ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแย่ๆแบบนี้ค่ะ

คือเราอายุ23มีลูกสองคนแล้วอาศัยยุใรครอบครัวใหญ่กับพ่อแม่ตัวเองแต่ชอบมีปันหาจุกจิกเล็กๆน้อยๆไม่เว้นอต่ละวันคือไม่ค่อยมีคนสนใจดูลูกเราเลย ใช่คะแม้กะทั่งพ่อแม่จะหยอกหลานเปนบางครั้งแต่ไม่ได้เอาช่วยมีแต่ยายยายมีนิสัยเดี่ยวดีเดี้ยวร้ายชอบใส่อารมกับหลานๆชอบตบตะวาดซึ่งเราก็โตมากับครอบครัวนี้เรามีนิสัยส่วนตัวชอบคิดมากร้องไห้เก็บตัวบางครังงเวลามีอะไรจะปรึกษากับครอบครัวนี้ก็มีแต่คนเมินบางครั้งก็ห้ามอย่ามาเล่า เราไม่ได้อยุ่กับพ่อแม่มาแต่เด็กพึ่งมายุ่ด้วยกันตอนเรา15ปี เราต้องรับอารมณ์กับยายจอมโมโหโวยวายผีเข้าผีออก กับน้องแสนขี้เกียดถ้ามันไม่ทำอะไรจะพลอยโดนดุไปด้วยเรากดดันมากทั้งเลี้ยงลูกทั้งเหนื่อยสงสารไม่อยากให้โตมาเป้นแบบเรา สภาพครอบครัวแบบนี้  บางวันก้อโดนแม่พูดแซวะว่าค่าไฟก็ไม่ออกกับข้าว็แกเป็นคนซื้อซึ่งเราก็ช่วยแต่ไม่มากเพราะสามีทำงานคนเดียว สามีเราจะไม่ค่อยรับฟังปันหาเราเขาทำงานขับรถต่างจังหวัด เราเครียดและเก็บกดมาก หลังๆมานี้ชีวิตไม่มีความสุขเลย #หรือนี้คือจุดจบของเรา
คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 4
ปัญหาของคุณแต่คุณเอาแต่โทษคนอื่น เลิกโทษที่คนอื่นแล้วมองย้อนกลับมาดูตัวเองบ้างนะคะ ทำไมไม่แยกบ้านออกมาอยู่เป็นครอบครัวตัวเอง อายุตั้ง 32 แล้ว เหมือน คห.3 ว่า น่าจะมีปัญหาจากเรื่องเงิน สามีทำงานคนเดียวก็ไม่น่าจะพอใช้ เลยอยากลดค่าใช้จ่ายอยู่กับพ่อแม่ หวังพึ่งพาเค้า หวังให้เค้าช่วยเลี้ยง ลูกคุณเองนะคะ อยากให้เป็นแบบไหนก็สั่งสอนเอาเอง ไม่อยากให้โตมาในสภาพแบบนี้ก็ต้องพาออกจากสภาพแบบนี้ แต่ถ้าตัวคุณไม่ได้มีความสามารถจะทำอะไรนอกจากอาศัยพ่อแม่ ยาย ช่วยเลี้ยงลูก คุณก็ต้องยอมรับค่ะ หรือไม่ก็ลองหารายได้พิเศษดูค่ะ จะได้ช่วยสามี ยุคสสมัยนี้คนก็เครียดเรื่องเงินทองกันทั้งนั้น เดี๋ยวลูกเข้าโรงเรียนอีก เตรียมๆไว้บ้างก็ดีนะคะ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่