1/11/2562 เวลา 20:15นาที ตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างมีความสุข

วันที่ 04/11/2562 นี้ก็จะวันเกิดครบรอบผมอายุ 20ปีแล้ว ในขณะเป็นวันที่ผมได้พักผ่อนจากการทำงาน 
ผมก็ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลและก็พบว่าถึงในความฝันนั้นจะไม่ใช่ความจริง ถึงแม้อยากจะเป็นความฝันที่อยากให้กลายเป็นความจริงที่สุดในโลก ผมก็ไม่สามารถทำอะไรได้แต่ในไม่กี่นาทีต่อมาผมหันมามองเวลาในโน๊ตบุ๊คก็มองเห็น วันที่และเวลา 1/11/2562 20:15นาที ก็ทราบได้ทันทีว่าอีกสามวันก็จะเป็นวันเกิดเราแล้วสินะ ความฝันที่เราได้ฝันไปในขณะหลับมันคือ ของขวัญที่มีค่าสำหรับวันเกิดที่จะถึงครบรอบ 20ปีของตัวเราเองที่สุดในเลย
ผมชื่อ บูม เคยเรียนโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ตั้งแต่ ป.5-ป.6 (ป5/3-ป6/3)
ตัวของผมเองนั้นขณะเรียนอยู่ ป.5-ป.6 ก็เป็นที่โหลของห้อง โดนครูตีประจำโดนเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษ
เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งตัวตลกของห้อง(ตัวกินยางลบ) ในวันที่ทุกคนจบการศึกษาตัวผมเองนั้นแทบจะไม่ได้บอกลาใครเลยด้วยซ้ำแต่กลับมีความรู้สึกผูกพันจนไม่อยากจะให้เพื่อนๆจบ 
เวลาผ่านไปทุกคนก็กระจัดกระจายไปเข้ามัธยมกัน บางคนก็ได้เจอกัน บางคนก็ไม่ได้เจอใครอีกเลย 
และแล้วผมก็โดนไล่ออก จากม.ต้น เพราะเกเร ในตอนนั้นอายุของผมเพียง 14ปี 
หลังจากนั้นจนถึงตอนนี้ผมเรียนจบเพียง ม.ต้น ของก.ศ.น เท่านั้น ตอนนี้เพื่อนๆของผมเรียนมหาลัยกันแล้วครับ 
ในความฝันนั้นมันคือสิ่งที่ผมนึกและคิดเสมอในปัจุบัน แต่จะทำยังไงมันคงยากมาก ๆแต่แล้ววันนี้วันที่อากาศหนาวเข้าไทยพอดีกลับทำให้ผมเติมเต็มทั้งความคิดและความรู้สึก นั้นก็คือการบอกลาเพื่อนๆของผม 
ในฝันนั้นเพื่อน ๆทุกคนมาฉลองจบ ม.ปลายด้วยกันในขณะที่ตัวผมนั้นได้แต่แอบดูอยู่ห่าง ๆเพราะเรียนไม่จบ
จนการฉลองสิ้นสุดทุก ๆคนได้เดินออกจากซอยเพื่อจะแยกย้ายกลับบ้านในขณะที่ทุกคนใส่ชุดของ โรงเรียนตอนเรียนประถมด้วยกันนั้นเอง
ผมได้เดินออกไปเซอร์ไพรส์ทุกคน ทุก ๆคนตกใจและจำผมได้ ผมค่อนข้างอายมาก เลยตัดสินใจเดินเข้าไปหาทีละคน และพูดว่าขอให้โชคดีนะดูแลตัวเองดี ๆนะในขณะที่ทุกคนกำลังเดินผ่านผมไป ผมก็ได้แต่ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆจนถึงเพื่อนคนสุดท้ายผมไม่ได้สนิทกับมันมากในตอนเรียนแต่ในความฝันนั้น ผมบอกว่าขอกอดหน่อยดิ เพื่อนกลับตอบว่า ไม่เอากูเขิน ผมจึงตอบกลับว่านิดนึงนะ แล้วเราทั้งสองก็กอดกัน ในตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ทำผมร้องให้ในความฝันซะแล้ว ผมพูดกับเพื่อนคนนั้นว่า ดูแลตัวเองดี ๆนะขอให้โชคดี กูเฝ้ามองอยู่นะสู้ ๆ 
และแล้วในความฝันนั้นทุกคนก็เดินไปสุดที่หน้าปากซอยแห่งหนึ่งและนั่งพักกันที่ร้านค้าปากซอยนั้น ผมก็ได้แต่ยืนมองทุก ๆคนทุกคนนั่งคุยกันและผมก็ร้องให้ออกมาอีกครั้ง มีเพื่อนคนหนึ่งสังเกตมองเห็นผมและบอกคนอื่น ๆว่าไอ้บูมมันร้องให้ว่ะ ทุก ๆคนจึงเดินมาที่ผมแล้วบอกว่า บูมร้องให้ทำไมผมจึงตอบกลับไปว่า กูเห็นพวกแล้วกูมีความสุข กูไม่มีโอกาสแบบพวกแล้ว ขอให้พวกโชคดีนะ ดูแลตัวเองกันให้มาก ๆกูเฝ้ามองพวกอยู่เสมอ หลังจากนั้นตัวของผมเองก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมามากกว่าปกติหลายเท่า แต่ผมกลับไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิดว่าร้องให้ทำไม ผมตื่นขึ้นมาพร้อมน้ำตาและความึนงง แต่แล้วก็มองมาที่โน้ตบุ๊ค นี้เราฝันไปเหรอเนี้ย น่าเสียดายนะที่ต้องตื่นเพราะร่างกายตอบสนองความรู้สึกแบบในความฝัน ยังอยากบอกสิ่งที่อยากบอกไม่หมดเลย 
ถึงแม้สิ่งที่ผมคิดจะทำได้ยาก แต่แล้วตัวตนของผมก็ตอบสนองในสิ่งที่ผมต้องการ ตัวผมเองนั้นเป็นโรคซึมเศร้าตอนนี้เองก็เครียดมากจากหลาย ๆอย่างถึงแม้จะได้งานที่ดีก็ตาม แต่วันนี้กับอากาศที่แสนดีตัวตนของผมกลับเติมเต็มความสุขที่ผมนั้นรู้สึกซาบซึ้งและมีความสุขมาก ๆเลยแหละครับ 

04/11/2562 นี้ก็จะเป็นวันเกิดของผมแล้ว เพื่อน ๆอวยพรเกี่ยวกับชีวิตให้ผมหน่อยนะครับ 
(ต้องขอโทษด้วยครับ หากพิมพ์ผิดหรือเรียงได้ไม่ดี ในขณะที่พิมพ์ผมพึ่งตื่นผมยังอยากจะได้ความรู้สึกที่มีที่ได้จากฝันนั้นมาลงในบทความนี้ให้เยอะที่สุดจึงเริ่มพิมพ์ทันที ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ)