ชีวิต ของผม ผ่านคุกมาได้ยัง ผมคนเลวโดยสันดาร หรือเปล่า

สวัสดี เพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่เข้ามาอ่านเรื่อง ราวของผม  ผมขอใช้คำแทนตัวเองเป็นผม แล้วกันนะครับ เริ่มเรืองกันเลยนะครับ ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด ในภาคอีสานตอนใต้ ฐานนะค่อนไปทางปานกลางตอนล่าง เกือบจนนั้นเอง ผมจบแค่ ม.1 ครึ่ง พ่อแม่ผมพยามส่งผมเรียนนะ แต่การไปเรียนในระดับ มัธยมนั้นบ้านนอกต้องอย่างน้อย 10 บาท ซื้อข้าวกลางวัน เพื่อนๆคงจะถาม  ทำไหมไม่ห่อข้าวไปกินว่ะ ตอบตามตรงนะผมอาย  นะตอนนั้นนะ พอไม่ได้เงินไปเรียน ผมก็ต้องอดข้าว แล้วก็ไม่อยากไปเรียน   จนสุดท้าย ก็ขาดเรียน พอขาดนานๆไปก็ไม่กล้าไปเรียน แม่คง คิดว่าผมไม่เอาแล้วเลยปล่อยไป ประกอบ กับ ตอนนั้น มีพี่ชวนไปทำงานกรุงเทพ ผมอยากได้ เงิน ก็เลย ไปสะเลย งานที่ผม ทำครั้งแรกในชีวิต เป็นงานโรงงานในซอย  เจริญนคร18 จำได้เลยเป็นโรงงาน แม่พิม   ผมเข้าเมืองครั้งแรก ตื่นตาตื่นใจ มาก ตามประสาเด็กบ้านนอกเข้ากรุง ผมก็ไม่ได้เอาดี เท่าไร นัก คือ ผมชอบเล่นเกมส์ นั้นเอง  ผมเล่น เกมส์ กลับดึก ตี1-2 พอถึงเวลาทำงานก็ง่วง เป็นอันตราย ก็โดนเรื่องเตือนหลายครั้ง  สุดท้ายผมก็ต้องออกจากงาน  ผมทำงานที่โรงงานได้ จำคราวๆน่าจะปีกว่าๆ เหมือนกัน พอกลับ อยู่บ้านได้ พักใหญ่ ก็มีพี่ที่รู้จักชวนไปทำงานที่นี้เป็น งานเกี่ยวกับ ลากปลาแถวๆจังหวัดสุพรรณบุรี งานนี้ใช้แรงงานเลยละครั้งนี้ ผมทำไปสักพักนายเห็นว่าผมยังเด็กเลยย้ายไปอยูดูแลบ่อปลาแถวๆ อ.อู่ทองแทน งานนี้สบายกว่าเดิมเยอะ ค่อยให้อาหารปลา ดูแลถางหญ้า ทำไปสักสักพัก นิสัยติดเกมส์ เริ่มมาอีกแล้ว คุณผู้อ่านคิดดูความมานะของผม ผมปั่นจักรยาน เกือบ 10โลไปร้านเกมส์ นึกย้อนไปถ้ากูมานะเรื่องเรียนแบบนี้กูคงจบป.ตรีไปล่ะ..ผมก็ไปเล่นบ่อยเหมือนกันจน เจ้านายมาที่บ่อไม่เจอบ่อยๆจนแก่เริ่มไม่มั่นใจเลยพาไปอยู่อีกทีเป็นอำเถอบางเลน ที่นีเป็นบ่อเพาะปลาเลย ที่นีผมไม้ได้เล่นเกมส์แล้วละ ก็ทำงานปกติไป เงินเดือนก็ วันละ100 แล้วให้ค่าข้าวเช้า 40 บาท ผมก็ทำไป2ปีน่าจะได้ ไม่เคยส่งเงินให้ ที่บ้านเลย นะเงินเดือนก็ไม่เคยออก พูดง่ายเหมือนอยู่กับเค้านั้นล่ะ ลืมพูดไป ที่นี้ผมทำงานกับเพื่อนรุ่นเดียวที่หมู่บ้านเพื่อนลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด ตอนแรก นายจ้างก็ไม่ยอมให้กลับนะ เพื่อนมีทีวีอยู่1เครื่อง เจ้านายบอกถ้ากลับจะยึดทีวีไว้ก่อน ผมเดาว่าคงกลัวไม่กลับมาทำงานอีกมั้ง เพื่อนก็บอกผม ว่าจะกลับมาคืนนั้น เจ้านายก็ให้ผมยืนยันว่าเพื่อนกลับมาแน่ๆ พอเพื่อนกลับไป ผมก็ทำงานขอผมรอมันกลับ 1อาทิตย์-2อาทิตย์มันก็ไม่กลับมาแล้ว สุดท้ายมันก็ไม่กลับมา มารู้ตอนหลังคือแมาไม่ให้กลับมา  ผมทำงานของผม หลายเดือน ผ่านไปผมเรื่องเหงาแล้วไม่มีเพื่อน ในตัวอำเภอมีร้านเกมส์นี้ว๊าผมจำได้ สุดท้ายเข้าอีหรอบเดิม ผมอแบไปเล่นเกมส์ตอนเย็น กลับ 3-4ทุ่ม เจ้านายก็ดุผม บอกถ้าทำอีกจะไม่ให้อยู่แล้วนะ พออีกวันผมก็ไปอีก บอกตรงๆตอนนั้นผมไม่อยากอยู่แล้วล่ะครับ สุดท้ายแก่ก็ให้ผมออก ให้เงินติดตัว มา 700 บาท ผมนั่งรถจากบางเลนเข้ากรุงเทพต่อรถจากมอชิตรึเปล่าจำไม่ได้ ไปหัวลำโพง คือผมไม่เคยนั่งรถทัวร์กลับบ้านไงเคยนั่งแต่รถไฟ นึกย้อนหลังก็ขำตัวเอง นั่งรถ2-3รอบ ในที่สุดก็ถึงบ้านเกิดสะที ผมว่างงานอยู่บ้านได้พักใหญ่ พี่ที่หมู่บ้านพาไปฝากงานที่ในตัวจังหวัด เป็นงานขายปาท่องโก๋ ตอนนั้นผมอายุ17กว่าล่ะ ผมทำงานที่นี้มีเพื่อนร่ามงาน4คน วัยใกล้ๆกันเลยสนิทกัน งานนี้และที่ผมได้รู้จักกับแฟนคนแรก  คนที่ผม *-* สมมุติว่าชื่อ A ล่ะกันครับ A ทำงานขายแผ่นซีดี อายุมากว่าผม เกือบๆ 2ปี ผมเห็นเค้ามาเดินตลาดเช้าทุกวัน ผมก็มีแซวๆบ้าง จนผมรู้ว่าเค้าทำงานร้านไหน ผมก็ยกพวกไปเลย 3คน คือไปคนเดียวไม่กล้าหรอกเขิน ฟอร์มไปซื้อCD ขอเบอร์ เค้า สมัยนั้นมือถือยังราคาแพงอยู่เค้ามีแต่เบอร์ร้าน เค้าก็ให้มา ผมก็หยอดตู้โทรหาบ่อยๆ ยังไม่กล้าไปเจอสองต่อสอง คุยกันจนเริ่มสนิท เลยนัดเจอกัน กินข้าว เราเจอกันบ่อยขึ้นจนในที่สุดวันที่ผมโดนก็มาถึง จำได้แม่นเลยครับ มันคือวัน ลอยกระทง ผมก็พาA ไปลอยกระทง เสร็จก็จะพาเค้าไปส่งที่ห้อง ที่ทำงาน(ที่ทำงานมีห้องพักในตัวคนนอกห้ามเข้า)เลยบอกAว่าเข้าห้องผมไม่ได้ (ที่ทำงานผมก็มีห้องพักในตัวคนนอกก็ห้ามเข้า)  เลยจะเช่าโรงแรมนอน เลยบอกAว่ามาอยู่เป็นเพื่อนก่อนกลัวผี เอาจริงผมว่าAก็ต้องรู้นะว่ามาแล้วจะเกิดไรขึ้น คือก่อนน่านั้นผมกับAก็เกือบจะมีอะไรกันหลายที่แล้วแค่ไม่มีสถานที่ หลังจากคืนนั้นผมกับกับแฟนก็มีไรกันเรื่อยมา แฟนคนแรกผมคนนี้ดีกับผมมาก จะมีผู้หญิงกี่คนที่ให้เงินผมใช้วันล่ะ100 คิดย้อนไปกูนี้แมฃดาชัดๆ แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร ผมก็เริ่มกลับมาเล่นเกมส์อีกแล้วผมน่าจะสัก19แล้วตอนนั้น  เรื่องของผมยังไม่จบ เดี๋ยวจะกลับมาเล่าให้ผุ้อ่านฟังใหม่ (พอดีต้องไปต่างจังหวัด) ครั้งน่าจะเล่าให้ฟังทำไมชีวิตผมได้เข้าไปใน(เรื่อนจำ)