอบไปว่า”อะไรก็ได้ เอาเหมือนกันก็ได้” ‘ผมเอาส้มมะนาวกับนำ้ส้มครับ’ “จำได้ด้วยหรอกูเคยบอกไม่กี่ครั้งเองนะ” เขาตอบมาด้วยท่าที่เหนือๆ
พวกเรานั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันสักพักเขาขอบคุณฉันที่คอยให้คำปรึกษา ฉันตอบเชิงตลก”กูต้องซึ้งถูกมั๊ย”แต่ตอนนั้นก็รู้สึกดีใจนะคะ จนเขาบอกกับฉันว่า ‘เดี๋ยวคราวหน้ากูเลี้ยงข้าวแทนนะเกรงใจว่ะ’ นั้นทำให้ฉันพูดกับเขาว่า “อย่าเลย เดี๋ยวคนอื่นก็มองว่าเป็นแฟนกับกูหรอก แล้วก็ไม่ต้องเกรงใจกูด้วย” แต่พอฉันพูดเสร็จเขาก็รีบพูดสวนด้วยสีหน้าจริงจัง ‘โหว ทำไมวะ’ “ไม่กลัวกิ๊ฟรู้หรือไง” ‘อ่อ..อืม’ คำถามที่ฉันถามเขาไปมันทำให้เขานิ่งไปเลยค่ะ แล้วพวกเราก็แยกย้ายขึ้นห้องเรียน
จนถึงตอนเย็นเขาโทรมาหาฉันและเขาบอกฉันว่าอยากเลี้ยงข้าวฉันจริงๆเขาเกรงใจฉันและอยากขอบคุณฉัน ฉันจึงตอบว่าตกลงและครั้งนี้คือครั้งสุดท้าย ซึ่งเขาดูเหมือนจะดีใจกับการที่ฉันตกลงแต่เขาก็ตอบฉันด้วยความหงุดหงิดว่า’โหวอะไรวะ เออๆ’
วันต่อมาพวกเรานั่งกินข้าวกันซึ่งฉันและเขาสั่งเมนูเดิม ตอนที่ฉันแยกย้ายขึ้นห้องเพื่อนของฉันก็ถามว่าไปกินข้าวกับใคร เมื่อฉันบอกชื่อ เพื่อนของฉันต่างแซวว่า | หูยกินข้าวกับผู้ชายด้วย | แต่ฉันไม่เคยขำหรือไม่เคยที่จะเลิกคิดมากกับประโยคแบบนี้เลย
ฉันขอย้อนความกลับไปตอนป.6ตอนนั้นฉันค่อนข้างจะแรดเลยหละค่ะและตอนที่อยู่ม.1ฉันเหมือนจะรู้สึกดีกับเขา แต่เขาก็พูดมาว่า ‘ผู้ชายไม่ชอบผู้หญิงแรดหรอกนะ’ มันเหมือนเขาปฏิเสธฉันด้วยคำพูดในตอนที่ฉันแสดงกริยาชัดเจน
ตอนที่เพื่อนฉันแซวฉันรู้ค่ะว่าเขาพูดเล่นอารมณ์เดียวกันเหมือนคุณป้าร้านก๋วยเตี๋ยว แต่ก็แปลกฉันกลับคิดมากจากคำพูดเพื่อนของฉันมากกว่าป้าขายก๋วยเตี๋ยว
เวลาผ่านไปเรื่อยๆเขาโทรหาฉันเป็นระยะฉันก็เลือกที่จะไม่รับหรือบางครั้งคุยแค่5-10นาทีแล้วก็วาง
แต่สิ่งสุดท้ายที่มาถึงคือ เขาขอเลิกกับแฟนค่ะ ฉันถามเขาว่าแน่ใจแล้วใช่มั๊ย ‘ กูคบกับเขาแล้วไม่มีความสุขกูจะคบไปทำไม ก็เคยบอกแบบนี้ไม่ใช่หรอ ‘ คำตอบที่เขาบอกฉันทำให้ฉันชะงกเหมือนกัน “ แต่สุดท้ายคนที่ตัดสินใจคือนะอย่าลืม” ‘ กูคิดดีแล้ว ‘ คำตอบที่เขาบอกมาไม่ได้ช่วยให้ฉันโล่งใจขึ้นเลยค่ะ
เวลาผ่านไปจนตอนนี้พวกเราอยู่ม.2เทอม2ที่กำลังจะเข้าสู่สอบกลางภาค เขาโทรหาฉันไม่ค่อยบ่อยเพราะหลังๆเราเจอกันบ่อยมากขึ้นมันทำให้เราได้ถามคุยกันไม่กี่สนทนาแต่จริงๆตอนที่เราโทรก็มีแต่เรื่องไร้สาระ ฉันคิดว่าเขาก็คงคิดเหมือนฉันเขาเลยไม่ค่อยโทรมา ใช่ทุกคนฉันลืมบอก เขาเป็นฝ่ายโทรหาฉันทุกรอบเลยก็ว่าได้
ตอนม.1เราเคยสัญญากันว่าถ้าชอบใครจะบอกกันเป็นคนแรก ข้อความนั้นทำให้ฉันนึกถึงเพราะตอนนี้เขาบอกเรื่องนี้กับฉันเป็นคนแรก “ขิง”คือคนที่เขาชอบ ‘แล้วไม่มีคนให้ชอบเลยหรอ’ “กูไม่กล้ามีใครกูกลัวพลาดอีก” “เออแล้วคนนี้เป็นไงนิสัยอ่ะ” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องถามเขาเพราะกลัวมันจะเข้าบทดราม่า ‘ก็ดีแต่เพื่อนกูเคยชอบคนนี้ว่ะ’ ฉันสะดุ้งกับประโยคที่เขาบอกฉัน “มั่นใจได้ไงว่าเคย แต่ถึงเคยก็อย่าชอบผู้หญิงคนที่เพื่อนเคยชอบ” ‘แล้วกูจะตัดใจยังไง’ “ไม่ต้องคิดหาวิธีหรอก ยิ่งคิดยิ่งคิดถึงเขา” บทสนทนาที่ฉันพูดออกไปด้วยความหงุดหงิดเพราะฉันเป็นคนsensitiveกับคำว่าเพื่อนมาก ‘อืม’ คำตอบสั้นๆที่ฉันได้
จนตอนนี้ไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาบอกกับฉัน ‘กูว่ากูไม่รู้ว่ากูชอบเขาจริงๆหรือป่าว’ “เหงา?” ‘คงงั้น.. ไม่รู้ดิ’ “เหมือนชอบเขาแต่ก็ชอบไม่สุด” ‘เออใช่เลยว่ะ’ ฉันขำเล็กน้อยกับนำ้เสียงที่เขาบอกฉัน ‘ไว้เรากินข้าวด้วยกันอีกนะ’ ครั้งนี้ฉันอึ้งๆไปเลย “ทำไม” ‘ก็กูอยากเห็นหน้า โทรคุยแบบนี้กูไม่รู้ว่ารู้สึกไง’ “กูก็รู้สึกเหมือนกับตอนที่กูคุยกับ” ‘หรอ เมื่อวานยังหลอกกูอยู่เลยว่าไม่ง่วง’ “เออ.. เราก็โทรคุยแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วปะวะ” ‘ฮึกฮือ’ เขาแกล้งทำเสียงเหมือนเด็กร้องไห้ ‘พี่ดีใจร้าย’ พร้อมพูดไอคำแบบนี้ออกมา “ใช่ กูใจร้าย” ‘กินข้าวกับกูเหอะนะ’ น้ำเสียงของเขาเหมือนอาวรณ์และหงุดหงิดในอารมณ์เดียวกัน
“ค่อยว่ากันอีกที” ‘ไปกินด้วยกันเถอะเราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว’ ฉันไม่พูดอะไรและทิ้งให้บทสนทนาตัดจบด้วยตัวของมันเอง
ฉันอยากรู้ว่าเขาคิดอะไรกับฉัน ฉันแค่อยากรู้นะฉันไม่ได้ชอบเขาแค่ฉันกลัวว่าถ้าเขาชอบฉันจะได้ทำตัวให้เขาเลิกชอบ
| ฉันมันมัวแต่กลัวคนอื่นล้อฉันไม่กล้าเสี่ยงอะไร |
-ฉันเชื่อคงมีใครที่ผ่านมาอ่านกระทู้นี้แล้วคิดแบบนี้ ฉันไม่ได้กลัวคนอื่นล้อฉันแต่ฉันกลัวว่าเขาจะโดนหนักว่าฉัน ใช่ฉันไม่กล้าเสี่ยงกับอะไรเลย