สวัสดีค่ะ พึ่งเดินออกมาจากชีวิตคนๆหนึ่งมา เราอยากมาเล่าให้ฟังค่ะ
เรารู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง เราคุยกันดีค่ะ ทุกอย่างเริ่มต้นมาได้ดีมาก เราชอบอะไรเหมือนๆกัน เราว่าเขาเป็นคนน่ารักดี เราสองคนเลยตกลงคบกันเป็นแฟนค่ะ
แรกๆทุกอย่างดีมาก จนเริ่มมาทะเลาะเรื่องเล็กๆ อย่างเช่นเค้าชอบเงียบหายไปบ้าง ติดต่อไม่ได้บ้าง แต่สุดท้ายเราสองคนก็กลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมค่ะ
จนวันหนึ่งเราจับได้ว่าเค้าไปคุยกับผู้หญิงอีกคน แบบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเกินเลย พอเราจับได้เรายอมรับเลยค่ะว่าโกรธมาก เราทะเลาะกันแรงมากจนเราอยากจะเลิกแต่เขาขอร้องบอกว่านับตั้งแต่นี้ต่อไปสัญญาจะไม่คุยกับผู้หญิงคนนั้นอีก เรายอมเชื่อค่ะ แต่ผลจากครั้งนั้นมันทำให้เราเป็นคนขี้ระแวงในตัวเขา ต้องคอยเช็คคอยตามอยู่ตลอดเวลา ขนาดแค่ข้อความอะไรในมือถือเขาเข้าเราก็ต้องไปคอยจี้คอยถาม ทำให้เราทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมากค่ะ เรารู้ว่าเราผิด แต่เวลานั้นเราห้ามตัวเองไม่ให้คิดมากไม่ได้จริงๆค่ะ เราทะเลาะกันบ่อยมาก แต่ก็กลับมาดีกันได้ทุกครั้ง
อีกครั้งที่เราไปจับได้ว่าเค้าคุยกับผู้หญิงคนเดิมค่ะ คือเราเข้าเฟสบุ๊คเขาแล้วเขาไม่รู้ เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นทักมา แล้วเขาก็เริ่มคุยกันเหมือนเดิมค่ะ คุยกันว่าคิดถึงอยากไปหา อยากอยู่ด้วย เราก็นั่งอ่านค่ะ แฟนเราเขาบอกว่าเขาเบื่อเรา เบื่อคนเดิมๆที่งี่เง่าอยากไปหาผู้หญิงคนนั้นมากอยากอยู่ด้วย มาถึงตอนนี้เราน้ำตาไหลแล้วค่ะ เราลองหยิบมือถือเราขึ้นมาส่งข้อความปกติทักหาแฟนเราบ้าง แฟนเรากว่าจะตอบค่ะ และก็ตอบมาแค่สติ๊กเกอร์อันเดียว แต่กลับคนๆนี้เขาตอบทุกวินาทีอย่างเร็ว เขาคุยกันต่อค่ะบอกผู้หญิงคนนั้นบอกเขาว่าเดี๋ยวแฟนเธอรู้นะ แฟนเราก็บอกคุยกันเสร็จแล้วลบแชทด้วยนะ เขาก็จะลบเหมือนกัน สรุปก็คือผู้หญิงคนนี้ก็รู้ว่าแฟนเรามีแฟนแล้ว แต่เราก็ทนอ่านไปเรื่อยๆ มันกลายเป็นว่าทุกอย่างที่เขาเคยบอกเรา เคยบอกเราว่าเวลาเขาทำงานเขาจะไม่ตอบหรือตอบได้ช้ามาก ไม่สามารถโทรได้ เช่นเวลาเราโทรไปเขาก็จะรีบวางทันที มันเป็นเรื่องที่โกหกทุกอย่างค่ะ เพราะกับผู้หญิงคนเดิมนี้เขาตอบทุกอย่าง เขาโทรหาผ่านเฟสบุ๊คได้ในเวลาที่ทำงาน จนเมื่อเขากลับบ้านค่ะ เขาบอกเราว่าเวลาเดินทางเขาจะไม่คุยเพราะเดินทางมันยุ่งยาก สรุปว่าเขาคุยกับผู้หญิงอีกหนึ่งคนค่ะ คนนี้เขารายงานทุกอย่างตั้งแต่เวลาเลิกงาน ถึงที่ไหนแล้ว ถ่ายรูปให้ดู คุยกันตลอดทาง แต่กับข้อความของเราที่ส่งไปบ้างเขาอ่านค่ะ แต่เขาไม่ตอบ มาถึงตอนนี้เราเลยเสียมารยาทอีกครั้งโดยการลองเข้าไปดูคนอื่นๆในเฟสบุ๊คบ้างค่ะ เราเห็นข้อความของเขาที่เขาคอยแอดผู้หญิงที่เขาไปเจอในเกมส์ออนไลน์ เขาของเฟสบุ๊คของผู้หญิงคนอื่นๆ บอกว่าอยากรู้จักบ้างอะไรแบบนั้น
มาถึงตอนนี้เราเลิกร้องไห้แล้วค่ะ ปกติถ้าเป็นเมื่อก่อนเราคงมือสั่นอยากอาละวาดใส่เขา แต่วันนี้เราคงสุดของเราแล้วจริงๆ เรารอเขากลับบ้านค่ะ แล้วเราก็ได้คุยกัน เราบอกเขาว่าเรารู้เรื่องทุกอย่างแล้วนะกับคนอื่นๆที่เขาคุยในเฟสบุ๊คเราเห็นทุกอย่าง เขานิ่งค่ะแล้วก็เริ่มด่าเราแรงๆ ขึ้นกู เขาบอกจริงๆแล้วมันเป็นความผิดเราที่เราไม่ให้เขาคุยกับผู้หญิงคนนั้น (คนแรกที่เล่า) เขาบอกสองคนเขาคุยกันแบบพี่น้อง (พ่องมุง) เขาสองคนไม่มีอะไรเกินเลยแค่คุยขำๆกัน มาถึงตอนนี้เราอึ้งค่ะ พูดอะไรไม่ออก เราก็แค่บอกเขาไปว่าเราจบแล้วนะจริงๆเราจะเลิกกับเขา แต่เขาบอกว่าเขาขอโทษจะเลิกให้นะจะเลิกคุยจริงๆ และจะให้เข้ารหัสเฟสบุ๊คของเขาไว้กับเราตลอด แต่ตอนนั้นเราพอจริงๆค่ะ เราไม่อยากได้อะไรจากเขา เราเหนื่อยเต็มทีและจะอ้วกกับสิ่งที่เขาทำ วันนั้นจบลงตรงที่เราแยกย้ายกันค่ะ เราบล็อคเขาทุกอย่างลบเขาทุกอย่างไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว แต่เขาเอาเบอร์อื่นโทรเข้ามาค่ะ ทีนี้เราไม่รู้คิดอะไร เรากลับไปคุยค่ะยอมรับฟังเขาก็พูดเหมือนเดิม สัญญาจะเลิกจะดูแลเรา ทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น เขาบอกรักเราอยากให้เราเป็นเหมือนเดิม
ตอนฟังแล้วมันดีมากค่ะ แต่มันก็แค่นั้นจริงๆ เพราะเราไม่เหลือความไว้ใจอะไรในตัวเขาอีกแล้ว ใจหนึ่งเราอยากกลับไป แต่พอคิดจะกลับมันก็มีคำถามคือ กลับไปแล้วเราจะมีความสุขเหรอ กลับไปคงไม่ไว้ใจอะไรเขาอีกแล้ว และจะให้เรามาคอยนั่งเช็คอะไรทุกอย่างแบบนั้นเราเหนื่อยค่ะ ความไว้ใจและซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่เราควรจะให้คนที่เราเรียกว่าแฟนเอง โดยที่เขาไม่ต้องร้องขอไม่ใช่เหรอ เขาบอกเขาขอโอกาสเขาอีกครั้งเดียวนะ แต่เราเข็ดจริงๆค่ะ เราแค่อยากเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีความสุข อยากอยู่กับผู้ชายธรรมดาที่เขาซื่อสัตย์กับเราทั้งต่อหน้าและลับหลัง ความสันพันธ์แบบที่ต้องคอยระแวงตลอด กับผู้ชายที่พร้อมจะนอกใจเราตลอดเวลานั้นมันไม่มีความสุขเลยจริงๆค่ะ
เราเลือกที่จะไม่ให้โอกาสเขาค่ะ เราไม่รู้ว่าในอนาคตเขาจะทำได้แบบที่พูดมั๊ย แต่เราไม่อยากเอาหัวใจตัวเองไปเสี่ยงเจ็บอีกแล้ว คนที่ให้เราให้โอกาสคือตัวเราเองค่ะ เราให้โอกาสตัวเองที่จะทำให้ตัวเองได้มีความสุข ให้โอกาสตัวเองได้รอคนที่เขาจะคิดเหมือนกันกับเรา คนที่เค้าจะซื่อสัตย์กับเราแม้เราไม่รู้ว่าจะเจอมั๊ยแต่เราเชื่ออย่างสุดใจว่าถ้าเราเป็นคนแบบไหน ซักวันคนที่คิดเหมือนเราต้องผ่านเข้ามาในชีวิตค่ะ
ที่เราเขียนกระทู้นี้ขึนมาเพื่อบันทึกความทรงจำนะคะ ว่าครั้งหนึ่งเราเคยเจอคนแบบนี้เข้ามาในชีวิตที่ทำให้เราเจ็บ ถ้าเราเปิดอ่านกระทู้นี้ในอีกหลายเดือนข้างหน้าไม่รู้จะขำมั๊ยนะ ว่าเขียนอะไรลงไปตั้งเยอะ วันนี้เป็นวันแรกๆนะคะ ที่เลือกที่จะตัดใจแล้วเดินออกมา ขอกำลังใจให้เราด้วยนะคะ
พึ่งเลิกกับแฟน เราอยากเขียนเล่าให้ฟังค่ะ
เรารู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง เราคุยกันดีค่ะ ทุกอย่างเริ่มต้นมาได้ดีมาก เราชอบอะไรเหมือนๆกัน เราว่าเขาเป็นคนน่ารักดี เราสองคนเลยตกลงคบกันเป็นแฟนค่ะ
แรกๆทุกอย่างดีมาก จนเริ่มมาทะเลาะเรื่องเล็กๆ อย่างเช่นเค้าชอบเงียบหายไปบ้าง ติดต่อไม่ได้บ้าง แต่สุดท้ายเราสองคนก็กลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมค่ะ
จนวันหนึ่งเราจับได้ว่าเค้าไปคุยกับผู้หญิงอีกคน แบบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเกินเลย พอเราจับได้เรายอมรับเลยค่ะว่าโกรธมาก เราทะเลาะกันแรงมากจนเราอยากจะเลิกแต่เขาขอร้องบอกว่านับตั้งแต่นี้ต่อไปสัญญาจะไม่คุยกับผู้หญิงคนนั้นอีก เรายอมเชื่อค่ะ แต่ผลจากครั้งนั้นมันทำให้เราเป็นคนขี้ระแวงในตัวเขา ต้องคอยเช็คคอยตามอยู่ตลอดเวลา ขนาดแค่ข้อความอะไรในมือถือเขาเข้าเราก็ต้องไปคอยจี้คอยถาม ทำให้เราทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมากค่ะ เรารู้ว่าเราผิด แต่เวลานั้นเราห้ามตัวเองไม่ให้คิดมากไม่ได้จริงๆค่ะ เราทะเลาะกันบ่อยมาก แต่ก็กลับมาดีกันได้ทุกครั้ง
อีกครั้งที่เราไปจับได้ว่าเค้าคุยกับผู้หญิงคนเดิมค่ะ คือเราเข้าเฟสบุ๊คเขาแล้วเขาไม่รู้ เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นทักมา แล้วเขาก็เริ่มคุยกันเหมือนเดิมค่ะ คุยกันว่าคิดถึงอยากไปหา อยากอยู่ด้วย เราก็นั่งอ่านค่ะ แฟนเราเขาบอกว่าเขาเบื่อเรา เบื่อคนเดิมๆที่งี่เง่าอยากไปหาผู้หญิงคนนั้นมากอยากอยู่ด้วย มาถึงตอนนี้เราน้ำตาไหลแล้วค่ะ เราลองหยิบมือถือเราขึ้นมาส่งข้อความปกติทักหาแฟนเราบ้าง แฟนเรากว่าจะตอบค่ะ และก็ตอบมาแค่สติ๊กเกอร์อันเดียว แต่กลับคนๆนี้เขาตอบทุกวินาทีอย่างเร็ว เขาคุยกันต่อค่ะบอกผู้หญิงคนนั้นบอกเขาว่าเดี๋ยวแฟนเธอรู้นะ แฟนเราก็บอกคุยกันเสร็จแล้วลบแชทด้วยนะ เขาก็จะลบเหมือนกัน สรุปก็คือผู้หญิงคนนี้ก็รู้ว่าแฟนเรามีแฟนแล้ว แต่เราก็ทนอ่านไปเรื่อยๆ มันกลายเป็นว่าทุกอย่างที่เขาเคยบอกเรา เคยบอกเราว่าเวลาเขาทำงานเขาจะไม่ตอบหรือตอบได้ช้ามาก ไม่สามารถโทรได้ เช่นเวลาเราโทรไปเขาก็จะรีบวางทันที มันเป็นเรื่องที่โกหกทุกอย่างค่ะ เพราะกับผู้หญิงคนเดิมนี้เขาตอบทุกอย่าง เขาโทรหาผ่านเฟสบุ๊คได้ในเวลาที่ทำงาน จนเมื่อเขากลับบ้านค่ะ เขาบอกเราว่าเวลาเดินทางเขาจะไม่คุยเพราะเดินทางมันยุ่งยาก สรุปว่าเขาคุยกับผู้หญิงอีกหนึ่งคนค่ะ คนนี้เขารายงานทุกอย่างตั้งแต่เวลาเลิกงาน ถึงที่ไหนแล้ว ถ่ายรูปให้ดู คุยกันตลอดทาง แต่กับข้อความของเราที่ส่งไปบ้างเขาอ่านค่ะ แต่เขาไม่ตอบ มาถึงตอนนี้เราเลยเสียมารยาทอีกครั้งโดยการลองเข้าไปดูคนอื่นๆในเฟสบุ๊คบ้างค่ะ เราเห็นข้อความของเขาที่เขาคอยแอดผู้หญิงที่เขาไปเจอในเกมส์ออนไลน์ เขาของเฟสบุ๊คของผู้หญิงคนอื่นๆ บอกว่าอยากรู้จักบ้างอะไรแบบนั้น
มาถึงตอนนี้เราเลิกร้องไห้แล้วค่ะ ปกติถ้าเป็นเมื่อก่อนเราคงมือสั่นอยากอาละวาดใส่เขา แต่วันนี้เราคงสุดของเราแล้วจริงๆ เรารอเขากลับบ้านค่ะ แล้วเราก็ได้คุยกัน เราบอกเขาว่าเรารู้เรื่องทุกอย่างแล้วนะกับคนอื่นๆที่เขาคุยในเฟสบุ๊คเราเห็นทุกอย่าง เขานิ่งค่ะแล้วก็เริ่มด่าเราแรงๆ ขึ้นกู เขาบอกจริงๆแล้วมันเป็นความผิดเราที่เราไม่ให้เขาคุยกับผู้หญิงคนนั้น (คนแรกที่เล่า) เขาบอกสองคนเขาคุยกันแบบพี่น้อง (พ่องมุง) เขาสองคนไม่มีอะไรเกินเลยแค่คุยขำๆกัน มาถึงตอนนี้เราอึ้งค่ะ พูดอะไรไม่ออก เราก็แค่บอกเขาไปว่าเราจบแล้วนะจริงๆเราจะเลิกกับเขา แต่เขาบอกว่าเขาขอโทษจะเลิกให้นะจะเลิกคุยจริงๆ และจะให้เข้ารหัสเฟสบุ๊คของเขาไว้กับเราตลอด แต่ตอนนั้นเราพอจริงๆค่ะ เราไม่อยากได้อะไรจากเขา เราเหนื่อยเต็มทีและจะอ้วกกับสิ่งที่เขาทำ วันนั้นจบลงตรงที่เราแยกย้ายกันค่ะ เราบล็อคเขาทุกอย่างลบเขาทุกอย่างไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว แต่เขาเอาเบอร์อื่นโทรเข้ามาค่ะ ทีนี้เราไม่รู้คิดอะไร เรากลับไปคุยค่ะยอมรับฟังเขาก็พูดเหมือนเดิม สัญญาจะเลิกจะดูแลเรา ทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น เขาบอกรักเราอยากให้เราเป็นเหมือนเดิม
ตอนฟังแล้วมันดีมากค่ะ แต่มันก็แค่นั้นจริงๆ เพราะเราไม่เหลือความไว้ใจอะไรในตัวเขาอีกแล้ว ใจหนึ่งเราอยากกลับไป แต่พอคิดจะกลับมันก็มีคำถามคือ กลับไปแล้วเราจะมีความสุขเหรอ กลับไปคงไม่ไว้ใจอะไรเขาอีกแล้ว และจะให้เรามาคอยนั่งเช็คอะไรทุกอย่างแบบนั้นเราเหนื่อยค่ะ ความไว้ใจและซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่เราควรจะให้คนที่เราเรียกว่าแฟนเอง โดยที่เขาไม่ต้องร้องขอไม่ใช่เหรอ เขาบอกเขาขอโอกาสเขาอีกครั้งเดียวนะ แต่เราเข็ดจริงๆค่ะ เราแค่อยากเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีความสุข อยากอยู่กับผู้ชายธรรมดาที่เขาซื่อสัตย์กับเราทั้งต่อหน้าและลับหลัง ความสันพันธ์แบบที่ต้องคอยระแวงตลอด กับผู้ชายที่พร้อมจะนอกใจเราตลอดเวลานั้นมันไม่มีความสุขเลยจริงๆค่ะ
เราเลือกที่จะไม่ให้โอกาสเขาค่ะ เราไม่รู้ว่าในอนาคตเขาจะทำได้แบบที่พูดมั๊ย แต่เราไม่อยากเอาหัวใจตัวเองไปเสี่ยงเจ็บอีกแล้ว คนที่ให้เราให้โอกาสคือตัวเราเองค่ะ เราให้โอกาสตัวเองที่จะทำให้ตัวเองได้มีความสุข ให้โอกาสตัวเองได้รอคนที่เขาจะคิดเหมือนกันกับเรา คนที่เค้าจะซื่อสัตย์กับเราแม้เราไม่รู้ว่าจะเจอมั๊ยแต่เราเชื่ออย่างสุดใจว่าถ้าเราเป็นคนแบบไหน ซักวันคนที่คิดเหมือนเราต้องผ่านเข้ามาในชีวิตค่ะ
ที่เราเขียนกระทู้นี้ขึนมาเพื่อบันทึกความทรงจำนะคะ ว่าครั้งหนึ่งเราเคยเจอคนแบบนี้เข้ามาในชีวิตที่ทำให้เราเจ็บ ถ้าเราเปิดอ่านกระทู้นี้ในอีกหลายเดือนข้างหน้าไม่รู้จะขำมั๊ยนะ ว่าเขียนอะไรลงไปตั้งเยอะ วันนี้เป็นวันแรกๆนะคะ ที่เลือกที่จะตัดใจแล้วเดินออกมา ขอกำลังใจให้เราด้วยนะคะ