ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ
เราอยากขอคำแนะนำหน่อยว่าเราควรทำยังไงดี เราไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างปกติได้ ตอนเราอายุ14(ขึ้นม.2) เราเริ่มปล่อยให้อะไรหลายๆอย่างมันดร็อปลงเรื่อยๆ การงานเราก็ไม่เอา ผู้ปกครองเขาหวังกับเราไว้สูงอยู่เหมือนกัน เรารู้สึกเคว้งสุดๆเลยค่ะ แค่สื่อสารกับเพื่อนยังไม่สามารถพูดออกมาให้เขาเข้าใจได้เลย นับแต่นั้นมาเราก็เริ่มหลอนไปเอง บางทีก็หูแว่ว ซึ่งมันเป็นปัญหากับการนอนของเราสุดๆ บางวันเราไม่ได้นอนเลย พอไปรร.ก็ง่วงแล้วไปหลับในคาบ เรียนก็ไม่รู้เรื่องอีก เรารู้สึกแย่กับตัวเองสุดๆ หลายครั้งที่เราพยายามจะทำร้ายเพื่อน ตอนนี้เราม.3 จนขึ้นเทอม2แล้ว เรายังไม่มั่นใจเลยค่ะว่าจะเอายังไงเรื่องเรียนต่อ เรากังวลว่าเราจะเป็นโรคจิตเภท เราไม่กล้าคุยเรื่องนี้กับผู้ปกครองเท่าไหร่ กลัวท่านจะว่าเราไร้สาระ ทุกวันนี้เราไม่ได้อาศัยอยู่กับคุณแม่นะคะ คุณพ่อกับคุณแม่หย่ากันตั้งแต่เรายังป.3 เราอยู่กับยายละก็น้า-ลุง คุณยายเขาชอบกดดันเราแล้วเอาผลการเรียนเราไปเทียบกับน้องข้างบ้าน น้ากับลุงเขาพอเข้าใจเรานะคะ แต่พวกท่านต้องไปทำงานกันเลยไม่ค่อยอยู่บ้าน ส่วนคุณแม่ทุกวันนี้อยู่คนละบ้านกัน เราจะเจอคุณแม่แค่ตอนเช้า ท่านจะมาส่งเราขึ้นรถ เราก็ไม่กล้าคุย จนสุดท้ายก็เก็บเรื่องไว้ในใจ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มาระบายแบบนี้
เราควรทำยังไงดีคะ💧
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำนะคะ
กังวลเรื่องสุขภาพจิตตัวเองแต่ไม่อยากรบกวนผู้ปกครอง
เราอยากขอคำแนะนำหน่อยว่าเราควรทำยังไงดี เราไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างปกติได้ ตอนเราอายุ14(ขึ้นม.2) เราเริ่มปล่อยให้อะไรหลายๆอย่างมันดร็อปลงเรื่อยๆ การงานเราก็ไม่เอา ผู้ปกครองเขาหวังกับเราไว้สูงอยู่เหมือนกัน เรารู้สึกเคว้งสุดๆเลยค่ะ แค่สื่อสารกับเพื่อนยังไม่สามารถพูดออกมาให้เขาเข้าใจได้เลย นับแต่นั้นมาเราก็เริ่มหลอนไปเอง บางทีก็หูแว่ว ซึ่งมันเป็นปัญหากับการนอนของเราสุดๆ บางวันเราไม่ได้นอนเลย พอไปรร.ก็ง่วงแล้วไปหลับในคาบ เรียนก็ไม่รู้เรื่องอีก เรารู้สึกแย่กับตัวเองสุดๆ หลายครั้งที่เราพยายามจะทำร้ายเพื่อน ตอนนี้เราม.3 จนขึ้นเทอม2แล้ว เรายังไม่มั่นใจเลยค่ะว่าจะเอายังไงเรื่องเรียนต่อ เรากังวลว่าเราจะเป็นโรคจิตเภท เราไม่กล้าคุยเรื่องนี้กับผู้ปกครองเท่าไหร่ กลัวท่านจะว่าเราไร้สาระ ทุกวันนี้เราไม่ได้อาศัยอยู่กับคุณแม่นะคะ คุณพ่อกับคุณแม่หย่ากันตั้งแต่เรายังป.3 เราอยู่กับยายละก็น้า-ลุง คุณยายเขาชอบกดดันเราแล้วเอาผลการเรียนเราไปเทียบกับน้องข้างบ้าน น้ากับลุงเขาพอเข้าใจเรานะคะ แต่พวกท่านต้องไปทำงานกันเลยไม่ค่อยอยู่บ้าน ส่วนคุณแม่ทุกวันนี้อยู่คนละบ้านกัน เราจะเจอคุณแม่แค่ตอนเช้า ท่านจะมาส่งเราขึ้นรถ เราก็ไม่กล้าคุย จนสุดท้ายก็เก็บเรื่องไว้ในใจ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มาระบายแบบนี้
เราควรทำยังไงดีคะ💧
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำนะคะ