ความรู้สึก ณ ตอนนี้ก็ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ
สาระอยู่ช่วงท้ายๆนะคะ.
ขอเริ่มจากสมัยก่อนก่เป็นคนเชื่อยๆชาแต่ไม่ได้แปลกแยกมากพยายามที่จะตามกระแสอยู่รวมกับคนหมู่มากเข้าไว้ ทำตัวกลมกลืนได้ดี แต่ไม่ถึงกับดีเด่นเป็นพิเศษกว่าใคร ตอนช่วงม.ต้นการเรียนก็จัดว่าดีระดับหนึ่งเลยค่ะอย่างน้อยเมื่อตอนนั้นก็ยังรู้สึกว่าตัวเองมีแรงจูงใจ ความขยันอยู่เต็มเปี่ยม
พอขึ้นม.ปลายการเรียนตกลงมามากอาจจะเพราะในช่วงนั้นรู้สึกขาดเป้าหมายชีวิต และเริ่มมีความพยายามในการเรียนน้อยลงทุกวันๆไม่ขยันหรือตั้งใจเรียนสักเท่าไหร่ ตอนนั้นรู้สึกแย่มากสงสัยมากว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ปล่อยเลยตามเลย และเรียนจบมาด้วยเกรดกลางๆ
พอเข้ามหาลัยก็ไม่ได้เลือกคณะสาขาเรียนที่ชอบด้วยตัวเองส่วนหนึ่งมาจากการตัดสินใจของครอบครัว เมื่อแย้งจนสุด(หรือบ้างทีไม่ได้ต้องการที่จะขัดแย้ง)ไม่ได้ก่เลยเลือกเรียนคณะตามครอบครัวแล้วก่สุ่มๆจิ้มสาขาที่เรียนเข้ามา และโชคดี(มั้ง)ดันสอบติด
สิ่งที่ตามมาคือตัวเองที่เริ่มรู้สึกเหนื่อยกับทุกอย่างเลยทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไร ทั้งการเรียน กิจกรรมทางมหาลัยไม่ได้สนุกอย่างที่คิด อึดอัด น่ารำคาญแบบที่สุด การมีส่วนร่วมในกิจกรรมมหาลัยสำหรับเรามันดูน่าเบื่อมาก เช่นเดียวกับความสัมพันระหว่างเพื่อนในมหาลัยค่ะ เรารู้สึกว่าเราไม่อยากทำมัน เมื่อมีงานเข้ามาคนอื่นๆจะเสนอตัวเข้าทำงานอย่างน่าสนุก (!?) ตรงกันข้ามกับเราที่รู้สึกเฉยๆไม่อยากมีส่วนร่วมไม่เสนอตัวเข้าไปช่วย สามารถนั่งเฉยๆเป็นชั่วโมงๆมองคนอื่นทำงานโดยไม่รู้สึกผิดอะไรเลย(เรื่องจริง!) ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราคงรู้สึกผิดไม่มากก็น้อยอยู่แต่ตอนนี้สิ่งที่เรารู้สึกมันด้านชามาก พอโดนว่าโดนด่านินทา ก็เข้าใจว่าที่เขาว่าเรามันถูกแล้วแต่ก็ไม่ได้โกรธเกียจอะไร...แต่ก็ไม่ได้รู้สึกสำนึกเลยเมื่อกัน...
เรื่องเรียนก็เรียนไปวันๆอยากไปไหนก่
่ไปอยากไปเรียนก็ไปเรียน ไม่ตั้งใจเรียนในห้องในระดับเข้าขั้นวิกฤตก่อนสอบก่ไม่คิดอ่านหนังสือแค่อ่านก่อนสอบสักคืนไม่ก่ก่อนเข้าห้องสอบแล้วก่ไปจิ้มๆฝนๆไป อาจจะเพราะสมองดีนิดๆที่ได้มาจากสมัยก่อนมั้ง555 เกรดก่ไม่แย่เลย3อัพตลอด พอเป็นความหวังให้ครอบครัวได้อยู่นิดๆ
ประเด็นก็คือ นานวันเข้ารู้สึกด้านความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตายด้านมากขึ้นเรื่อยๆ จากที่สังเกตตัวเองคือ หาข้ออ้างตลอดเวลา แคร์คนอื่นน้อยลง(ยกเว้นคนสนิทยังมีนิดหน่อยแต่เราปากไม่ตรงกับใจสักเท่าไหร่) ไม่กระตือรือรน ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่สำนึกหรือรู้สึกผิดในความผิดตนทำ ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดีหรอกนะคะ อย่างกรณีเอาเปรียบคนอื่น เห็นแก่ตัวมากขึ้น ไม่มีความคิดที่จะทำดี หรือชดใช้ความผิดเลย นิ่งเงียบมากขึ้นยิ้มน้อยลงจนมีคนทักว่าน่ากลัวเลย55(แน่นอนว่าเราไม่คิดว่าตัวเองเป็นโรคอย่างโรคซึมเศร้าแน่นอนค่ะ)
อยากทราบว่าควรทำไงดีความจริงก่ไม่คิดอยากจะเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นหรอกค่ะ แต่ลึกๆก็คิดว่าเราก่ควรทำอะไรสักอย่างก็ดี ถามกับตัวเองว่าจะใช้ชีวิตต่อไปแบบนี้งั้นเหรอ ช่วยแนะนำหนทางในการปรับทรรศนคติ ชีวิต ความคิด หรือวิธีแก้ไขอะไรก่ได้แบบนี้ให้หน่อยค่ะ
[code]ใส่โค้ด
[/code]
รู้สึกจิตใจด้านชา เป็นคนเลว และเห็นแก่ตัวขึ้นทุกวัน
สาระอยู่ช่วงท้ายๆนะคะ.
ขอเริ่มจากสมัยก่อนก่เป็นคนเชื่อยๆชาแต่ไม่ได้แปลกแยกมากพยายามที่จะตามกระแสอยู่รวมกับคนหมู่มากเข้าไว้ ทำตัวกลมกลืนได้ดี แต่ไม่ถึงกับดีเด่นเป็นพิเศษกว่าใคร ตอนช่วงม.ต้นการเรียนก็จัดว่าดีระดับหนึ่งเลยค่ะอย่างน้อยเมื่อตอนนั้นก็ยังรู้สึกว่าตัวเองมีแรงจูงใจ ความขยันอยู่เต็มเปี่ยม
พอขึ้นม.ปลายการเรียนตกลงมามากอาจจะเพราะในช่วงนั้นรู้สึกขาดเป้าหมายชีวิต และเริ่มมีความพยายามในการเรียนน้อยลงทุกวันๆไม่ขยันหรือตั้งใจเรียนสักเท่าไหร่ ตอนนั้นรู้สึกแย่มากสงสัยมากว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ปล่อยเลยตามเลย และเรียนจบมาด้วยเกรดกลางๆ
พอเข้ามหาลัยก็ไม่ได้เลือกคณะสาขาเรียนที่ชอบด้วยตัวเองส่วนหนึ่งมาจากการตัดสินใจของครอบครัว เมื่อแย้งจนสุด(หรือบ้างทีไม่ได้ต้องการที่จะขัดแย้ง)ไม่ได้ก่เลยเลือกเรียนคณะตามครอบครัวแล้วก่สุ่มๆจิ้มสาขาที่เรียนเข้ามา และโชคดี(มั้ง)ดันสอบติด
สิ่งที่ตามมาคือตัวเองที่เริ่มรู้สึกเหนื่อยกับทุกอย่างเลยทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไร ทั้งการเรียน กิจกรรมทางมหาลัยไม่ได้สนุกอย่างที่คิด อึดอัด น่ารำคาญแบบที่สุด การมีส่วนร่วมในกิจกรรมมหาลัยสำหรับเรามันดูน่าเบื่อมาก เช่นเดียวกับความสัมพันระหว่างเพื่อนในมหาลัยค่ะ เรารู้สึกว่าเราไม่อยากทำมัน เมื่อมีงานเข้ามาคนอื่นๆจะเสนอตัวเข้าทำงานอย่างน่าสนุก (!?) ตรงกันข้ามกับเราที่รู้สึกเฉยๆไม่อยากมีส่วนร่วมไม่เสนอตัวเข้าไปช่วย สามารถนั่งเฉยๆเป็นชั่วโมงๆมองคนอื่นทำงานโดยไม่รู้สึกผิดอะไรเลย(เรื่องจริง!) ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราคงรู้สึกผิดไม่มากก็น้อยอยู่แต่ตอนนี้สิ่งที่เรารู้สึกมันด้านชามาก พอโดนว่าโดนด่านินทา ก็เข้าใจว่าที่เขาว่าเรามันถูกแล้วแต่ก็ไม่ได้โกรธเกียจอะไร...แต่ก็ไม่ได้รู้สึกสำนึกเลยเมื่อกัน...
เรื่องเรียนก็เรียนไปวันๆอยากไปไหนก่
่ไปอยากไปเรียนก็ไปเรียน ไม่ตั้งใจเรียนในห้องในระดับเข้าขั้นวิกฤตก่อนสอบก่ไม่คิดอ่านหนังสือแค่อ่านก่อนสอบสักคืนไม่ก่ก่อนเข้าห้องสอบแล้วก่ไปจิ้มๆฝนๆไป อาจจะเพราะสมองดีนิดๆที่ได้มาจากสมัยก่อนมั้ง555 เกรดก่ไม่แย่เลย3อัพตลอด พอเป็นความหวังให้ครอบครัวได้อยู่นิดๆ
ประเด็นก็คือ นานวันเข้ารู้สึกด้านความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตายด้านมากขึ้นเรื่อยๆ จากที่สังเกตตัวเองคือ หาข้ออ้างตลอดเวลา แคร์คนอื่นน้อยลง(ยกเว้นคนสนิทยังมีนิดหน่อยแต่เราปากไม่ตรงกับใจสักเท่าไหร่) ไม่กระตือรือรน ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่สำนึกหรือรู้สึกผิดในความผิดตนทำ ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดีหรอกนะคะ อย่างกรณีเอาเปรียบคนอื่น เห็นแก่ตัวมากขึ้น ไม่มีความคิดที่จะทำดี หรือชดใช้ความผิดเลย นิ่งเงียบมากขึ้นยิ้มน้อยลงจนมีคนทักว่าน่ากลัวเลย55(แน่นอนว่าเราไม่คิดว่าตัวเองเป็นโรคอย่างโรคซึมเศร้าแน่นอนค่ะ)
อยากทราบว่าควรทำไงดีความจริงก่ไม่คิดอยากจะเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นหรอกค่ะ แต่ลึกๆก็คิดว่าเราก่ควรทำอะไรสักอย่างก็ดี ถามกับตัวเองว่าจะใช้ชีวิตต่อไปแบบนี้งั้นเหรอ ช่วยแนะนำหนทางในการปรับทรรศนคติ ชีวิต ความคิด หรือวิธีแก้ไขอะไรก่ได้แบบนี้ให้หน่อยค่ะ
[code]ใส่โค้ด
[/code]