พูดยังไงดี พ่อไม่ยอมรับฟังความเห็นจากลูก

เรื่องมีอยูว่า เราไปเรียนพิเศษเคมี ซึ่งห่างจากบ้านประมาณ 30 นาที เราไปเรียนกับติวเตอร์ตัวต่อตัว ทุกวันอาทิตย์กับเพื่อน 1 คน พ่อกับแม่เราไม่ว่างไปส่ง เราก็ขอให้เพื่อนไปส่งก็ได้ แต่พ่อเราไม่ยอม บอกว่าอยากให้มาสอนใกล้ๆบ้าน ซึ่งมันก็ไกลติวเตอร์ แล้วใกล้ๆบ้านของเรา ก็ไม่มีที่สำหรับติวเลยด้วย เราก็อธิบายเหตุผลให้พ่อเราไป แต่พ่อเราไม่รับฟังแล้วบอกว่าจะคุยกับติวเตอร์เราอย่างเดียว ไม่ปรึกษาพ่อแม่ของเพื่อนเราเลย เราลำบากใจมาก พ่อไม่ฟังความเห็นของเรา แล้วยังหาว่าเราเถียงอีก ล่าสุดก็เป็นเรื่องที่เราขี่รถมอเตอร์ไซด์ เราอยู่ม.ปลาย แล้ว พ่อกับแม่ก็ไม่ว่างไปรับ เราอยากกลับเอง บางครั้งเราไปทางถนนใหญ่เล เพื่อไปซื้ออะไรกิน พอพ่อเรารู้ พ่อเราก็สั่งห้ามเรา ห้ามไปทางถนนใหญ่อีก เพราะบอกว่าเราขับไม่แข็ง มีอุบัติเหตุเยอะแยะ เราเบื่อมากๆเลย ที่พ่อเราไม่ยอมให้เราไปไหนมาไหนเองได้ ต้องมีแม่หรือพ่อไปด้วยเสมอ ทั้งๆที่พี่ชายของเรา ตอนอายุเท่าเราตอนนี้ เขาสามารถนำรถมอเตอร์ไซด์ไปเองได้ โดยที่พ่อของเราไม่ว่าอะไรสักคำ แค่บอกให้ขี่รถระวังๆเท่านั้นเอง เราก็บอกกับพ่อว่า ทำไมพี่ถึงขี่รถไปได้ พ่อเราให้เหตุผลว่า พี่เราเป็นผช. พี่เขาตัดสินใจเด็ดขาดกว่า ขี่รถแข็งกว่า เราแบบ ห้ะ? เหตุผลแบบนี้ได้ด้วยหรอ เราไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว เราอธิบายเหตุผลของเราไปหมดแล้ว พ่อไม่รับฟังเราเลย เพียงแค่ว่าเราเป็นผญ.เราถึงขี่รถไม่แข็งหรอ? ไม่เหมาะกับขี่รถหรอ ทำไมต้องเปรียบเทียบชายหญิงด้วย เป็นผู้ชายแล้วยังไง ก็ไม่ได้ดีไปกว่าผู้หญิงไหม เราไม่ชอบความคิดอะไรแบบนี้เลย เราควรทำยังไงดีคะ