ตามหัวข้อเลยค่ะ จริงๆแล้วคงจะไม่ใช่แค่แม่แต่คงจะเป็นทั้งบ้านแต่หนักสุดก็คงเป็น แม่ ทุกวันเราต้องไปเรียนตอนนี้เพิ่งม.2 กลับมาก็จะมีการบ้านต่างๆพอจะทำแม่ก็ใช้ไปทำงานบ้านนู้นนี่รู้ว่าเป็นงานที่ลูกทุกคนต้องทำแต่ขอเราทำการบ้านก่อนไม่ได้หรอ หรือบางทีนตกแม่ต้องมารับเราไม่รู้ไง เราก็ไปซื้อขนม กลับมาก็เจอแม่แล้วแม่ก็ด่าเสียงดังทุกคนมอง แม่พูดจาหยาบมาก แม่บอกว่าจะกระทืบจะตบให้อาบเพื่อน ถามจริงๆมีแม่คนไหนอยากให้ลูกอับอายบ้าง แม่ไม่เคยฟังไม่เคยเชื่อเราเลย มีวันนึงเราให้พี่มาส่งทำงาน แล้วพี่ก็มาส่งแต่สรุปไม่มีใครมาทำงานเลย ฝนก็ตกถ้าให้พี่มารับกลับเดร๋ยวพี่ก็เปียก ก่อนหน้านั้นมีเพื่อนนัดเราไปกินอะไรด้วย แต่เราไม่ไปเพราะยะมาทำงาน เรานึกขึ้นได้เลยบอกให้เพื่อนกลุ่มนั้นมาหาหน่อย เพราะตอนนั้นไม่มีใครเลยมีแต่เราในโรงเรียน หลังจากนั้นเพื่อนก็พาเราไปกินด้วย กลับมาบ้านแม่ก็ด่าว่าหลอกแม่ว่าไปทำงานแต่แม่ไม่ฟังอะไรเลยไม่ฟังเราอธิบายด้วย ตอนม.1จะมีวันรับสมุดพก ครูบอกแม่เราว่าการเรียนเราไม่ต้องห่วงห่วงเรื่องผช.จะดีกว่า บอกว่าเราให้ผู้ชายนอนตัก แต่จริงๆไม่ใช่เรา นั่นเพื่อนเรา ครูคนนั้นเคยเข้ามาในห้องแล้วเห็นจะๆว่าเพื่อนเรากับแฟนเพื่อนเรานอนตักกันอยู่ แต่อยู่ดีๆเราก็กลายเป็นแพะรับบาปซะงั้น ม.2อีก เพื่อนคนเดิมตอนม.1ชวนไปที่สนามบาสไปรแฟนของเพื่อน เราก็ไปเป็นเพื่อน แล้งผ่านไปสัปดาห์นึงแม่มาคุยกับเราว่าครูบอกแม่ว่าเราไปรอผช.ที่สนามบาส เราอธิบายเราทำหน้างงเพราะไม่มช่เรา แม่ไม่เชื่อบอกว่าเราอย่ามาทำหน้าใสซื่อ เราไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้ว แม่บอกว่าเราต้องคอยให้จี้ ถ้าไม่จี้ก็ไม่ทำงานบ้าน เอาจริงๆแม่ใช้เราแค่คนเดียว ล้างจาน ซักผ้า ถูพื้น เราก็มีงาน เราก็ต้องมีขี้เกียจบ้างแหละ ใครมันจะไปขยันทำทุกอย่างพร้อมกันโดยไม่เหนื่อยได้ เราก็เหนื่อย เหนื่อยจากเรัยนจากทำการบ้าน ยังต้องมาทำงานบ้านอีก ขอพักหน่อยก็ยังดี ไม่ได้ขอพักตลอด แต่แค่ขอแปปๆไม่ได้หรอ คนอื่เวลามีอะไรอาจจะคุยกับพ่อกับแม่ แต่เราไม่ได้เลย คุยกับแม่แม่ไม่เคยปลอบแม่จะด่า ว่าทำตัวอ่อนแอ่นู่นนี่นั่น เหนื่อยนะ แม่จะด่าเราแล้วบอกว่าจะด่าให้เราร้อง ร้องมาเลย พอร้องก็ด่าว่าร้องอีกแล้วหรอ หยุดร้องแล้วก็ขึ้นเสียงใส่ เรื่องเกรดด้วย เราได้ลำดับที่เลขตัวเดียวตลอด แต่ก็ไม่เคยพอสำหรับแม่ ม.1เราได้3.87 ม.2เราได้3.85 แม่เราบอกว่าลดอีกแล้วหรอ ที่2ของห้องเลยนะ... เราอยากหนีออกจากบ้านมากิ อยากไปใช้ชีวิตคนเดียวแน่มันติดที่เราเพิ่งม.2ทำงานไม่ได้ ส่วนมากเขารับม.3 มันจะมรเป็นช่วงๆที่แม่ต้องไปต่างจังหวัด แม่ไปคือทุกอย่างดีขึ้นมากๆ เราไม่ได้ร้องไห้เลย เราได้ทำการบ้านได้อ่านหนังสือ ได้ทำงานบ้านแบบสบายใจ ไม่ใช่การบังคับ แค่พอแม่อยู่เราร้องไห้แทบทุกวัน เหนื่อยจริงๆ เพิ่งม.2เองนะต้องเจออะไรหนักขนาดนี้เลยหรอ บ้านควรเป็นที่ที่น่าอยู่ที่สุดไม่ใช่หรอ แน่นี่อะไร ทุกคนไม่เคยรับฟังอะไรเราเลย เราแทบอยากจะฆ่าตัวตายเอาแต่คิดว่าถ้าตายไปทุกคนจะรู้สึกยังไงนะ จะฆ่าตัวตายยังไงดี จะเจ็บมั้ยนะ เราแคร์ทุกคนมาก เวลาไปทำงานก็จะขอแม่ตลอด จะไปกินข้าวก็โทรบอกตลอด แล้วถ้าต้องไปไหนแล้วต้องขึ้นรถเราแทบไม่อยากขึ้น ขึ้นทีไรก็ต้องปิดหน้า เราไม่อยากมีปัญหากับแม่ เราไม่เคยทำอะไรเสียหายเลย มีแต่แม่ที่เอาแต่ฟังคนอื่น เคยฟังลูกคนนี้บ้างมั้ย หรือแม่ไม่เคยเห็นน้องเป็นลูกกันแน่ ทุกคนควรจะรัลมือกับบ้านแบบนี้ยังไงคะ ทุกวันนี้เรามีอาการเหม่อลอยด้วย เครียด คิดงานไม่ออก อ่อนแอขึ้นเยอะเลย
แม่ไม่เคยรับหังปัญหาจนอยากฆ่าตัวตาย