เรารู้สึกว่าเราโดนทิ้งตลอดเวลาเลยค่ะ
คือว่าพอเรามานึกย้อนๆมองตัวเองในอดีตกับตัวเองตอนนี้ในปัจจุบันสภาพก็ไม่ต่างกันเลยค่ะ
เราเป็นคนเงียบๆไม่ชอบสุงสิงกับใครค่ะ อะไรที่เพื่อนๆเล่นกันแล้วขำเราจะไม่ขำเลยค่ะ เรียกได้ว่าเป็นพวกเส้นลึกก็ว่าได้
ช่วงที่จะเล่าตั้งแต่ช่วงม.4ค่ะ ปัจจุบันเราอยู่ม.5
คือปัญหาเราอยู่ที่ ในกลุ่มเราจะมี6คนใช่ไหมคะ มีชายหนึ่ง หญิงอีกสี่ รวมตัวเราไปด้วยรวมๆก็คือหกคนค่ะ ในกลุ่มนนี้จะมีเพื่อนที่เราคบด้วยมาตั้งแต่ม.1อยู่คนนึง ซึ่งแรกๆอะไรก็ดีค่ะ พอมาถึงช่วงม.4เทอม2เท่านั้นละ เราทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่ง แทนคำว่า A ค่ะ ช่วงแรกๆเราสนิทกับAมาก แต่พอเกิดเรื่องผิดใจกันเข้าก็เลยทำให้ไม่คุยกันเป็นเดือนเลยค่ะ ตอนนั้นเราเจ็บมากค่ะ แต่ก็ไม่ทำร้ายตัวเองนะคะ พอมีเรื่องไม่สบายทำให้ปวดใจมากๆเราจะกลายเป็นคนนอนเยอะแทนค่ะ จะเรียกว่าหลับรักษาอาการปวดทางใจก็ได้ เรื่องมันก็สาวความมาถึงในปัจจุบันเลยค่ะ ตอนนั้นเราเครียเราง้อกับAเรียบร้อยแล้ว แต่มันรู้สึกไม่สนิทเหมือนเดิมค่ะ แม้แต่เข้าใกล้เราจะรู้สึกเกร็งทันทีเลยค่ะ ปัจจุบันก็พอคุยกันได้แต่ไม่สนิทเท่าไร ส่วนเพื่อนที่เหลือตอนเราทะเลาะกับAเชื่อไหมค่ะ ว่าไม่มีใครแทบจะสนเราเลยค่ะ กับเพื่อน ขอแทนคำว่าB ที่คบมาตั้งแต่ม.1ยันม.5เองก็เมินเราค่ะ ช่วงแรกๆที่ทะเลาะกันเราจะเดินตามหลังกลุ่มเพราะอึดอัดกับA ส่วนBก็จะคอยเรียกเราให้ไปเดินด้วยกันในช่วงแรกๆค่ะ เรากับBเองช่วงที่ขึ้นม.4มาใหม่ๆเรียกว่าสนิทกันก็ยังได้ค่ะ แต่เกรงว่าจะไม่สนิทขนาดนั้น ต่อนะคะ เราเป็นพวกที่ถ้ารู้สึกอึดอัดไม่โอเครจะเงียบแบบป่าช้าเลยค่ะ แรกๆเพื่อนในกลุ่มก็สนใจเราอยู่บ้างค่ะ แต่ธรรมชาติของมนุษย์นี่ก็มักจะไปหาคนสนิทกว่ามากกว่าคนที่ไม่สนิทอยู่แล้วละคะ พอเวลาผ่านไปนานเข้า เราก็เริ่มทำใจได้บ้าง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเรากับA B ไม่รู้สึกสนิทกันเหมือนแต่ก่อนแล้วค่ะ A กับ B ก็จะไปสนิทกันเองไม่ก็สนิทกับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคน จนไปไหนมาไหนเขาก็จะไปๆด้วยกันรอกัน เรานี่สิ จากที่เคยเดินกับA B กลายเป็นอโลนเฉย จะเข้าไปเล่นด้วยก็รู้สึกอึดอัดค่ะ คาดว่า A B เองก็รู้สึกแบบเราเลยแน่ๆว่ามันไม่สนิทเหมือนเดิมแล้ว ทุกวันที่เราไปเรียนแทบไม่มีความสุขเลยค่ะ จากที่มีเพื่อนสนิทเพื่อนคุย เพื่อนเดิน ตอนนี้กลับไม่มีเฉย มีแต่เพื่อนที่เรียกว่าเพื่อนในกลุ่ม ไปไหนพวกเขาก็รอกันตลอด ก็จะมีรอเราบ้างไม่รอบ้างฮือออ ส่วนเพื่อนผู้ชายอีกคน เขาสายสตรองค่ะ เดินคนเดียวได้เฮฮากับใครก็ได้หมด เราเองก็สนิทกับเพื่อนผ.ชคนนี้ ในระดับหนึ่งค่ะ ตอนเดินเป็นกลุ่มก็สบายใจหน่อย ที่ยังมีเพื่อนผ.ชเดินโซโล่เป็นเพื่อน แต่พอเราจะไปเดินด้วย ดันเดินเร็วเฉย เราก็เลยเคเดินคนเดียวก็ได้ ตั้งแต่โดนให้อยู่คนเดียวตาแรกๆไม่ชินเลยค่ะ อ้างว้างมาก ตอนเดินไปเรียนนี่ก็เดินคนเดียวค่ะในขณะเขาเดินคู่กัน เห็นเขาสนิทเล่นด้วยกันจากที่เราเองก็เคยสนิทรู้สึกเจ็บจี๊ดๆที่ใจเลยค่ะ ปัจจุบันนี้ตอนนี้เราก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ค่ะ เหมือนคนที่ไม่มีที่ไปเลยก็ว่าได้ เขาสนิทกันทั้งกลุ่มยกเว้นเรา พอเราคิดว่านี่เราต้องรู้สึกเจ็บ โดดเดี่ยวแบบนี้ไปตลอดจนจบม.6เลยหรอ? เราก็ทำการคิดย้ายกลุ่มค่ะก็มีเล็งๆไว้บ้าง แต่กลุ่มอื่นเขาก็สนิทกันเป็นคู่ๆเราก็ไม่อยากจะเข้าไปแทรกกลางทำให้อีกคนต้องรู้สึกไม่ดีค่ะ เลยเลือกทนเองดีกว่า เราเองก็รู้ตัวนะคะว่าที่เป็นแบบนี้ปัญหาส่วนหนึ่งก็มาจากเราด้วยที่ชอบทำตัวเงียบๆไม่ค่อยพูด แต่เราก็มนุษย์นะคะจะให้ไม่รู้สึกอะไรเลยกับเหตุการณ์ที่เจออยู่คงทำไม่ได้ บวกกับเราเป็นคนคิดมากคิดลบ พอไปปรึกษาเรื่องนี้กับเพื่อนสมัยเด็กเขาก็ดันไม่เข้าใจเราซะงั้นค่ะ
(เพื่อนสมัยเด็กนี่คือคนที่คบตั้งแต่ป.4ยันม.3แล้วเขาก็ย้ายร.รไปค่ะ แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่)
พอไม่มีใครมาคอยช่วยดึงเรา เราก็เลยเลือกดึงตัวเองค่ะ( เคยปรึกษาพ่อแม่เเล้วเขาก็ไม่เข้าใจเราอยู่ดีค่ะ) เราก็คิดนะคะ ว่าเราเป็นแบบนี้ถึงย้ายกลุ่มไปความรู้สึกยังคงเดิมมันก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก
ถ้าเกิดภายภาคหน้าเจอเรื่องแบบนี้อีกละ จะทนได้อีกไหม โอเค เราก็เลยเลือกทำใจค่ะ ปลงๆๆๆๆๆๆ จากที่เคยเดินคนเดียวซื้อข้าวคนเดียวไม่ได้ กลัวผู้คน ไม่กล้าแสดงออก ปัจจุบันเดินโซโล่ เองได้ซื้อข้าวคนเดียวได้เฉยๆมากเลยค่ะ ถึงจะมีแอบเหงาไปบ้างก็เถอะ เราก็คิดเลยค่ะ มันคงเป็นช่วงที่เราจะต้องปรับความคิดได้แล้วปรับปรุงตัวด้วย ไม่งั้นอยู่ยากค่ะ บอกตรงๆเลย ปัจจุบันก็ทำใจเรื่องเพื่อนได้ประมาณ40%ค่ะ ไปร.รทุกวันนี้เหนื่อยมากเพราะต้องตบตีกับความคิดและคอยยั้งความคิดตัวเองค่ะ สรุปเราก็ยังคงจะเดินหน้าต่อไปค่ะเพราะเรามีสิ่งที่อยากจะทำอยู่
ใครเจอเหตุการณ์แบบเราก็มาสู้ไปด้วยกันนะคะ ปัญหาเรื่องเพื่อนนี่มันเล็กๆนะแต่โครตจะปวดใจ!
ก็ต้องอยู่คนเดียวให้เป็น ทนไปแค่ปีกว่าเองค่ะฮือออ
นี่เป็นกระทู้แรกของเราอาจจะพิมพ์วนๆไปบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าพิมพ์ให้งงT^T
แค่อยากระบาย! (ปัญหาเรื่องเพื่อน)
คือว่าพอเรามานึกย้อนๆมองตัวเองในอดีตกับตัวเองตอนนี้ในปัจจุบันสภาพก็ไม่ต่างกันเลยค่ะ
เราเป็นคนเงียบๆไม่ชอบสุงสิงกับใครค่ะ อะไรที่เพื่อนๆเล่นกันแล้วขำเราจะไม่ขำเลยค่ะ เรียกได้ว่าเป็นพวกเส้นลึกก็ว่าได้
ช่วงที่จะเล่าตั้งแต่ช่วงม.4ค่ะ ปัจจุบันเราอยู่ม.5
คือปัญหาเราอยู่ที่ ในกลุ่มเราจะมี6คนใช่ไหมคะ มีชายหนึ่ง หญิงอีกสี่ รวมตัวเราไปด้วยรวมๆก็คือหกคนค่ะ ในกลุ่มนนี้จะมีเพื่อนที่เราคบด้วยมาตั้งแต่ม.1อยู่คนนึง ซึ่งแรกๆอะไรก็ดีค่ะ พอมาถึงช่วงม.4เทอม2เท่านั้นละ เราทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่ง แทนคำว่า A ค่ะ ช่วงแรกๆเราสนิทกับAมาก แต่พอเกิดเรื่องผิดใจกันเข้าก็เลยทำให้ไม่คุยกันเป็นเดือนเลยค่ะ ตอนนั้นเราเจ็บมากค่ะ แต่ก็ไม่ทำร้ายตัวเองนะคะ พอมีเรื่องไม่สบายทำให้ปวดใจมากๆเราจะกลายเป็นคนนอนเยอะแทนค่ะ จะเรียกว่าหลับรักษาอาการปวดทางใจก็ได้ เรื่องมันก็สาวความมาถึงในปัจจุบันเลยค่ะ ตอนนั้นเราเครียเราง้อกับAเรียบร้อยแล้ว แต่มันรู้สึกไม่สนิทเหมือนเดิมค่ะ แม้แต่เข้าใกล้เราจะรู้สึกเกร็งทันทีเลยค่ะ ปัจจุบันก็พอคุยกันได้แต่ไม่สนิทเท่าไร ส่วนเพื่อนที่เหลือตอนเราทะเลาะกับAเชื่อไหมค่ะ ว่าไม่มีใครแทบจะสนเราเลยค่ะ กับเพื่อน ขอแทนคำว่าB ที่คบมาตั้งแต่ม.1ยันม.5เองก็เมินเราค่ะ ช่วงแรกๆที่ทะเลาะกันเราจะเดินตามหลังกลุ่มเพราะอึดอัดกับA ส่วนBก็จะคอยเรียกเราให้ไปเดินด้วยกันในช่วงแรกๆค่ะ เรากับBเองช่วงที่ขึ้นม.4มาใหม่ๆเรียกว่าสนิทกันก็ยังได้ค่ะ แต่เกรงว่าจะไม่สนิทขนาดนั้น ต่อนะคะ เราเป็นพวกที่ถ้ารู้สึกอึดอัดไม่โอเครจะเงียบแบบป่าช้าเลยค่ะ แรกๆเพื่อนในกลุ่มก็สนใจเราอยู่บ้างค่ะ แต่ธรรมชาติของมนุษย์นี่ก็มักจะไปหาคนสนิทกว่ามากกว่าคนที่ไม่สนิทอยู่แล้วละคะ พอเวลาผ่านไปนานเข้า เราก็เริ่มทำใจได้บ้าง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเรากับA B ไม่รู้สึกสนิทกันเหมือนแต่ก่อนแล้วค่ะ A กับ B ก็จะไปสนิทกันเองไม่ก็สนิทกับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคน จนไปไหนมาไหนเขาก็จะไปๆด้วยกันรอกัน เรานี่สิ จากที่เคยเดินกับA B กลายเป็นอโลนเฉย จะเข้าไปเล่นด้วยก็รู้สึกอึดอัดค่ะ คาดว่า A B เองก็รู้สึกแบบเราเลยแน่ๆว่ามันไม่สนิทเหมือนเดิมแล้ว ทุกวันที่เราไปเรียนแทบไม่มีความสุขเลยค่ะ จากที่มีเพื่อนสนิทเพื่อนคุย เพื่อนเดิน ตอนนี้กลับไม่มีเฉย มีแต่เพื่อนที่เรียกว่าเพื่อนในกลุ่ม ไปไหนพวกเขาก็รอกันตลอด ก็จะมีรอเราบ้างไม่รอบ้างฮือออ ส่วนเพื่อนผู้ชายอีกคน เขาสายสตรองค่ะ เดินคนเดียวได้เฮฮากับใครก็ได้หมด เราเองก็สนิทกับเพื่อนผ.ชคนนี้ ในระดับหนึ่งค่ะ ตอนเดินเป็นกลุ่มก็สบายใจหน่อย ที่ยังมีเพื่อนผ.ชเดินโซโล่เป็นเพื่อน แต่พอเราจะไปเดินด้วย ดันเดินเร็วเฉย เราก็เลยเคเดินคนเดียวก็ได้ ตั้งแต่โดนให้อยู่คนเดียวตาแรกๆไม่ชินเลยค่ะ อ้างว้างมาก ตอนเดินไปเรียนนี่ก็เดินคนเดียวค่ะในขณะเขาเดินคู่กัน เห็นเขาสนิทเล่นด้วยกันจากที่เราเองก็เคยสนิทรู้สึกเจ็บจี๊ดๆที่ใจเลยค่ะ ปัจจุบันนี้ตอนนี้เราก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ค่ะ เหมือนคนที่ไม่มีที่ไปเลยก็ว่าได้ เขาสนิทกันทั้งกลุ่มยกเว้นเรา พอเราคิดว่านี่เราต้องรู้สึกเจ็บ โดดเดี่ยวแบบนี้ไปตลอดจนจบม.6เลยหรอ? เราก็ทำการคิดย้ายกลุ่มค่ะก็มีเล็งๆไว้บ้าง แต่กลุ่มอื่นเขาก็สนิทกันเป็นคู่ๆเราก็ไม่อยากจะเข้าไปแทรกกลางทำให้อีกคนต้องรู้สึกไม่ดีค่ะ เลยเลือกทนเองดีกว่า เราเองก็รู้ตัวนะคะว่าที่เป็นแบบนี้ปัญหาส่วนหนึ่งก็มาจากเราด้วยที่ชอบทำตัวเงียบๆไม่ค่อยพูด แต่เราก็มนุษย์นะคะจะให้ไม่รู้สึกอะไรเลยกับเหตุการณ์ที่เจออยู่คงทำไม่ได้ บวกกับเราเป็นคนคิดมากคิดลบ พอไปปรึกษาเรื่องนี้กับเพื่อนสมัยเด็กเขาก็ดันไม่เข้าใจเราซะงั้นค่ะ
(เพื่อนสมัยเด็กนี่คือคนที่คบตั้งแต่ป.4ยันม.3แล้วเขาก็ย้ายร.รไปค่ะ แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่)
พอไม่มีใครมาคอยช่วยดึงเรา เราก็เลยเลือกดึงตัวเองค่ะ( เคยปรึกษาพ่อแม่เเล้วเขาก็ไม่เข้าใจเราอยู่ดีค่ะ) เราก็คิดนะคะ ว่าเราเป็นแบบนี้ถึงย้ายกลุ่มไปความรู้สึกยังคงเดิมมันก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก
ถ้าเกิดภายภาคหน้าเจอเรื่องแบบนี้อีกละ จะทนได้อีกไหม โอเค เราก็เลยเลือกทำใจค่ะ ปลงๆๆๆๆๆๆ จากที่เคยเดินคนเดียวซื้อข้าวคนเดียวไม่ได้ กลัวผู้คน ไม่กล้าแสดงออก ปัจจุบันเดินโซโล่ เองได้ซื้อข้าวคนเดียวได้เฉยๆมากเลยค่ะ ถึงจะมีแอบเหงาไปบ้างก็เถอะ เราก็คิดเลยค่ะ มันคงเป็นช่วงที่เราจะต้องปรับความคิดได้แล้วปรับปรุงตัวด้วย ไม่งั้นอยู่ยากค่ะ บอกตรงๆเลย ปัจจุบันก็ทำใจเรื่องเพื่อนได้ประมาณ40%ค่ะ ไปร.รทุกวันนี้เหนื่อยมากเพราะต้องตบตีกับความคิดและคอยยั้งความคิดตัวเองค่ะ สรุปเราก็ยังคงจะเดินหน้าต่อไปค่ะเพราะเรามีสิ่งที่อยากจะทำอยู่
ใครเจอเหตุการณ์แบบเราก็มาสู้ไปด้วยกันนะคะ ปัญหาเรื่องเพื่อนนี่มันเล็กๆนะแต่โครตจะปวดใจ!
ก็ต้องอยู่คนเดียวให้เป็น ทนไปแค่ปีกว่าเองค่ะฮือออ
นี่เป็นกระทู้แรกของเราอาจจะพิมพ์วนๆไปบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าพิมพ์ให้งงT^T