ผมเคยมีฝันเมื่อตอนเด็กๆ อยากเปิดร้านเกม อยากสร้างเกม อยากเป็นโปรแกรมเมอร์ อยากทำอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับคอม อาจเพราะผมชอบเล่นเกม
ผมยึดติดกับความฝันนั้นมาก จนเก็บไปนอนฝันทุกคืนๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ฝันนั้นหายไป หายไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีผมกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นมนุษย์เงินเดือนที่ต้องดูแลแม่ น้องสาวและน้องชาย เพราะพ่อที่จากไป ผมออกจากร.ร.ตอนม.ต้นเพราะไม่มีเงินพอที่จะส่งน้องๆเข้าเรียน โชคของน้องสาวที่มีบุญ มีญาติรับอุปถัมภ์เลี้ยงดูส่งเสียถึงม.ปลาย ลดค่าใช้จ่ายไปได้ครึ่ง แถมน้องสาวก็ยังทำงานพาร์ทไทม์ส่งเงินมาให้แม่กับน้องไว้กินไว้ใช้ ฟังดูดีเนาะ พี่คนโตทำงานประจำ น้องสาวก็เรียนแถมยังช่วยหาเงิน น้องชายก็เรียนด้วยดูแลแม่ด้วยเวลาผมไปทำงาน ทุกอย่างเหมือนจะดี จนแม่เป็นโรคซึมเศร้า ขังตัวเองอยู่แต่ในบ้านน้องสาวตัดสินใจจะไม่ต่อมหาลัยเพราะอยากกลับมาดูแลแม่ น้องชายก็จะไม่ต่อม.ต้นเพราะอยากช่วยทำงานหาเงิน ถ้าผมยอมรับตอนนั้นผมคงสบายมากๆ แต่คงเป็นพี่ที่เห็นแก่ตัวมากๆเหมือนกัน ใครจะยอมให้น้องตัวเองลำบากว่ะ วันที่โชคร้ายก็เหมือนจะไม่จบเพราะงานที่ทำเศรษฐกิจไม่ดี เลยต้องลดพนังงาน ผมจำเป็นต้องออกเพราะทำงานล่วงเวลาไม่ได้เหมือนคนอื่นๆ วันที่โชคร้ายที่สุดอย่างน้อยก็มีเรื่องโชคดีอยู่ น้องสาวได้เจอคนที่พร้อมจะดูแลส่งเสียให้เรียนต่อและเขาพร้อมจะดูแลครอบครัวเรา มันยากที่ต้องให้น้องไปอยู่ที่ไกลหูไกลตา แต่ใช่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นคนไม่ดี น้องสาวก็อยากให้ครอบครัวเราไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกันที่นั้น แต่เพราะแม่รักบ้านหลังนี้ เลยจะไม่ไปไหน ผมก็ต้องอยู่ดูแลแม่ ส่วนน้องชายถ้ายังอยู่กับผมอนาคตคงไม่ได้เรียนต่อ คงต้องมาทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย ผมเลยให้เขากับน้องสาวรับช่วงต่อ คงมองว่าผมเห็นแก่ตัว โยนพาละให้น้องสาว แต่สำหรับผม น้องผมครอบครัวผมไม่เคยเป็นพาละผมเลย น้องสาวกับเขาส่งเงินมาดูแลแม่ ค่าใช้จ่ายภายในบ้าน แต่สำหรับผมงานที่ทำจากวุฒิม.3 ทำได้มากสุดก็ต้องเดือนละไม่ถึง10000 ถึงจะทำงานประจำ พาททามไปด้วยค่าใช้จ่ายถ้าใช้อย่างประหยัดๆ ก็เก็บได้ละหลายพัน แต่ค่าใช้จ่ายสำหรับยา และค่าของชีพนับวันยิ่งสูง เงินที่เก็บไว้ก็ยังไม่ได้อย่างที่คาดหวังไว้ ทางนั้นผมก็ไม่อยากให้เขารู้เรื่องค่าใช้จ่าย ที่ส่งน้องผมเรียน ค่าใช้จ่ายภายในบ้านนั้นก็มากพอแล้ว มันฟังอาจดูไร้สาระแต่ผมจะ22แล้ว จู่ๆความคิดที่ว่าถ้าเรียนตอนนี้จะทันไหม ถ้าจะทำตามฝันตอนนี้สายไปหรือป่าว มันก็กลับเขามา ถ้าเรียนกศน.ผมก็จนจบก็2ปี แต่วุฒิม.6 อายุ24จะทำอะไรต่อได้ กศน.หลักสูตรเขียนโปรแกรมเหมือนมหาลัยไม่น่ามีก็ต้องเรียนเสริม ต้องเก่งอังกฤษหรือป่าว อยากปรึกษาน้องสาว ก็เกรงจะทำให้ลำบากเพราะนั้นอาจจะหมายถึงขอเงินเขามาช่วยเราเรียนอีก เพิ่มภาระเขาอีก ผมควรทำไงดี ?
แค่อยากให้มีใครสักคนรับฟัง
ผมยึดติดกับความฝันนั้นมาก จนเก็บไปนอนฝันทุกคืนๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ฝันนั้นหายไป หายไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีผมกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นมนุษย์เงินเดือนที่ต้องดูแลแม่ น้องสาวและน้องชาย เพราะพ่อที่จากไป ผมออกจากร.ร.ตอนม.ต้นเพราะไม่มีเงินพอที่จะส่งน้องๆเข้าเรียน โชคของน้องสาวที่มีบุญ มีญาติรับอุปถัมภ์เลี้ยงดูส่งเสียถึงม.ปลาย ลดค่าใช้จ่ายไปได้ครึ่ง แถมน้องสาวก็ยังทำงานพาร์ทไทม์ส่งเงินมาให้แม่กับน้องไว้กินไว้ใช้ ฟังดูดีเนาะ พี่คนโตทำงานประจำ น้องสาวก็เรียนแถมยังช่วยหาเงิน น้องชายก็เรียนด้วยดูแลแม่ด้วยเวลาผมไปทำงาน ทุกอย่างเหมือนจะดี จนแม่เป็นโรคซึมเศร้า ขังตัวเองอยู่แต่ในบ้านน้องสาวตัดสินใจจะไม่ต่อมหาลัยเพราะอยากกลับมาดูแลแม่ น้องชายก็จะไม่ต่อม.ต้นเพราะอยากช่วยทำงานหาเงิน ถ้าผมยอมรับตอนนั้นผมคงสบายมากๆ แต่คงเป็นพี่ที่เห็นแก่ตัวมากๆเหมือนกัน ใครจะยอมให้น้องตัวเองลำบากว่ะ วันที่โชคร้ายก็เหมือนจะไม่จบเพราะงานที่ทำเศรษฐกิจไม่ดี เลยต้องลดพนังงาน ผมจำเป็นต้องออกเพราะทำงานล่วงเวลาไม่ได้เหมือนคนอื่นๆ วันที่โชคร้ายที่สุดอย่างน้อยก็มีเรื่องโชคดีอยู่ น้องสาวได้เจอคนที่พร้อมจะดูแลส่งเสียให้เรียนต่อและเขาพร้อมจะดูแลครอบครัวเรา มันยากที่ต้องให้น้องไปอยู่ที่ไกลหูไกลตา แต่ใช่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นคนไม่ดี น้องสาวก็อยากให้ครอบครัวเราไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกันที่นั้น แต่เพราะแม่รักบ้านหลังนี้ เลยจะไม่ไปไหน ผมก็ต้องอยู่ดูแลแม่ ส่วนน้องชายถ้ายังอยู่กับผมอนาคตคงไม่ได้เรียนต่อ คงต้องมาทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย ผมเลยให้เขากับน้องสาวรับช่วงต่อ คงมองว่าผมเห็นแก่ตัว โยนพาละให้น้องสาว แต่สำหรับผม น้องผมครอบครัวผมไม่เคยเป็นพาละผมเลย น้องสาวกับเขาส่งเงินมาดูแลแม่ ค่าใช้จ่ายภายในบ้าน แต่สำหรับผมงานที่ทำจากวุฒิม.3 ทำได้มากสุดก็ต้องเดือนละไม่ถึง10000 ถึงจะทำงานประจำ พาททามไปด้วยค่าใช้จ่ายถ้าใช้อย่างประหยัดๆ ก็เก็บได้ละหลายพัน แต่ค่าใช้จ่ายสำหรับยา และค่าของชีพนับวันยิ่งสูง เงินที่เก็บไว้ก็ยังไม่ได้อย่างที่คาดหวังไว้ ทางนั้นผมก็ไม่อยากให้เขารู้เรื่องค่าใช้จ่าย ที่ส่งน้องผมเรียน ค่าใช้จ่ายภายในบ้านนั้นก็มากพอแล้ว มันฟังอาจดูไร้สาระแต่ผมจะ22แล้ว จู่ๆความคิดที่ว่าถ้าเรียนตอนนี้จะทันไหม ถ้าจะทำตามฝันตอนนี้สายไปหรือป่าว มันก็กลับเขามา ถ้าเรียนกศน.ผมก็จนจบก็2ปี แต่วุฒิม.6 อายุ24จะทำอะไรต่อได้ กศน.หลักสูตรเขียนโปรแกรมเหมือนมหาลัยไม่น่ามีก็ต้องเรียนเสริม ต้องเก่งอังกฤษหรือป่าว อยากปรึกษาน้องสาว ก็เกรงจะทำให้ลำบากเพราะนั้นอาจจะหมายถึงขอเงินเขามาช่วยเราเรียนอีก เพิ่มภาระเขาอีก ผมควรทำไงดี ?