บ้านอยู่ตจว. เรามารับราชการที่กทม. ไม่เคยจะให้ที่บ้านรับรู้ความทุกข์ยากท้อแท้ลำบาก ไม่เคยขอหรือยืมเงินหรือขอความช่วยเหลือจากที่บ้านเลยเพราะไม่อยากให้ใครเป็นห่วง.
แต่แม่จะไม่ค่อยรับได้ที่เราอยู่ไกลบ้าน และรบเร้าให้เราย้ายกลับบ้านทั้งที่ย้ายยังไม่ได้ แกก็บอกว่าต้องย้าย หาเส้นสายไว้แล้ว เสียตังนิดหน่อย(จำเป็นต้องเสียตังเป็นแสนเพียงแค่นี้หรอคะ) เราสอบมาด้วยตัวเองแต่ย้ายต้องมาเสียตัง!!แถมเราไม่ได้อยากกลับบ้านเลย.
เราอึดอัดที่แม่เป็นแบบนี้ แม่จะบ่นทุกวันว่าห่วง และในเดือนนึงแกจะดราม่าว่าต้องย้ายนะแม่ไม่สบายอาจจะอยู่ได้ไม่นาน (ถามพี่สาวเราละ แม่สบายดี) แกจะน้อยใจว่าทำไมไม่ย้าย บางทีบอกให้เราลาออก มาอยู่บ้านทำนาทำสวน พอมีพอกินก็พอแล้ว (กว่าจะสอบมาได้!)
บางวันก็ไลน์มาขอร้องให้กลับ เห็นแก่ความเป็นแม่ (ใช้คำอ้อนวอน ทำให้เรารู้สึกบาปมาก แม่ขอร้องบ้าง จะให้แม่ทำไงก็ได้ ประมาณว่าอ้อนวอนขอชีวิตสุดๆไปเลย ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดนักหนา เราไม่อยากกลับก็เพราะอย่างนี้แหล่ะ)
เราไปงานเลี้ยงใกล้ๆหอพัก 19.00 แท่โทรตามทุก10นาทีขอร้องให้กลับเพราะมันดึก.
คือหลายเรื่องที่แกห่วงเราจนเรารู้สึกอึดอัดอยากหนีไป เราไม่ได้ทำไรผิด แต่แม่ทำตัวเองไม่สบายใจ คนรอบข้างก็ไม่สบายใจ เราก็ไม่เคยทำไรเสียหายนะ พี่สาวเราญาติๆก็บอกว่าแม่สบายใจ ดูแลกันดีปกติเขาก็ขี้กียจพูดเหมือนกัน แกเอาแต่ใจ
เรารู้สึกไม่สบายใจ เราควรทำไงดี. งานมันคือทั้งชีวิตของเรา อยากให้แม่เข้าใจและปล่อยวางบ้าง. เราเหนื่อยทำงานกลับห้องต้องมาอ่านไลน์แม่บ่นว่าให้ย้าย ให้ลาออก ให้รีบกลับ บ่นว่าพรุ่งนี้อาจจะไม่อยู่แล้ว. เราเหนื่อย และไม่รู้จะพูดยังไง. เราควรทำไงดี เราเครียด
มีแม่แบบนี้ เราจะบาปมั้ย
แต่แม่จะไม่ค่อยรับได้ที่เราอยู่ไกลบ้าน และรบเร้าให้เราย้ายกลับบ้านทั้งที่ย้ายยังไม่ได้ แกก็บอกว่าต้องย้าย หาเส้นสายไว้แล้ว เสียตังนิดหน่อย(จำเป็นต้องเสียตังเป็นแสนเพียงแค่นี้หรอคะ) เราสอบมาด้วยตัวเองแต่ย้ายต้องมาเสียตัง!!แถมเราไม่ได้อยากกลับบ้านเลย.
เราอึดอัดที่แม่เป็นแบบนี้ แม่จะบ่นทุกวันว่าห่วง และในเดือนนึงแกจะดราม่าว่าต้องย้ายนะแม่ไม่สบายอาจจะอยู่ได้ไม่นาน (ถามพี่สาวเราละ แม่สบายดี) แกจะน้อยใจว่าทำไมไม่ย้าย บางทีบอกให้เราลาออก มาอยู่บ้านทำนาทำสวน พอมีพอกินก็พอแล้ว (กว่าจะสอบมาได้!)
บางวันก็ไลน์มาขอร้องให้กลับ เห็นแก่ความเป็นแม่ (ใช้คำอ้อนวอน ทำให้เรารู้สึกบาปมาก แม่ขอร้องบ้าง จะให้แม่ทำไงก็ได้ ประมาณว่าอ้อนวอนขอชีวิตสุดๆไปเลย ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดนักหนา เราไม่อยากกลับก็เพราะอย่างนี้แหล่ะ)
เราไปงานเลี้ยงใกล้ๆหอพัก 19.00 แท่โทรตามทุก10นาทีขอร้องให้กลับเพราะมันดึก.
คือหลายเรื่องที่แกห่วงเราจนเรารู้สึกอึดอัดอยากหนีไป เราไม่ได้ทำไรผิด แต่แม่ทำตัวเองไม่สบายใจ คนรอบข้างก็ไม่สบายใจ เราก็ไม่เคยทำไรเสียหายนะ พี่สาวเราญาติๆก็บอกว่าแม่สบายใจ ดูแลกันดีปกติเขาก็ขี้กียจพูดเหมือนกัน แกเอาแต่ใจ
เรารู้สึกไม่สบายใจ เราควรทำไงดี. งานมันคือทั้งชีวิตของเรา อยากให้แม่เข้าใจและปล่อยวางบ้าง. เราเหนื่อยทำงานกลับห้องต้องมาอ่านไลน์แม่บ่นว่าให้ย้าย ให้ลาออก ให้รีบกลับ บ่นว่าพรุ่งนี้อาจจะไม่อยู่แล้ว. เราเหนื่อย และไม่รู้จะพูดยังไง. เราควรทำไงดี เราเครียด