เขากลับมาในเวลาที่เรามีใครอีกคนแล้ว

เคยคุยกับผู้ชายคนนึงมาประมาณ5ปี ทุกครั้งที่คุยกับเขาเรามีความสุขมาก เรียกว่าเรารักเขาเรยก็ได้เเต่ด้วยความที่อยุ่คนละที เขาอยุ่ในที่ๆไม่สามารถจะมาอยุ่กับเราได้ คุยกันมาเรื่อยๆจนประมาน4ปีเขามาหาเราครั้งนึง แต่เเค่ได้มาเจอหน้ากันแปบเดียว หลังจากนั้นก้อคุยกันมาต่ออีก1ปีเเต่เปนการคุยที่ขาดๆหายๆไม่ได้คุยกันตลอดทุกวัน จนเราไปมีแฟนเเละกำลังจะเเต่งงาน จู่ๆวันนั้นเขาก็โทหาเรา เเต่เเฟนเราอยุ่ด้วย ละให้เราบอกเขาไปว่าไม่ต้องโทมาแล้วกำลังจะเเต่งงาน ความรุ้สึกเราตอนนั้นคือมันรุ้สึกเจ็บมาก จากวันนั้นเราคบกับแฟนผ่านมา5ปีแต่เราไม่เคยลืมผู้ชายคนนั้นได้เรย เรายังคงพยายามตามหาเขา ในเฟสบุ๊ค หรือทักไปถามคนที่น่าจะรู้จัก เราตามหาเขามาตลอด5ปี เราไม่เคยลืมเขาได้เรย ทุกครั้งที่เจอเรื่องไม่ดีหรือทุกข์ใจก็คิดอยู่เสมอว่าถ้าเขายังอยู่ละได้คุยกันเราคงสบายใจกว่านี้ ....จนจนนี้เราตามหาเขาจนเจอเรารู้สึกดีใจมากๆเราได้คุยกัน ยอ่งคุยเรายิ่งรู้สึกว่าเราไม่เคยเลิกรักผู้ชายคนนี้เรย เรามีความคิดที่อยากลองคบกับเขาจริงอยากที่จะอยู่กับเขา แต่ติดที่ตอนนี้ เรามีครอบครัวมีลูกอยู่เเล้วแฟนเราที่คบอยู่ปัจจุบันเขาคือดีทุกอย่างเสียเเค่เวลาที่ทะเลาะกันเขาจะชอบบอกเลิก ชอบไล่ให้เราเก็บของไป แต่ด้วยความที่เราไม่มีที่ให้กลับไป เเละติดอยู่หลายๆอย่างที่ทำให้เราเหมือนยังไปจากตรงนี้ไม่ได้ เเต่เหมือนเราหมดความหลงไหลกันเเล้ว เราอยุ่เหมือนเพื่อนที่ขาดกันไม่ได้มากกว่า ... ตอนนี้คือเหมือนใจเราไปอยู่ที่อีกคนแล้ว แต่เราก็รู้ว่าถ้าเราทิ้งทุกอย่างทางนี้ไปคือชีวิตเราพังทุกอย่างเเน่ เราไม่รุ้จะทำยังไงดีกับความรู้สึกนี้  มันทั้งเจ็บทั้งรู้สึกผิด แต่เราหยุดตัวเองให้เลิกคุยกับเขาไม่ได่เลยจริง ยิ่งมีคำพูดนึงที่เขาบอกกับเรามา ว่าเราไม่เคยเลิกกัน ถ้านับร่วมเวลาที่รู้จักเขาละตามหาเขามาก้อเกือบ10ปีเเล้ว เราไม่รุ้จิงๆว่าจะจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ยังไง...