ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมไม่มีแรงจูงใจทำอะไรเลย รู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีเพื่อนสนิท ไม่มีแฟน ไม่มีคนรอบกาย มันมีเหตุผลบางเรื่องที่ทำให้ผมเริ่มห่างเหินเพื่อนและสังคมครับ
ผมเป็นคนที่เข้าหาคนง่าย ยิ้มง่าย คุยง่าย แต่เป็นเฉพาะเวลาอยู่ข้างนอกเท่านั้น หลังจากกลับมาถึงห้อง ชีวิตผมก็ไม่ได้ไปไหนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม แม้แต่กลับมาถึงบ้านผมก็เก็บตัวในห้องสี่หลี่ยม ถ้าไม่ได้ไปทำสวนผมก็จะอยู่แบบนั้น ทั้งวัน ไม่ได้พูด ได้คุยกับใคร จนถึงตอนเย็นลงมาอาบน้ำก็ขึ้นนอน
ชีวิตการทำงานของผม ผมไม่มีไฟในการทำอะไรเลย รู้แค่ว่าอยากไปนั่งๆทำงานก็กลับ ผมไม่มีใจในการทำยอดขาย หาลูกค้าใหม่ ไม่มีความสุขในการไปต่างประเทศ ไม่แฮปปี้ในการเจอหน้าลูกค้า ไม่อยากแม้แต่อยากได้เงินเดือน เหมือนอยู่เพราะเป็นหน้าที่
สี่เดือนก่อนจนถึงตอนนี้ ผมมีอาการเจ็บป่วยเรื้อรัง เป็นโรคเส้นเอ็นอักเสบ กินยาหมด หายได้สองวัน เป็นอีกแล้ว ต้องไปหาหมออีก ผมมีความเครียดมากขึ้นหลังจากกลับจากต่างประเทศ ข้อเท้าผมอักเสบมากเดินไม่ได้ ทำๆหยุดๆ จนเมื่อกลางเดือนก่อน เจ้านายให้หยุดรักษาตัวครึ่งเดือน นับจากวันที่หยุด จนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนที่ผมไม่เครียดเลย อย่างแรกคือเรื่องอาการเจ็บป่วย และเรื่องงาน
วันนี้เป็นวันที่แปลกกว่าวันอื่น ผมรู้สึกว่าผมไม่รู้ว่าที่ผมมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้เพื่ออะไร ผมไม่รู้สึกอยากได้อะไร ไม่อยากไปไหน ไม่อยากเป็นอะไร ไม่มีแรงบันดาลใจ อยากนอนยาวๆ ไม่อยากรับรู้อะไร
ตอนนี้ก็ขณะที่พิมพ์ก็เหมือนเดิม เหมือนทุกวัน รอบตัวผมเริ่มมีความมืด มีแค่แสงสลัวสีส้มอันริบหรี่ส่องเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยม มีแต่ความรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว เดียวดาย
ผมมีอาการโรคซึมเศร้ามั้ยครับ
ผมเป็นคนที่เข้าหาคนง่าย ยิ้มง่าย คุยง่าย แต่เป็นเฉพาะเวลาอยู่ข้างนอกเท่านั้น หลังจากกลับมาถึงห้อง ชีวิตผมก็ไม่ได้ไปไหนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม แม้แต่กลับมาถึงบ้านผมก็เก็บตัวในห้องสี่หลี่ยม ถ้าไม่ได้ไปทำสวนผมก็จะอยู่แบบนั้น ทั้งวัน ไม่ได้พูด ได้คุยกับใคร จนถึงตอนเย็นลงมาอาบน้ำก็ขึ้นนอน
ชีวิตการทำงานของผม ผมไม่มีไฟในการทำอะไรเลย รู้แค่ว่าอยากไปนั่งๆทำงานก็กลับ ผมไม่มีใจในการทำยอดขาย หาลูกค้าใหม่ ไม่มีความสุขในการไปต่างประเทศ ไม่แฮปปี้ในการเจอหน้าลูกค้า ไม่อยากแม้แต่อยากได้เงินเดือน เหมือนอยู่เพราะเป็นหน้าที่
สี่เดือนก่อนจนถึงตอนนี้ ผมมีอาการเจ็บป่วยเรื้อรัง เป็นโรคเส้นเอ็นอักเสบ กินยาหมด หายได้สองวัน เป็นอีกแล้ว ต้องไปหาหมออีก ผมมีความเครียดมากขึ้นหลังจากกลับจากต่างประเทศ ข้อเท้าผมอักเสบมากเดินไม่ได้ ทำๆหยุดๆ จนเมื่อกลางเดือนก่อน เจ้านายให้หยุดรักษาตัวครึ่งเดือน นับจากวันที่หยุด จนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนที่ผมไม่เครียดเลย อย่างแรกคือเรื่องอาการเจ็บป่วย และเรื่องงาน
วันนี้เป็นวันที่แปลกกว่าวันอื่น ผมรู้สึกว่าผมไม่รู้ว่าที่ผมมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้เพื่ออะไร ผมไม่รู้สึกอยากได้อะไร ไม่อยากไปไหน ไม่อยากเป็นอะไร ไม่มีแรงบันดาลใจ อยากนอนยาวๆ ไม่อยากรับรู้อะไร
ตอนนี้ก็ขณะที่พิมพ์ก็เหมือนเดิม เหมือนทุกวัน รอบตัวผมเริ่มมีความมืด มีแค่แสงสลัวสีส้มอันริบหรี่ส่องเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยม มีแต่ความรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว เดียวดาย