เป็นลูกไม่มีความรู้สึก ไม่มีความคิด ไม่มีชีวิตเป็นของตัวเองหรือยังไง?

ตามหัวข้อเลยค่ะ  กระทู้แรกอาจจะงงๆหน่อย ผิดแท็กก็ขอโทษด้วยค่ะ
เราน้อยใจแม่หนักมาก
จนคิดฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่ก็ไม่กล้าทำ
เราอยากเลิกน้อยใจ พยายามเข้าใจแม่ว่าดุด่าเพราะรัก แต่คำมันรุนแรงไปสำหรับเรา  ทุกๆครั้งที่ทะเลาะกันแม่ก็จะว่าเรา
ด้วยคำแรงๆ เช่น กูไม่น่าเอามาเลย น่าจะปล่อยให้ตายตั้งแต่เด็ก ,  แม่ชอบบอกว่าเค้าไม่ได้หวังอะไรกับเรา  ,  เป็นลูกกู กูสส่งสอนอะไรไม่ได้เหรอ  
แล้วก็ชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับพี่ชายตลอดเลย ว่าเค้าดีกว่า ลูกของเค้าคนนี้เค้าดีไม่เหมือนเรา
เราเป็นวัยรุ่นที่มีเหตุผลมากพอเราอธิบายให้แม่ฟังแต่แม่ก็จะสวนกลับว่าเถียงคำไม่ตกฟาก เราก็เลยไม่อยากคุยต่อ ต้องเงียบทุกทีตอนทะเลาะ
ซึ่งมันทำให้เราอึดอัด น้อยใจ ความรู้สึกมันบอกไม่ถูกจริงๆ
ซึ่งสักพักที่ผ่านมา เราทะเลาะกับแม่อีกแล้ว ครั้งนี้ไม่ไหวจริงๆ แม่บ่นเราว่า คนอย่างเราไม่มีวันเจริญ ไม่มีอนาคต พึ่งไม่ได้   เราน้อยใจเสียใจมากเลย แอบมาร้องไห้อยู่คนเดียว เราก็รักแม่มากเลยนะ
ตั้งใจเรียนไม่ทำตัวเหลวไหล ไม่ออกไปไหนไม่มีสังคมแบบไปเที่ยวกับเพื่อนไข้างนอกเลย เเม่อยากให้เราเรียนครู เราก็ตั้งใจอ่านหนังสือทำข้อสอบอยู่แต่บ้านไม่ไปไหนเลย ไม่อยากทำเค้าผิดหวัง


แต่เค้าทำแบบนี้ใส่เรา น่าน้อยใจมาก
เป็นลูกไม่มีความรู้สึก ไม่มีความคิด ไม่มีชีวิตเป็นของตัวเองหรือยังไง