เรื่องมีอยู่ว่าเราเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่มาเรียนใน กทม ซึ่งมาจากการสอบติด แม่เราเป็นผู้ช่วยอยู่โรงพยาบาลในตัวอำเภอหนึ่งที่จังหวัดเรา ครอบครัวเราฐานะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ตอนนี้เราเรียนคณะวิศวะ ที่เลือกเรียนวิศวะเนื่องจาก ตอนแรกแม่เราบอกให้เราสอบหมอหรือไม่ก็พยาบาล ซึ่งเราไม่ชอบแนวทางนั้น ใจจริงก็อยากเรียนสายบริหาร สายบัญชี ที่มหาลัยแถวบ้าน แต่แม่เราเขาอยู่ในสังคมที่อวดลูกเรียนกัน ลูกเพื่อนเขาแต่ละคนเรียนที่มหาลัยดังๆทั้งนั้น เป็นเภสัช เป็นหมอ เป็นวิศวะ แม่เราพูดกับเราเรื่องนี้แทบทุกวันตอนที่เรากำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย มันทำให้เรารู้สึกว่าเราต้องสอบให้ติดที่มหาลัยดังๆ คณะดีๆ เพื่อแม่ แต่ไม่รู้ตอนนี้เราคิดผิดหรือคิดถูกที่ทำตามแม่ ไม่ทำตามใจตัวเอง(เรื่องเรียนนะคะ) เพราะยิ่งเรามาเรียนห่างไกลบ้านตัวเอง เราต้องใช้ค่าใช้จ่ายมาก ค่าเทอมก็สองหมื่นกว่าบาทละ ค่าหอ ค่ากินอีก มันทำให้แม่เราเป็นหนี้มากมาย เงินจะกินก็ไม่มี ต่างกันกับอยู่ที่บ้าน ค่าเทอมก็แค่หลักพัน ได้อยู่ใกล้บ้าน ได้อยู่กับแม่ มีความสุขกว่ามาก และเรียนที่นี่เราว่ามันไม่ค่อยใช่ทางเราด้วย บ่อยครั้งที่เราทำงานไม่สำเร็จแล้วแอบนั่งร้องให้คนเดียว บ่อยครั้งที่เราถามเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันแล้วเขาไม่ตอบเรา เรารู้สึกไม่มีความสุขเลยค่ะ เราพยายามให้กำลังใจตัวเองตลอดว่า"ทำเพื่อแม่ ขนาดแม่ยังทำเพื่อเรา" แต่เราก็อดสงสารแม่ไม่ได้ อดเป็นห่วงแม่ไม่ได้ มีหลายครั้งที่แม่เราไม่มีเงินให้เราไปเรียนเพราะแม่ต้องจ่ายหนี้ แต่เราก็ไม่เคยโกรธอะไรหรอกนะค่ะ ได้แต่น้อยใจ ว่าทำไมชีวิตเราต้องเป็นแบบนี้ เราคุยกับแม่เรื่องย้ายแล้ว แม่เขาก็ยังอยากจะให้เราเรียนที่นี่ แต่แม่เขาก็ต้องเป็นหนี้ ทั้งแม่ทั้งเราก็ต้องอดๆยากๆ เราควรทำยังไงดีค่ะ เราเครียดเรื่องนี้มานานมาก ไม่มีความสุขเลย เราไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี
ควรทำยังไงดีทั้งเรื่อง เงิน เรียน แม่ ???