เรากับแฟนทำงาน 6 วัน คนละที่ และวันหยุดไม่ตรงกัน
เขาหยุดวันอาทิตย์ เราหยุดวันพุธ
ทุกวันอังคารเย็นเลิกงานเขาจะมารับไปอยู่บ้านเขา (เขาใช้คำว่าเป็นข้อตกลงที่เราสร้างขึ้นมา)และส่งเรากลับบ้านในวันพุธตอนกลางคืน ก้คือมีเวลาอยุ่ด้วยกันแค่อังคารกลางคืนกับพุธเช้าก่อนเขาไปทำงานและก่อนกลับบ้านเราเอง ในระหว่างวันเราก้ทำไรเรื่อยเปื่อยพวกงานบ้าน เขาไม่ได้ขอให้ทำแต่เราไปอยู่บ้านเขาเราก้ทำ เต็มใจนะ ทำงานมาเหนื่อยๆ เขาจะได้พัก
จนวันนี้เรามีบทสนทนาเรื่องปีใหม่เราก้เลยถามเขาว่า
🙎‍♀️: ปีใหม่นี้เราจะได้อยุ่ด้วยกันมั้ย ได้ไปเที่ยวด้วยกันมั้ย ?
🙎‍♂️: เค้ากลับบ้าน ตจว.   .....  คงไม่อ่ะ
🙎‍♀️: แล้วหลังปีใหม่หละ?
🙎‍♂️: ไม่รู้อ่ะ คงไม่

เรานอยยังไงก้ไม่รู้ มันอธิบายไม่ถูกว่าต้องรู้สึกแบบไหน ต้องเข้าใจเขาแบบไหน เราแค่อยากไปเที่ยวด้วยกันบ้าง ตั้งแต่คบกันมา เราได้เจอกันแค่นี้เอง ตามที่เราเขียนข้างบน ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลย อยุ่แค่ในบ้าน และในรถที่ไปรับไปส่ง แทบไม่มีโมเม้นเที่ยวด้วยกันเลย  เราให้เวลาและความสนใจเขาทุกๆครั้งที่เราอยุ่ด้วยกัน หรือตอนที่ไม่ได้อยุ่ด้วยกัน ไลน์หา โทรหาบ้างถ้างานไม่ได้ยุ่ง อย่างน้อยเดินเข้าห้องน้ำต้องมีติดต่อไปแน่นอน เราวางแผนอนาคตไว้และมีเขาอยุ่ด้วยตลอด แต่ทุกครั้งที่เราถามคำตอบมันดูเป็นสิ่งที่ไม่ได้ถูกคิดมา หรือมันไม่ได้คิดวางเอาไว้เลยว่ามีเราอยุ่ แค่ทำให้มันผ่านไปแต่ละวันๆ เท่านั้น เอาง่ายๆ แค่เราจะนัดกินข้าวตอนเย็นเขายังบอกว่าไม่รู้อ่ะ ไม่รู้จะว่างรึป่าว เราก้ถามว่าติดงานหรอ เขาก้บอก ป่าว  อึ้งไปเลยยยยย  คือเราต้องทำยังไง และรู้สึกยังไง

ถ้ามีใครที่เข้าใจในมุมมองของเขาหรือเป็นแบบนี้อยุ่ ช่วยบอกได้มั้ยว่าเราต้องทำยังไง และเรารู้สึกอะไรได้บ้างที่เราจะไม่มีปัญหากัน 

มันก้มีหลายอย่างที่ทำให้เรารู้สึกนอยได้ขนาดนี้ ทั้งเขาไม่ได้แคร์ความรู้สึกเรา ไม่ได้เอ็นดูเราเหมือนที่เขาเอ็นดูคนอื่นๆ เราอิจฉาทุกคนในชีวิตเขา ที่เขาให้ความสนใจดี แต่ยกเว้นเรา
หรือว่าก้แค่แฟนแหละ ก้แค่นั้น แค่ได้ชื่อว่าแฟนอ่ะ