เค้าหมดรักเพราะว่าครบกันมานานหรือป่าวครับ

สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมไปหาแฟนผมที่ห้องเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่เค้าดูเหมือนจะเฉยชากับผมกว่าทุกครั้ง เพราะผมโทรหาเค้าก็ไม่ค่อยรับ ชวนกินข้าวก็ไม่ค่อยไปเหมือนแต่ก่อน แต่พอเพื่อนชวนไปนั่งเล่นเกมที่คาเฟ่เค้ากับไปโดยไม่บ่นสักคำ จนบ้างครั้งผมเองก็แอบน้อยใจเค้าบ้างอันนี้ผมยอมรับ หลังจากที่แฟนผมไปที่คาเฟ่ได้ไม่นานเค้าก็แชทมาหาผมว่าเราไปต่อกันไม่ได้แล้ว เค้าบอกว่าเค้าฝืนต่อไปไม่ได้จริงๆ แล้วก็ขอโทษผม วันต่อมาผมก็ได้มานั่งเคลียร์กับเค้าที่คาเฟ่ที่เค้าไปนั่งเล่นเกมเป็นประจำ พอผมถามว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ เพราะปกติเราก็ทะลาะกัน เพราะเรื่องเล็กๆน้อยแบบนี้บ่อยๆ บ้างผมก็ปากเร็วบอกเธอไปหาแฟนไหมเลยไหมโดยที่ผมไม่ทันคิด แต่สุดท้ายที่ผมพูดไปผมก็เป็นคนไปง้อขอคืนดีกับเธอก่อนเสมอ แต่เรื่องดันมีมากกว่านั้น พอผมถามไปเรื่อยๆ เค้าก็เริ่มบอกแล้วว่ามีคนคุยด้วยแล้วรู้สึกดีกว่าผม จังหวะนั้นผมกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆ ผมกับเค้าครบกันมาเกือบ 7 ปี แล้วครับ เค้าบอกว่าพึ่งเริ่มคุยกับพนักงานที่ทำงานในร้านได้ประมาณ 1 สัปดาห์ครับ หลังจากวันนั้นผมก็ตามง้อเค้ามา 1 สัปดาห์เต็ม ง้อทุกอย่างที่ผมทำได้ ง้อแบบใหม่ๆที่ผมไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน พยายามติดต่อทุกทางไปหาทุกวัน ชวนไปเที่ยวต่างจังหวัด แต่เค้าก็บอกแต่ว่ามันไม่เหมือนเดิมแล้ว อย่าพยายามเลย จนกระทั่งผมขอเค้าคุยด้วยดีๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ และคำตอบก็ออกมาประมาณว่า เธอไม่ชอบที่ผมค่อยตามนู้นตามนี้ ไม่ชอบที่ดุ ไม่ชอบที่ว่าตอนกลับห้องดึก ไม่ชอบที่ติดตามตัวตลอดว่าอยู่ไหนแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่เองก็พึ่งมารู้ว่าเค้าไม่ชอบ เพราะปกติสมัยที่เราเรียนมหาลัยเราสองคนตัวติดกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลา เคยแม้กระทั่งไปนั่งเรียนด้วยกัน เราเรียนคนละมหาลัยนะครับ ไม่ว่าจะไปไหนมาไหนก็บอกกันตลอด แม้กระทั่งคุยกับใครบ้างเราจะรู้เรื่องของกันและกันตลอด แต่ก่อนเค้าหวงผมมากขนาดนั่งใกล้ผู้หญิงไม่ได้เลย แม้กระทั่งแอดเพื่อนในเฟสที่เป็นผู้หญิงก็ต้องขอเค้าก่อน ผมเคยถามเค้าแล้วว่าทำแบบนี้คอยหวงกันคอยห่วงกันแบบนี้โอเคไหม เค้าก็บอกว่าโอเค แต่หลังจากเค้าเริ่มทำงานทุกอย่างก็เหมือนจะเปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือ ผมเองก็พยายามเข้าใจนะครับว่าเค้าก็คงมีเหงาบ้าง เพราะผมเองก็ทำงานแต่ผมก็ไปหาเค้าอาทิตย์ละ 3-4 ครั้ง พากินข้าวไปนู้นไปนี้ แต่เรื่องมันก็เกิดอย่างที่บอกไว้ตอนต้นนั้นละครับ สุดท้ายไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหนเค้าก็บอกแต่ว่าเค้าฝืนต่อไม่ไหวจริงๆ ผมอยากจะเลิกรักเค้าแค่ไหนแต่สุดท้ายก็แอบทำใจไม่ได้สักที เหมือนผมเอาเค้าเข้ามาไว้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวไปแล้วครับ วางแผนอนาคตไว้หลายอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นอย่างที่คิด อยากจะโกรธแค่ไหนก็โกรธไม่ลงจริงๆ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไปเหมือนกัน ผมรู้ว่าผมเองก็ผิดที่เข้าไปยุ่งกับชีวิตเค้ามากเกินไป จะให้ผมทำไงได้ก็เค้าทำตัวเหมือนเด็กเนาะ เวลาไปผับไปผาจะไม่ให้ผมดุจะไม่ให้ผมห่วงได้ยังไง ผมตามง้อเค้ามาหลายวันแล้วครับ สุดท้ายเค้าบอกกับผมว่าคุยแบบเพื่อนได้นะ โอเคไหม ผมไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไง ตอนนี้ผมเลยพยายามถอยออกมาก่อนเพื่ออะไรๆจะดีขึ้น หรือผมต้องทำยังไงต่อดีครับ