บ้านไหนเหมือนเราบ้างไหม บ้านเรามีพี่น้องด้วยกัน 2 คน เราตีกันมาตลอดด้วยความอิจฉาการถูกเปรียบเทียบจากพ่อแม่ เพราะเราเรียนเก่งแต่พี่สาวเรียนแย่
แต่ก็เรียนจบกันมาได้ก็น่าจะปกติ
แต่เมื่อเราทั้ง 2 มีลูก ของพี่สาวลูกชาย ของเราลูกสาว ห่างกัน 1 ปี
ช่วงตั้งท้องพี่เขยเราไม่ค่อยว่าง เรากับแม่ก็พาพี่สาวไปฝากครรภ์ที่คลีนิคปกติ และเราก็มีแฟนก็มีทะเลาะนิดหน่อย พอลูกพี่สาวคลอดแม่เราก็เลี้ยงทุกอย่างก็ปกติดี แต่พอผ่านไปเราตั้งท้องเราก็ไปฝากครรภ์กับสามี2คน เนื้อเรื่องดำเนินไปปกติ แต่มาผิดปกติตรงที่ว่าเมื่อลูกเราคลอดแม่เรามาช่วยเลี้ยง พี่สาวเราก็ว่ากระทบกระแทกว่าถ้าเอาลูกไปเลี้ยงที่ทำงานด้วยก็ออกจากงานดีกว่า และใช้วิธีตีลูกชายเขา ตี ถีบ กระชากแบบแรงเกินไป แต่เรื่องมาผิดปกติหนักมากหลังจากนั้น ทรัพย์สินมูลค่าตีเป็นเงินตอนนั้นก็น่าจะประมาณ สามแสนหายไปของเหล่านั้นคือของเรา แต่แม่เราเป็นคนเก็บทีนี้เรื่องบรรลัยจึงเกิดขึ้น
พ่อโทษแม่ที่ทำหาย เราก็เสียใจนะเพราะเก็บมานานกว่าจะได้มาและพ่อแม่ทะเลาะกัน เราก็เงียบเพราะไม่อยากให้ทะเลาะกันหนักแต่ในใจนะทั้งเสียใจทั้งโกรธ และพ่อหันมาถามเราว่าได้เอาไปไหม เราบอกไม่ได้เอาไป แค่นั้นเองเนื้อเรื่องเปลี่ยนแม่พรุ่งเป้าหมายมาที่เราโยนว่าเราเอาไปเรื่องจะได้จบ
พอเราไม่รับเรื่องบานปลายโทษสามีเรา สามีบอกให้ไปแจ้งความเลย แต่พ่อแม่บอกห้ามแจ้ง หายแล้วให้แล้วกันไป จบๆ แยกย้าย ลืมบอกบ้านเราตอนนั้นมี 2 หลังเราในรั้วเดียวกัน เราอยู่ชั้นบนแม่อยู่ชั้นล่าง พ่อสาวพี่เขยอยู่อีกหลังแต่ติดกัน แม่กับพี่สาวตัวติดกันตลอดแต่เรากลายเป็นผู้ร้ายทุกครั้งที่ถามหาว่าใครเอาไปทั้งแค้นทั้งเกลียด
แต่จะโดนตบกระทืบรุมตีจากพี่สาวและแม่ และย้ำด่าตลอดว่า เราเอาไปถึงได้โวยวายถ้าไม่เอาไปก็ต้องเงียบ งง ตรรกะอะไรวะ สุดท้ายท้ายสุดพ่อแม่ก็เอาเรื่องพวกนี้ไปเล่าให้ญาติพี่น้องโดยเน้นเรื่องว่าเราเอาไป และแม่ให้เรามาเน้นสามีเหมือนให้จับผิดกันเอง ไงละทีนี้ เรากะสามีตีกันตลอด ลูกเราก็ต้องหอบไปเลี้ยงตั้งแต่เรื่องนั้นเกิดขึ้น ตอนนั้นลูกเรา 2เดือนกว่าได้หอบไปทำงานทุกวัน ส่วนแม่เราก็เลี้ยงลูกพี่สาว สบายกันไป เราก็จับผิดสามีตีกันตลอดจนปัจจุบันเลิกลากันไป
----ตลกเนอะ----- ทุกวันนี้เราเหมือนตัวตลก เหมือนคนโง่ในบ้านในตระกูลตัวเอง เพราะขนาดตาเราเสีย เราก็ไม่กล้าไปยุ่งมากเพราะพ่อแม่เราไปประกาศว่าเราขโมยของตัวเอง และเราจะกล้าไปได้ไง
โคตรอายทั้งที่ไม่ได้ทำ กลายเป็นทั้งอายทั้งเครียด แต่พอเราไปทำบุญพ่อใช้คำว่า ตอนอยุ่ไม่ให้กินตอนตายไปทำบุญคงได้กิน พี่สาวเราก็นั้นแหละ เหมือนเดิม จอมวางแผนจอมแก้แค้น (ทุกข์คะทุกมาก ลูกเราพ่อแม่ไม่เลี้ยงไม่เอาเลยเหมือนภาระให้เขา )
แต่เราเลี้ยงเองได้ ( บางครั้งเครียดปวดหัว เขาก็ว่าเราบ้า ) เหนื่อยเหลือเกิน ขอระบายหน่อยนะคะ
ปรึกษาหน่อยถ้าเราจะโกรธเกลียดคนในครอบครัวจะผิดไหม
แต่ก็เรียนจบกันมาได้ก็น่าจะปกติ
แต่เมื่อเราทั้ง 2 มีลูก ของพี่สาวลูกชาย ของเราลูกสาว ห่างกัน 1 ปี
ช่วงตั้งท้องพี่เขยเราไม่ค่อยว่าง เรากับแม่ก็พาพี่สาวไปฝากครรภ์ที่คลีนิคปกติ และเราก็มีแฟนก็มีทะเลาะนิดหน่อย พอลูกพี่สาวคลอดแม่เราก็เลี้ยงทุกอย่างก็ปกติดี แต่พอผ่านไปเราตั้งท้องเราก็ไปฝากครรภ์กับสามี2คน เนื้อเรื่องดำเนินไปปกติ แต่มาผิดปกติตรงที่ว่าเมื่อลูกเราคลอดแม่เรามาช่วยเลี้ยง พี่สาวเราก็ว่ากระทบกระแทกว่าถ้าเอาลูกไปเลี้ยงที่ทำงานด้วยก็ออกจากงานดีกว่า และใช้วิธีตีลูกชายเขา ตี ถีบ กระชากแบบแรงเกินไป แต่เรื่องมาผิดปกติหนักมากหลังจากนั้น ทรัพย์สินมูลค่าตีเป็นเงินตอนนั้นก็น่าจะประมาณ สามแสนหายไปของเหล่านั้นคือของเรา แต่แม่เราเป็นคนเก็บทีนี้เรื่องบรรลัยจึงเกิดขึ้น
พ่อโทษแม่ที่ทำหาย เราก็เสียใจนะเพราะเก็บมานานกว่าจะได้มาและพ่อแม่ทะเลาะกัน เราก็เงียบเพราะไม่อยากให้ทะเลาะกันหนักแต่ในใจนะทั้งเสียใจทั้งโกรธ และพ่อหันมาถามเราว่าได้เอาไปไหม เราบอกไม่ได้เอาไป แค่นั้นเองเนื้อเรื่องเปลี่ยนแม่พรุ่งเป้าหมายมาที่เราโยนว่าเราเอาไปเรื่องจะได้จบ
พอเราไม่รับเรื่องบานปลายโทษสามีเรา สามีบอกให้ไปแจ้งความเลย แต่พ่อแม่บอกห้ามแจ้ง หายแล้วให้แล้วกันไป จบๆ แยกย้าย ลืมบอกบ้านเราตอนนั้นมี 2 หลังเราในรั้วเดียวกัน เราอยู่ชั้นบนแม่อยู่ชั้นล่าง พ่อสาวพี่เขยอยู่อีกหลังแต่ติดกัน แม่กับพี่สาวตัวติดกันตลอดแต่เรากลายเป็นผู้ร้ายทุกครั้งที่ถามหาว่าใครเอาไปทั้งแค้นทั้งเกลียด
แต่จะโดนตบกระทืบรุมตีจากพี่สาวและแม่ และย้ำด่าตลอดว่า เราเอาไปถึงได้โวยวายถ้าไม่เอาไปก็ต้องเงียบ งง ตรรกะอะไรวะ สุดท้ายท้ายสุดพ่อแม่ก็เอาเรื่องพวกนี้ไปเล่าให้ญาติพี่น้องโดยเน้นเรื่องว่าเราเอาไป และแม่ให้เรามาเน้นสามีเหมือนให้จับผิดกันเอง ไงละทีนี้ เรากะสามีตีกันตลอด ลูกเราก็ต้องหอบไปเลี้ยงตั้งแต่เรื่องนั้นเกิดขึ้น ตอนนั้นลูกเรา 2เดือนกว่าได้หอบไปทำงานทุกวัน ส่วนแม่เราก็เลี้ยงลูกพี่สาว สบายกันไป เราก็จับผิดสามีตีกันตลอดจนปัจจุบันเลิกลากันไป
----ตลกเนอะ----- ทุกวันนี้เราเหมือนตัวตลก เหมือนคนโง่ในบ้านในตระกูลตัวเอง เพราะขนาดตาเราเสีย เราก็ไม่กล้าไปยุ่งมากเพราะพ่อแม่เราไปประกาศว่าเราขโมยของตัวเอง และเราจะกล้าไปได้ไง
แต่เราเลี้ยงเองได้ ( บางครั้งเครียดปวดหัว เขาก็ว่าเราบ้า ) เหนื่อยเหลือเกิน ขอระบายหน่อยนะคะ