สับสนมากๆค่ะ

ส่วนตัวละเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูงค่ะ ชอบทำอะไรคนเดียว ดูหนัง ไปเที่ยว นู้นนี่นั่นเพราะเราคิดว่าการอยู่คนเดียวนี่ดีที่สุดละไม่ต้องรอใคร อยากทำอะไรก็ทำ เหนื่อยก็หยุด ชอบก็ทำต่อไป จนหันไปอีกทีเพื่อนๆก็มีแฟน แต่งงานมีลูกหมดล่ะ จนเราคิดว่า เอ๊ะ ทำไมเรายังไม่มีแฟน ทั้งๆที่เราก็เที่ยวบ่อยนะ(หมายถึงท่องเที่ยวค่ะ555) แล้วเราก็ขายเสื้อผ้าเจอผู้คนมากหน้าหลายตา จนเราคิดว่าหรือว่าถึงเวลาที่เรามีแฟนได้สักที พอคิดแบบนั้นก็เริ่มเลยค่ะไปๆมาๆไปจ๊ะเอ๋กับแฟนเก่า ตัวเราเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะไปคุยกับเค้าหรอกค่ะ แต่คิดไปคิดมาละจะคุยกับมันก็ไม่เสียหายนิ เค้าก็โสดเราก็โสด ก็เลยตันสินใจคุยกันต่อค่ะ เราก็ไม่รู้หรอว่าการคุยกันของแต่ละคู่เป็นยังไงแต่ของเรานี่คือ คุยกันทักหากันปกติ เลิกงานมาก็มาอัพเดตว่าวันนี้ไปเจออะไรมา ทำอะไรมาบ้าง กล้องนอนก็เหมือนคู่อื่นที่เปิดกล้องนอนคุยกัน (เพราะเราอยู่กรุงเทพแต่เค้าอยู่ที่ต่างจังหวัด ) ตอนแรกๆเหมือนมันจะดีนะเราก็อินกับสิ่งที่เค้าทำให้แต่พอนานๆเข้า เรารู้สึกเหมือนเราพยายามค่ะพยายามที่จะเป็นแบบนั้นแบบนี้เพราะคิดว่ามันคือสิ่งที่คนสองคนที่รู้สึกดีๆต้องทำกัน ทำให้เราคิดถึงตัวเองเมื่อก่อนว่า ก่อนนี้ฉันก็ใช้ชีวิตปกติดี แฮปปี้กับทุกอย่าง อะไรที่มันขัดหูขัดตาก็ปล่อยๆไปไม่เก็บมาคิดเยอะแยะ จนตอนนี้เรารู้สึกว่าเราไม่เป็นตัวของตัวเองเลย เราอยากทำเหมือนที่เราเคยทำคือ ตื่นมาไปทำงาน เลิกงานก็เดินไปหาอะไรกิน กลับห้องมาก็ดูหนัง เบอร์โทรศัพท์ ง่วงก็นอน เราคิดถึงตอนนั้นมากๆ อยากทำไรก็ทำ แต่มันติดตรงที่ว่า เราก็อยากมีใครสักคนที่คอยรับฟังเรา คอยให้กำลังใจกัน คอยเตือน คอยห้าม แต่ในขณะเดียวกันเราก็ยังรักที่จะอยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียว ตอนนี้เราไม่นู้ว่าต้องทำยังไงดี เคยถามตัวเองนะว่าถ้าปล่อยเค้าไปเราอยู่ได้มั้ย คำตอบคืออยู่ได้แค่กลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่อีกใจก็อยากมีใครสักคนเหมือนกัน