เรารู้สึกแย่

มันมีเหตุการณ์นึงที่เราจำมาตลอดค่ะเวลาเราเศร้าเราก็จะนึกถึงเหตุการณ์นั้นตลอดวันนั้นเป็นวันที่เราทะเลาะกับแม่ตอนอยู่บนรถเรื่องเราไม่ชอบยิ้มให้ใครเราเป็นพวกคุยไม่เก่งด้วยแล้วเราก็ไม่รู้ว่าจะยิ้มให้ทุกคนได้ยังไงแม่เราชอบให้เรายิ้มให้ทุกคนเลยเรารู้สึกว่าใครจะไปยิ้มให้ทุกคนได้จะให้ยิ้มตลอดมันไม่ได้อ่ะค่ะและก็มีเรื่องที่เราไม่ค่อยชอบทำงานบ้านแต่เราก็ทำบ้างนะคะไม่ใช่ว่าไม่ทำเลยคือช่วงนั้นเป็นช่วงขึ้นม.4เราต้องเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบการบ้านก็เยอะมากๆพอมีเวลาว่างเราก็เล่นโทรศัพท์เพราะรู้สึกผ่อนคลายแม่เราก็จะบอกว่าเราติดโทรศัพท์ต่างๆนาๆวันนั้นเราก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เหละค่ะแล้วอยู่ๆนางก็ด่า(ขออนุญาตใช้คำหยาบนะคะ) ทำไมชอบทำหน้าใส่กูทำหน้าแบบนี้ทำไมเราก็เลยบอกไปว่าก็ไม่ได้ทำอะไรไงหน้าแบบนี้อยู่แล้วแล้วจะให้ยิ้มอะไรนางก็บอกว่าหน้าแบบนึ้กูอ่ะเกลียดด่าต่างๆนางก็จิกหัวเราตบในรถนางก็ตบดึงหัวเราตอนนั้นแม่เราก็จอดรถอยู่ในห้างแล้วนางก็ด่าเราก็พูดความรู้สึกไปว่าเราไม่โอเคที่เอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นชอบเอาเรื่องส่วนตัวเราไปพูดกับคนอื่นมันทำให้เรารู้สึกไม่โอเคด้วยนางก็ด่าๆเราก็ร้องไห้หนักมากๆพูดไปก็ร้องไปนางก็จิกหัวด่าๆแล้วเราอยากจะหนีเราเลยเปิดประตูออกจากรถนางก็ดึงผมจิกมาตบๆเราเลยตะโกนขอความช่วยเหลืออ่ะค่ะเรากรื้ดเราขอความช่วยเหลือนางก็ปิดประตูพอรปภ.มานางก็ขับออกจากห้างแล้วนางก็ตบตีจิกหัวจนผมเราหลุดเลือดเราออกพอถึงบ้านนางก็เอาเข็มขัดมาฟาดๆละขังเราไว้ในห้องแต่เราก็ร้องไห้ไม่หยุดเราเลยไม่พูดไรนางต้องการคำขอโทษเราก็ขอโทษแต่เราก็ร้องไม่หยุดนางก็บอกให้เงียบและนางก็ไล่ให้เราไปอยู่กับพ่อด้วยค่ะ(พ่อกับแม่เราแยกทางกันมาหลายปีและเราไม่ค่อยชอบพ่อสักเท่าไหร่)แม่เราก้จะให้เราไปอยู่กับพ่อละก็เมียน้อยของพ่อแล้วเราก็ยิ่งร้องนางก็โทรบอกพ่อให้มารับแต่เราก็ไม่อยากอยู่คือเอาตรงๆครั้งนั้นเราไม่อยากอยู่กับใครครอบครัวไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราพอนางวางสายนางก็ตีๆด่าๆเราก็สลบไปเพราะเหมือนร้องจนเหนื่อยพอตื่นมานางก็คุยกับเราและให้เรากราบขอโทษเราก็ทำและนางก็พูดว่า " ไม่ว่าแม่จะผิดหรือจะถูกคนเป็นลูกยังไงก็ต้องขอโทษ " เราก็ค่ะไปแต่ในใจคือเราคิดว่าแบบนี้มันใช่จริงๆหรอเหตุการณ์นี้เราจำมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาเวลาเราทะเลาะกับที่บ้านเหตุการณ์นี้ก็จะอยู่ในหัวเราตลอดคุณว่าเราเป็นเด็กมีปัญหาไหมคะที่เราเป็นแบบนี้เราเหมือนอยากตายตลอดเลยค่ะเรารู้สึกอยู่กับครอบครัวแล้วเรารู้สึกเจ็บปวดยังไงไม่รู้เราคิดมาตลอดว่าถ้าเราหนีหรือเราเลือกที่จะเดินออกมามันจะเป็นสิ่งที่ดีกว่าไหมและตั้งแต่เราเกิดมาพ่อกับแม่เราก็ใช้ความรุนแรงเถียงกันตบตีกันทุบตีกันตลอดเราเห็นทุกเหตุการณ์แล้วเราก็จำทุกเหตุการณ์มันเศร้ามากๆเรื่องนี้เราไม่เล่าให้ใครฟังอ่ะค่ะแต่แบบเรารู้สึกอึดอัดด้วยนั้นเหละค่ะ