กระทู้นี้เหมือนเป็นกระทู้ระบายก็ว่าได้ ดังนั้นหากว่ารกต้องขออภัยด้วยค่ะ แค่รู้สึกว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ
เราเรียนจบเมื่อห้าเดือนก่อนค่ะ เกี่ยวกับพวกสื่อ คอมพิวเตอร์ มหาลัยดัง ไม่ใช่เด็กกิจกรรมอะไร ไม่มีความสามารถพิเศษ ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรสักอย่าง เกรดสามนิดๆ สอบโทอิคได้เจ็ดร้อยกว่า บางทีก็พยายามคิดว่าถึงไม่มีอะไรให้ได้ภูมิใจแต่คงไม่ถึงกับอนาถหรอก พอเรียนจบก็ช่วยงานธุรกิจที่บ้านค่ะ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกกราฟิคกับอัพคอนเท้นท์ไม่ให้เพจว่าง แต่เอาจริงมันก็เป็นงานที่ไม่มีอะไรให้ได้พัฒนาเท่าไหร่ คุยกับหมาแมวมากกว่าคนอีก แต่ถ้าถามว่าแล้วชีวิตนี้อยากทำอะไรกันแน่ก็คงตอบไม่ได้
ทำงานที่บ้านก็ไม่มีงานเยอะจนเครียด แต่ก็ไม่ได้ไม่มีอะไรทำเลย แต่เพราะเป็นธุรกิจครอบครัว รู้ปัญหาความกดดันเรื่องรายได้เรื่องขาดทุนมาตลอด เราเลยไม่เคยขอเงินเดือน ไม่กล้าขอเพราะรู้สึกตัวเองทำงานไม่คุ้มกับที่จะได้ค่าจ้างด้วย แม้จะช่วยงานก็โดนครอบครัวกดดันอยู่ทุกวันให้ไปหางานทำ ได้ยินทุกครั้งก็รู้สึกแย่ทุกที
ตอนนี้ก็คอยหางานที่พอจะทำได้อยู่เรื่อยๆ ค่ะ แต่ก็ยังไม่ได้ยื่นสมัครไปสักที่ อีกแปปเดียวก็จะหมดไปอีกปีแล้ว ทุกปีในช่วงเวลาแบบนี้มันรู้สึกเหงา โดยเฉพาะช่วงเทศกาลที่คนอื่นมีความสุข แต่ตัวของเรากลับซึมเศร้ากว่าทุกที สามปีแล้วในวันสิ้นปีเราจะร้องไห้ตลอดเลยค่ะ มันผิดหวังกับตัวเอง มันอัดอั้นที่ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จนมาถึงปีนี้ที่เราคงรับความสิ้นหวังนั้นไม่ไหวแล้ว
อยากเอามีดปักตัวเอง อยากโดดตึก อะไรก็ได้ให้มันจบๆ ไปสักที แต่เราก็รู้ดีว่าถ้าทำแบบนั้นครอบครัวจะเสียใจมากแค่ไหน ไหนจะเรื่องค่าใช้จ่ายหลังตาย ไม่อยากให้แม่เสียใจ แค่ความคิดนี้เลยรั้งตัวเองเอาไว้ แต่ความอยากตายก็ไม่เคยหายไปเลย
ตอนเด็กวาดฝันไว้สวยหรู โตขึ้นต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ ถ้าตัวเราตอนเด็กมาเห็นคัวเองตอนนี้ก็คงผิดหวังน่าดู เพราะมันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน ไม่มีอะไรที่เป็นที่สุดสักอย่างเดียว
เมื่อก่อนก็มีระบายกับเพื่อนบ้าง แต่ก็เกรงใจกลัวเพื่อนจะพลอยจิตตกไปด้วย เลยมาลงที่กระทู้นี้ คิดว่าถ้ามีใครสักคนที่รับรู้ อาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้างค่ะ
จบใหม่ทำงานที่บ้าน รู้สึกตัวเองไร้ค่า อยากตายตลอดเวลา
เราเรียนจบเมื่อห้าเดือนก่อนค่ะ เกี่ยวกับพวกสื่อ คอมพิวเตอร์ มหาลัยดัง ไม่ใช่เด็กกิจกรรมอะไร ไม่มีความสามารถพิเศษ ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรสักอย่าง เกรดสามนิดๆ สอบโทอิคได้เจ็ดร้อยกว่า บางทีก็พยายามคิดว่าถึงไม่มีอะไรให้ได้ภูมิใจแต่คงไม่ถึงกับอนาถหรอก พอเรียนจบก็ช่วยงานธุรกิจที่บ้านค่ะ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกกราฟิคกับอัพคอนเท้นท์ไม่ให้เพจว่าง แต่เอาจริงมันก็เป็นงานที่ไม่มีอะไรให้ได้พัฒนาเท่าไหร่ คุยกับหมาแมวมากกว่าคนอีก แต่ถ้าถามว่าแล้วชีวิตนี้อยากทำอะไรกันแน่ก็คงตอบไม่ได้
ทำงานที่บ้านก็ไม่มีงานเยอะจนเครียด แต่ก็ไม่ได้ไม่มีอะไรทำเลย แต่เพราะเป็นธุรกิจครอบครัว รู้ปัญหาความกดดันเรื่องรายได้เรื่องขาดทุนมาตลอด เราเลยไม่เคยขอเงินเดือน ไม่กล้าขอเพราะรู้สึกตัวเองทำงานไม่คุ้มกับที่จะได้ค่าจ้างด้วย แม้จะช่วยงานก็โดนครอบครัวกดดันอยู่ทุกวันให้ไปหางานทำ ได้ยินทุกครั้งก็รู้สึกแย่ทุกที
ตอนนี้ก็คอยหางานที่พอจะทำได้อยู่เรื่อยๆ ค่ะ แต่ก็ยังไม่ได้ยื่นสมัครไปสักที่ อีกแปปเดียวก็จะหมดไปอีกปีแล้ว ทุกปีในช่วงเวลาแบบนี้มันรู้สึกเหงา โดยเฉพาะช่วงเทศกาลที่คนอื่นมีความสุข แต่ตัวของเรากลับซึมเศร้ากว่าทุกที สามปีแล้วในวันสิ้นปีเราจะร้องไห้ตลอดเลยค่ะ มันผิดหวังกับตัวเอง มันอัดอั้นที่ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จนมาถึงปีนี้ที่เราคงรับความสิ้นหวังนั้นไม่ไหวแล้ว
อยากเอามีดปักตัวเอง อยากโดดตึก อะไรก็ได้ให้มันจบๆ ไปสักที แต่เราก็รู้ดีว่าถ้าทำแบบนั้นครอบครัวจะเสียใจมากแค่ไหน ไหนจะเรื่องค่าใช้จ่ายหลังตาย ไม่อยากให้แม่เสียใจ แค่ความคิดนี้เลยรั้งตัวเองเอาไว้ แต่ความอยากตายก็ไม่เคยหายไปเลย
ตอนเด็กวาดฝันไว้สวยหรู โตขึ้นต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ ถ้าตัวเราตอนเด็กมาเห็นคัวเองตอนนี้ก็คงผิดหวังน่าดู เพราะมันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน ไม่มีอะไรที่เป็นที่สุดสักอย่างเดียว
เมื่อก่อนก็มีระบายกับเพื่อนบ้าง แต่ก็เกรงใจกลัวเพื่อนจะพลอยจิตตกไปด้วย เลยมาลงที่กระทู้นี้ คิดว่าถ้ามีใครสักคนที่รับรู้ อาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้างค่ะ