สวัสดีครับ
คือผมเพิ่งตัดสินใจเลิกกับแฟนมาได้ เดือนนึงแล้วครับ. เป็นการบอกเลิกทั้งๆที่ยังรักอยู่ รักมากด้วย
ผมกับแฟนอยู่กันคนละ จังหวัดครับแฟนผมเรียนอยู่ภาคเหนือ ส่วนผมอยู่ข่อนแก่น เราคบกันมาตั้งแต่ผมอยู่ปี2 ครับ จนตอนนี้ 2 ปีแล้ว แรกๆเรา2 คนรักกันมากครับ แต่พอนานๆไปผมรู้สึกว่า ผมเหมือนจะเป็นแค่เครื่องมือของเขา. ผมทำอะไรก็ผิดไปหมด. ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กัน ผมจะระแวงในอารมเขามากครับ ว่าเขาจะมาอารมไหน ถ้าเขาหงุดหงิดอะไรมาก็มักจะมาลงที่ผม. หลายครั้งที่ผมเหนื่อยถึงขนาดร้องไห้. เพื่อนผมมักจะบอกไห้ผมถอยออกมา แต่ผมทำไม่ได้ครับ เพราะผมรักเขามาก. ในวันที่ผมล้ม และยืนได้ ก็มีเขาที่คอยอยู่เคียงข้าง
ผมกลับมาสู้อีกครั้ง เอาใจเขาทุกอย่าง. ซื้อทุกอย่างที่เขาอยากได้ เขาอยากได้กระเป่าลูกละเกือบ หมื่นผมก็พยายามเก็บตังหาไห้เขาเป็นของขวัญวันเกิด แต่สุดท้ายเหมือนสิ่งที่ผมให้มันยังไม่พอสำหรับเขา ทั้งที่ผมไม่เคยขออะไรจากเขาเลยนอกจากความรัก
เมื่อต้นเดือนที่แล้ว ผมตัดสินใจบอกเลิกเขาครับ. เพราะผมคิดว่าถ้าเราคบกันไป มันก็จะมีแต่ความทุกข์ เพราะผมนอนร้องไห้ทุกคืน. ตอนที่เลิกกัน ต่างคนต่างร้องไห้เสียใจนะครับ. แต่ทำไงได้ครับ ในเมื่อผมตัดสินใจแล้ว แล้วทุกคนรอบข้างก็เห็นด้วยกับทอป. จนตอนนี้ผ่านมาเดือนนึงแล้ว ผมรู้สึกโล่งมากเลยครับ. แม้ว่ามันจะเหงาๆแต่ผมก็ไม่ได้ทุกข์เหมือนเมือก่อนแล้ว.
#คนๆนึงมาพูดกับผมว่า. " รักเขาอะมันถูก แต่ความรักมันต้องเป็นความสุขสิ ไม่ใช่เป็นความทุกข์ ถ้ารักกันไป อยู่กันไปแล้วมีแต่ดิ่งลงอย่างเดียว ถอยห่างออกมาจากตรงนั้นดีกว่า ยอมที่จะเจ็บ เพื่อที่จะได้อยู่ต่อในอนาคตได้" คำนี้มันทำไห้ผมสตั้นแล้วเก็บมาคิดเยอะอยู่หลายวันเลยครับ
***ปัจจุบัน เขาก็ยังมาไลค์ เฟสผมอยู่นะครับ มีมาเม้นบ้างผมก็ตอบตลอด. แต่ผมจะขอไม่กลับไปอีกแล้ว. เขาทักมาง้อหลายรอบครับ แต่ผมมองว่า ผมอยุ่แบบนี้ดีแล้ว.
ผม ตัดสินใจถูกมั้ยครับที่เลิกกับเขาทั้งๆที่ยังรักมาก (ช-ช)
คือผมเพิ่งตัดสินใจเลิกกับแฟนมาได้ เดือนนึงแล้วครับ. เป็นการบอกเลิกทั้งๆที่ยังรักอยู่ รักมากด้วย
ผมกับแฟนอยู่กันคนละ จังหวัดครับแฟนผมเรียนอยู่ภาคเหนือ ส่วนผมอยู่ข่อนแก่น เราคบกันมาตั้งแต่ผมอยู่ปี2 ครับ จนตอนนี้ 2 ปีแล้ว แรกๆเรา2 คนรักกันมากครับ แต่พอนานๆไปผมรู้สึกว่า ผมเหมือนจะเป็นแค่เครื่องมือของเขา. ผมทำอะไรก็ผิดไปหมด. ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กัน ผมจะระแวงในอารมเขามากครับ ว่าเขาจะมาอารมไหน ถ้าเขาหงุดหงิดอะไรมาก็มักจะมาลงที่ผม. หลายครั้งที่ผมเหนื่อยถึงขนาดร้องไห้. เพื่อนผมมักจะบอกไห้ผมถอยออกมา แต่ผมทำไม่ได้ครับ เพราะผมรักเขามาก. ในวันที่ผมล้ม และยืนได้ ก็มีเขาที่คอยอยู่เคียงข้าง
ผมกลับมาสู้อีกครั้ง เอาใจเขาทุกอย่าง. ซื้อทุกอย่างที่เขาอยากได้ เขาอยากได้กระเป่าลูกละเกือบ หมื่นผมก็พยายามเก็บตังหาไห้เขาเป็นของขวัญวันเกิด แต่สุดท้ายเหมือนสิ่งที่ผมให้มันยังไม่พอสำหรับเขา ทั้งที่ผมไม่เคยขออะไรจากเขาเลยนอกจากความรัก
เมื่อต้นเดือนที่แล้ว ผมตัดสินใจบอกเลิกเขาครับ. เพราะผมคิดว่าถ้าเราคบกันไป มันก็จะมีแต่ความทุกข์ เพราะผมนอนร้องไห้ทุกคืน. ตอนที่เลิกกัน ต่างคนต่างร้องไห้เสียใจนะครับ. แต่ทำไงได้ครับ ในเมื่อผมตัดสินใจแล้ว แล้วทุกคนรอบข้างก็เห็นด้วยกับทอป. จนตอนนี้ผ่านมาเดือนนึงแล้ว ผมรู้สึกโล่งมากเลยครับ. แม้ว่ามันจะเหงาๆแต่ผมก็ไม่ได้ทุกข์เหมือนเมือก่อนแล้ว.
#คนๆนึงมาพูดกับผมว่า. " รักเขาอะมันถูก แต่ความรักมันต้องเป็นความสุขสิ ไม่ใช่เป็นความทุกข์ ถ้ารักกันไป อยู่กันไปแล้วมีแต่ดิ่งลงอย่างเดียว ถอยห่างออกมาจากตรงนั้นดีกว่า ยอมที่จะเจ็บ เพื่อที่จะได้อยู่ต่อในอนาคตได้" คำนี้มันทำไห้ผมสตั้นแล้วเก็บมาคิดเยอะอยู่หลายวันเลยครับ
***ปัจจุบัน เขาก็ยังมาไลค์ เฟสผมอยู่นะครับ มีมาเม้นบ้างผมก็ตอบตลอด. แต่ผมจะขอไม่กลับไปอีกแล้ว. เขาทักมาง้อหลายรอบครับ แต่ผมมองว่า ผมอยุ่แบบนี้ดีแล้ว.