สวัสดีทุกคน ตามหัวข้อเลยตอนนี้เรากำลังอึดอัดกับความรักที่เป็นอยู่
เราขอแทนตัวเราเองว่า ญ, ญ มีแฟนเป็นผู้ชายเป็นชาวต่างชาติที่เด็กกว่าห้าถึงหกปีแต่ทำงานแล้ว ญ เจอกับแฟนในร้านอาหารที่เราทั้งคู่ชอบไป แต่ก้เพิ่งได้รู้จักกัน
หลังจากนั้นสักพักเราก็ตัดสินใจเป็นแฟนกัน ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า ญ มีเพื่อนเยอะ เฮฮา เคยมีแฟนแต่ก็ใช้ชีวิตแบบเพื่อนมากกว่า แต่ ญ ก็เป็นคนที่อยู่ในศาสนา ถึงแม้ว่าการปฎิบัติตัวจะไม่ค่อยไปในแนวนั้นสักเท่าไร (คือย่างน้อยก็มีดีปะว่ะ)
ความรักของเราก็ดำเนินมาแบบง่ายๆสักระยะ เราเป็นคนบ้างาน ติดเพื่อน และชอบใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองจนชิน ก็ไม่รู้ว่าจะมีความรักทำไม อืม มันมีไปแล้ว แต่พอมาถึงจุดนี้ ญ มีความรู้สึกว่าอีแฟนเด็กของ ญ มันบังคับมากเกินไป อย่างเช่น ห้ามนอนก่อน, หรือไม่ว่าจะอยู่ไหนทำยังไงก็ได้ต้องปลุกเขาไปทำงาน คืออยากให้เราตื่นมาพร้อมเขาถึงแม้ว่า ญ จะอยู่ห้องก็ตาม บางครั้งเพื่อนของนางโทรมาปรึกษาเกี่ยวกับแฟน (เราสนิทกัน) แล้วไม่บอกว่าเพื่อนเขาโทรหาเรา เขาก็จะโกรธ แต่ ญ คิดว่ารอให้เขาว่างก่อนดีกว่าเราค่อยคุยกัน เราคนทำงานเราเองก็ไม่อยากมีเรื่องยุ่งใจตอนที่เราทำงาน
แฟน ญ อยากให้ ญ เปลี่ยนและทำตัวให้เหมือนเป็นภรรยาของเขาเหมือนแม่ของเขา เราก็คือ "เฮ้ย กรุไม่ใช่แม่" มันอาจจะเป็นเพราะว่าประเทศของเขาคือ ผู้ชายต้องเป็นหัวหน้าครอบครัว control ทุกอย่างได้ แต่ เฮ้ย ลืมอะไรไปไหมที่นี้เอเซีย ทุกครั้งเวลาที่ทะเลาะกันมันคือเรื่องพวกนี้โคตรจะไม่มีเหุตผล อ๋อ อีกอย่าง ญ จะทำทุกอย่างในบ้าน (ส่วนใหญ่ ญ จะอยู่ห้องเขา) ทำงาน ทำงานบ้าน แล้วต้องมาเจอแบบ เฮ้ยแก ห้ามนอนก่อน ไม่ปลุกโกรธ ห้ามกลับบ้านเกิน สี่ทุ่ม ห้ามไปเที่ยวกับเพื่อนผู้ชาย ห้ามลงสตอรี่เกี่ยวกับเพื่อนชาย ห้ามใส่เสื้อที่ดูเหมือนผู้ชายหรือแต่งตัวเหมือนผู้ชาย (เราสายแฟชั่น) ห้ามใส่กางเกงที่มันรัดเกินไป บลา บลา บลา
โครตเหนื่อย อยากอยู่ห้องตัวเองสักพัก
มารับจะพูดไรก็เบื่อทะเลาะ ยอมได้ก็ยอมไปแต่วันนี้อยากจะ Say Good bye ล่ะ ญ เคยขอให้เขาปรับตัวหาเราบ้าง เข้าใจเราบ้างว่า จากคน เกเร คนนึง
เปลี่ยนมาได้ขนาดนี้
จะเอาไรอีก (พ่อแม่เรารับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงเขายังดีใจ) ปีใหม่นี้ ญ คิดว่าจะขอพัก ไม่อยากอยู่แบบนี้อีกแล้ว ทำไม ญ รอปีใหม่ เพราะสัญญาบ้านจะหมด คิดว่าจะไปเช่าอยู่ที่อื่นที่มันไกลแฟน ที่ที่เขาไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
ปล เคยเล่าให้ที่บ้านฟัง เขาก็บอกว่ามันเพิ่งเริ่มต้น ให้เราทนไปอีกนิด แต่ ญ ว่าขอพอแค่นี้ เพื่อนคิดว่า ญ ทำถูกไหม เราสมควรที่จะให้โอกาสกันอีกไหม
ปล แฟนและเราทำงานที่ต่างประเทศเราทั้งคู่ใช้ชีวิตห่างไกลครอบครัวมาประมาณ 5-10 ปี แต่ทำไมเขายังคิดว่าเราต้องเป็นเหมือนแม่เขา
ปล อยู่กับเขาเหมือนเรา
โครตนิสัยไม่ได้ ไม่มีไรดีเลย นั้นคือความรู้สึกเรา คิดนะว่าอยู่คนเดี๋ยวเถอะ
ปล มันทำให้เราไม่มีอารมณ์เรื่อง อย่างว่า แล้วพอไม่มีอารมณ์ยังไงละ นางก็หงุดหงิดอีก ทะเลาะอีก โอ้ยพ่อคุณพ่อทูลหัว
ปล อย่าด่าแรงนะ โดนมาเยอะแล้ว อิอิอิ ใครมีเรื่องเด็ดๆ แชร์กันได้น่า ถือว่าเป็นประสบการณ์ ขำๆ
ใครเคยมีความรักที่อึดอัดบ้าง?
เราขอแทนตัวเราเองว่า ญ, ญ มีแฟนเป็นผู้ชายเป็นชาวต่างชาติที่เด็กกว่าห้าถึงหกปีแต่ทำงานแล้ว ญ เจอกับแฟนในร้านอาหารที่เราทั้งคู่ชอบไป แต่ก้เพิ่งได้รู้จักกัน
หลังจากนั้นสักพักเราก็ตัดสินใจเป็นแฟนกัน ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า ญ มีเพื่อนเยอะ เฮฮา เคยมีแฟนแต่ก็ใช้ชีวิตแบบเพื่อนมากกว่า แต่ ญ ก็เป็นคนที่อยู่ในศาสนา ถึงแม้ว่าการปฎิบัติตัวจะไม่ค่อยไปในแนวนั้นสักเท่าไร (คือย่างน้อยก็มีดีปะว่ะ)
ความรักของเราก็ดำเนินมาแบบง่ายๆสักระยะ เราเป็นคนบ้างาน ติดเพื่อน และชอบใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองจนชิน ก็ไม่รู้ว่าจะมีความรักทำไม อืม มันมีไปแล้ว แต่พอมาถึงจุดนี้ ญ มีความรู้สึกว่าอีแฟนเด็กของ ญ มันบังคับมากเกินไป อย่างเช่น ห้ามนอนก่อน, หรือไม่ว่าจะอยู่ไหนทำยังไงก็ได้ต้องปลุกเขาไปทำงาน คืออยากให้เราตื่นมาพร้อมเขาถึงแม้ว่า ญ จะอยู่ห้องก็ตาม บางครั้งเพื่อนของนางโทรมาปรึกษาเกี่ยวกับแฟน (เราสนิทกัน) แล้วไม่บอกว่าเพื่อนเขาโทรหาเรา เขาก็จะโกรธ แต่ ญ คิดว่ารอให้เขาว่างก่อนดีกว่าเราค่อยคุยกัน เราคนทำงานเราเองก็ไม่อยากมีเรื่องยุ่งใจตอนที่เราทำงาน
แฟน ญ อยากให้ ญ เปลี่ยนและทำตัวให้เหมือนเป็นภรรยาของเขาเหมือนแม่ของเขา เราก็คือ "เฮ้ย กรุไม่ใช่แม่" มันอาจจะเป็นเพราะว่าประเทศของเขาคือ ผู้ชายต้องเป็นหัวหน้าครอบครัว control ทุกอย่างได้ แต่ เฮ้ย ลืมอะไรไปไหมที่นี้เอเซีย ทุกครั้งเวลาที่ทะเลาะกันมันคือเรื่องพวกนี้โคตรจะไม่มีเหุตผล อ๋อ อีกอย่าง ญ จะทำทุกอย่างในบ้าน (ส่วนใหญ่ ญ จะอยู่ห้องเขา) ทำงาน ทำงานบ้าน แล้วต้องมาเจอแบบ เฮ้ยแก ห้ามนอนก่อน ไม่ปลุกโกรธ ห้ามกลับบ้านเกิน สี่ทุ่ม ห้ามไปเที่ยวกับเพื่อนผู้ชาย ห้ามลงสตอรี่เกี่ยวกับเพื่อนชาย ห้ามใส่เสื้อที่ดูเหมือนผู้ชายหรือแต่งตัวเหมือนผู้ชาย (เราสายแฟชั่น) ห้ามใส่กางเกงที่มันรัดเกินไป บลา บลา บลา
ปล เคยเล่าให้ที่บ้านฟัง เขาก็บอกว่ามันเพิ่งเริ่มต้น ให้เราทนไปอีกนิด แต่ ญ ว่าขอพอแค่นี้ เพื่อนคิดว่า ญ ทำถูกไหม เราสมควรที่จะให้โอกาสกันอีกไหม
ปล แฟนและเราทำงานที่ต่างประเทศเราทั้งคู่ใช้ชีวิตห่างไกลครอบครัวมาประมาณ 5-10 ปี แต่ทำไมเขายังคิดว่าเราต้องเป็นเหมือนแม่เขา
ปล อยู่กับเขาเหมือนเรา
ปล มันทำให้เราไม่มีอารมณ์เรื่อง อย่างว่า แล้วพอไม่มีอารมณ์ยังไงละ นางก็หงุดหงิดอีก ทะเลาะอีก โอ้ยพ่อคุณพ่อทูลหัว
ปล อย่าด่าแรงนะ โดนมาเยอะแล้ว อิอิอิ ใครมีเรื่องเด็ดๆ แชร์กันได้น่า ถือว่าเป็นประสบการณ์ ขำๆ