ทุกใจมากไม่รู้จะปรึกษาใคร
เราคบกับแฟนมา9ปีคบกันตั้งแต่ตอนเรียน ปวช.2จนตอนนี้เรียนจบ อายุ26ย่าง27แล้ว
ครอบครัวเราค่อยข้างจะลำบากเราจึงต้องดรอปเรียนตอนเรียนจบปวช.3แล้วไปทำงานที่ กทม.
ทำงานได้2ปี ตอนนั้นคือแฟนก็เรียนต่อ ปวส.นะคะ จากนั้นแฟนจบ ปวส ไปต่อ ป.ตรี ตอนนั้นเราก็ดรอปเรียนได้2ปีแล้วเช่นกัน อายุเท่ากันกับแฟน
จากนั้นแม่แฟนเห็นว่าเราน่าสงสาร แกเลยแนะนำให้เรามาเรียนต่อด้วยกันกับแฟน เพราะวุฒิแค่ปวช.ทำอะไรได้ไม่มาก
โดยท่านเสนอจะส่งเสียให้เรียน ด้วยความที่ครอบครัวลำบากแต่อยากเรียนต่อ จึงตกลงมาเรียนต่อโดนมีแม่แฟนช่วยส่งและทำงาน พาสไทม์ด้วย ไปเรียนที่ต่างจังหวัด ก็ต้องเช่าห้องจึงตัดสินใจอยู่หอพักเดียวกับแฟนเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย(รู้ว่ามันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนะคะแต่ครอบครัวเราลำบากจริงๆเราต้องเรียนและหาเงินส่วทางบ้านด้วย)ตอนนั้นก็คือคบกันได้3ปีย่าง4ปี แล้ว อยู่กันไปก็ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ เค้าก็ไม่เคยมีนิสัยเจ้าชู้ อะไรเลย คอยช่วยเหลือเราทุกอย่าง พอเข้ามหาลัยปี2เค้าเริ่มติดเพื่อนไปกินเเหล้ากับเพื่อนกับหอดึกเกือบจะทุกวัน เราก็คิดว่าคงธรรมดาของผู้ชาย แรกไก็ไม่ได้อะไร หลังๆมาชักหนัก กลับตีสาม ตีสี่ เราเริ่มไม่โอเคร แต่ด้วยที่เคยผ่านปัญหาอะไรหลายๆอย่างมาด้วยกันเราก็อดทน มีทะเลาะกันบ้าง คือพูดตรงๆนะว่าเรารักเค้ามากเพราะเค้าเป็นเกือบจะทุกอย่างให้เรา เป็นเพื่อน พี่ แฟน ที่พึ่ง เค้าไม่ได้รวยนะคะแต่เค้าก็ทำงานพาสไทม์หาเงินช่วยกัน เหมือนช่วยพยุงกันไป. เราไม่ค่อยหวานกันนะคะเค้าจะเป็นสไตล์ไม่ค่อยพูดไรมาก พอแฟนเรียนจบ ป.ตรี ใช้เวลาเรียน 2ปีกว่านะคะ เพราะเค้าจบปวส มาต่อป.ตรี แฟนก็ทำงาน เราก็เรียน เค้าก็เปลี่ยนจากติดเพื่อนที่มหาลัย ไปติดเพื่อนที่ทำงานกับบ้านดึกมากบางวัน3ทุ่ม สี่ทุ่ม พอทะเลาะกันเค้าก็ว่าเรางี่เง่าชอบหาเรื่อง (ทะเลาะกันเรื่องกลับบ้านดึก ไม่เคยทะเลาะกันเรื่องอื่นเลยค่ะ) เรารู้สึกเค้าเริ่มเย็นชากับเรามาก บางครั้งเราเหนื่อยเราร้องให้ เค้าเห็นว่าเราร้องให้เสียใจแต่เค้าก็พูดเหมือนเรางี่เง่า ขี้แย บางครั้งเค้าทำเหมือนเราไม่มีความรู้สึก โทรไปไม่รับ ปิดเครื่องใส่ เราก็ไม่โอเครนะแต่เราก็ทนคืนตอนนั้งก็คบกันมา 5-6 ปีแล้ว(เรื่องปีเราจำไม่ค่อยได้นะคะไม่ใช่คนที่แบบนับวันครบรอบอะไรแบบนั้น). บางวันเค้ากับบ้าวดึกมากจนเราต้องขับรถไปตามบ้านเพื่อนเค้าตอนดึก เพื่อนจะให้เค้ากลับห้อง ถามว่าทำไมเราทน คือเค้าก็เสียอยู่เรื่องนี้เรื่องเดียวนอกนั้นเค้าดีกับเราทุกอย่าง ทั้งครอบครัวเค้าก็ดีกับเราดีกับครอบครัวเรา พอเราเรียนจบเราก็ได้งานทำที่แถวมหาลัยเป็นบริษัทใหญ่และเงินเดือนค่อยข้างสูงจึงตัดสินใจทำงานที่นั่น พอทำงานได้ประมาปีกว่าๆงานที่แฟนเราทำมีปัญหาก็คือต้องย้ายมาทำงานที่บ้านเกิด ก็เลยตกลงกันว่าเราจะลาออกและไปหางานทำที่บ้านเกิดเพราะถ้าทำที่เดิมเงินเดือนก็ไม่ค่อยเหลือเพราะทั้งค่าห้องค่าครองชีพต่างๆ เราจึงตัดสินใจลาออกและย้ายกลับมาบ้านเกิด บ้านแฟนเราอยู่ในเมือง บ้านเราอยู่ต่างอำเภอ ก็คือจะหางานทำก็ต้องมาทำในเมืองจึงตัดสินใจมาอยู่บ้านแฟน แฟนเนี่ยย้ายมาก็มีงานเลยแต่เราสิต้องมาหางานใหม่ เริ่มต้นใหม่กว่าจะหางานได้ก็ตกงานอยู่4-5เดือนปัจจุบันเราก็มีงานทำที่มั่นคง(เงินเดือนไม่ได้สูงนะคะเพราะเป็นจังหวัดเล็กๆ) แฟนก็ด้วย และมีการไปสู่ขอเราแต่ยังไม่มีกำหนดแต่งนะคะเหมือนขอไว้ให้ผู้ใหญ่ท่านสบายใจ ตอนนี้ก็สองปีแล้วตั้งแต่ย้ายกับมาบ้าน ปัญหาคือแฟนเราติดเพื่อนมากกลับดึกทุกคืนคือเราทนตลอดสองปี จะพูดอะไรมากก็ไม่ได้เพราะเราอยู่บ้านเค้านิ แต่แม่แฟนเค้าเข้าใจนะคะตามให้เตือนให้ ตอนนี้แฟนติดเหล้า ติดเพื่อน ติดเล่นการพนันออนไลน์ ซื้อหวยบางงวดถึง2พันบาท ซึ่งเรารู้สึกรับไม่ได้มากๆๆๆ พอเราตักเตือนก็จบด้วยการทะเลาะกัน แต่งงานก็ไม่รู้ตะได้แต่งเมื่อไหร่ เงินเก็บแทบจะไม่มี เค้าเฉยชากับเรามาก เขื่อมั้ยคะไม่เคยได้กินข้าวด้วยกันเลยมาเป็นปีแล้ว กว่าเค้าจะกลับมาเราก็หลับ เรารู้สึกแย่มากๆๆๆตอนนี้เริ่มไม่ใหวแล้วค่ะเรารู้สึกเราทนมามากเกินไปรึเปล่า เหมือนเค้าไม่เคยแคร์เราเลย หรืออาจจะไม่แคร์มานานแล้วแต่เราเลือกจะไม่มองตรงนั้นเอง เราอายุ26จะ27ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน บางครั้เราเครียดมากทั้งเรื่องงาน เรื่องแฟน เรื่องครอบครัว(ต้องหาเงินส่วน้องเรียนเพราะไม่อยากให้น้องลำบาก)อยากจะหนีไปให้ไกลๆ แต่ก็ไปไม่ได้เพราะกลัวว่าครอบครัวจะไม่มีเงินใช้ ถ้าเราเลิกกับแฟนเราก็ต้องเช่าหอพักอยู่ ก็คงเงินไม่พอเพราะเงินเดือนน้อย จะไปกับก็ประมาน40กิโล คงไม่ใหว(จะว่าไปก็เหมือนเราเห็นนแก่ตัวอยู่นะ) ตอนนี้เราก็ต้องทนอยู่กับแฟนที่ไม่รู้ยังแคร์เรามั้ย เหตุผลหนึ่งที่เลิกไม่ได้ก็เพราะแม่แฟนท่านก็ดีแสนดี แค่คิดว่าเราจะเลิกกับแฟนเราก็ไม่รู้จะไปต่อยังไงจะใช้ชีวิตต่อยังงัย ไม่รู้อายุขนาดนี้แล้วจะไปเริ่มต้นใหม่กับใครได้อีกมั้ย พูดตรงๆว่ามั้งขีวิตเคยมีแฟนคนเดียว ตอนนี้เหนื่อยกับชีวิตมากไม่รู้จะทำยังไง ไม่อยากให้ครอบครัวหรือเพื่อนรู้เรื่องนี้เพราะไม่อยากใครมาคิดมากเพราะเรา บางครั้งเราก็คิดอยากตายๆไปซะ หรือถ้าเราเลิกกับแฟนไปมันเหมือนเราเนรคุณเค้ามั้ย เราน้อยใจมากเค้าไม่เคยพูดเรื่องแต่งงานกับเราเลย เราใช้ชีวิตเหมือนไม่ใช่แฟนกันไม่เคยกินข้าวดูหนังเหมือนคู่อื่นๆจะเจอกันก็เฉพาะตอนอยู่บ้านเท่านั้น เคยมีครั้งนึงรถเรายางแตกเราโทรหาเค้าจะให้เค้ามาช่วยแต่เค้าไม่รับตัดสาย ไม่รู้ว่าเราควรจะเอายังงัยกับชีวิตต่อไป อยากจะรบกวนขอคำปรึกษาจากเพื่อนๆขอบคุณค่ะ(อาจจะพูจาวกไปวนมาต้องขอโทษด้วยนะคะ)
ควรต้องทำยังไงกับชีวิตต่อไป
เราคบกับแฟนมา9ปีคบกันตั้งแต่ตอนเรียน ปวช.2จนตอนนี้เรียนจบ อายุ26ย่าง27แล้ว
ครอบครัวเราค่อยข้างจะลำบากเราจึงต้องดรอปเรียนตอนเรียนจบปวช.3แล้วไปทำงานที่ กทม.
ทำงานได้2ปี ตอนนั้นคือแฟนก็เรียนต่อ ปวส.นะคะ จากนั้นแฟนจบ ปวส ไปต่อ ป.ตรี ตอนนั้นเราก็ดรอปเรียนได้2ปีแล้วเช่นกัน อายุเท่ากันกับแฟน
จากนั้นแม่แฟนเห็นว่าเราน่าสงสาร แกเลยแนะนำให้เรามาเรียนต่อด้วยกันกับแฟน เพราะวุฒิแค่ปวช.ทำอะไรได้ไม่มาก
โดยท่านเสนอจะส่งเสียให้เรียน ด้วยความที่ครอบครัวลำบากแต่อยากเรียนต่อ จึงตกลงมาเรียนต่อโดนมีแม่แฟนช่วยส่งและทำงาน พาสไทม์ด้วย ไปเรียนที่ต่างจังหวัด ก็ต้องเช่าห้องจึงตัดสินใจอยู่หอพักเดียวกับแฟนเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย(รู้ว่ามันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนะคะแต่ครอบครัวเราลำบากจริงๆเราต้องเรียนและหาเงินส่วทางบ้านด้วย)ตอนนั้นก็คือคบกันได้3ปีย่าง4ปี แล้ว อยู่กันไปก็ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ เค้าก็ไม่เคยมีนิสัยเจ้าชู้ อะไรเลย คอยช่วยเหลือเราทุกอย่าง พอเข้ามหาลัยปี2เค้าเริ่มติดเพื่อนไปกินเเหล้ากับเพื่อนกับหอดึกเกือบจะทุกวัน เราก็คิดว่าคงธรรมดาของผู้ชาย แรกไก็ไม่ได้อะไร หลังๆมาชักหนัก กลับตีสาม ตีสี่ เราเริ่มไม่โอเคร แต่ด้วยที่เคยผ่านปัญหาอะไรหลายๆอย่างมาด้วยกันเราก็อดทน มีทะเลาะกันบ้าง คือพูดตรงๆนะว่าเรารักเค้ามากเพราะเค้าเป็นเกือบจะทุกอย่างให้เรา เป็นเพื่อน พี่ แฟน ที่พึ่ง เค้าไม่ได้รวยนะคะแต่เค้าก็ทำงานพาสไทม์หาเงินช่วยกัน เหมือนช่วยพยุงกันไป. เราไม่ค่อยหวานกันนะคะเค้าจะเป็นสไตล์ไม่ค่อยพูดไรมาก พอแฟนเรียนจบ ป.ตรี ใช้เวลาเรียน 2ปีกว่านะคะ เพราะเค้าจบปวส มาต่อป.ตรี แฟนก็ทำงาน เราก็เรียน เค้าก็เปลี่ยนจากติดเพื่อนที่มหาลัย ไปติดเพื่อนที่ทำงานกับบ้านดึกมากบางวัน3ทุ่ม สี่ทุ่ม พอทะเลาะกันเค้าก็ว่าเรางี่เง่าชอบหาเรื่อง (ทะเลาะกันเรื่องกลับบ้านดึก ไม่เคยทะเลาะกันเรื่องอื่นเลยค่ะ) เรารู้สึกเค้าเริ่มเย็นชากับเรามาก บางครั้งเราเหนื่อยเราร้องให้ เค้าเห็นว่าเราร้องให้เสียใจแต่เค้าก็พูดเหมือนเรางี่เง่า ขี้แย บางครั้งเค้าทำเหมือนเราไม่มีความรู้สึก โทรไปไม่รับ ปิดเครื่องใส่ เราก็ไม่โอเครนะแต่เราก็ทนคืนตอนนั้งก็คบกันมา 5-6 ปีแล้ว(เรื่องปีเราจำไม่ค่อยได้นะคะไม่ใช่คนที่แบบนับวันครบรอบอะไรแบบนั้น). บางวันเค้ากับบ้าวดึกมากจนเราต้องขับรถไปตามบ้านเพื่อนเค้าตอนดึก เพื่อนจะให้เค้ากลับห้อง ถามว่าทำไมเราทน คือเค้าก็เสียอยู่เรื่องนี้เรื่องเดียวนอกนั้นเค้าดีกับเราทุกอย่าง ทั้งครอบครัวเค้าก็ดีกับเราดีกับครอบครัวเรา พอเราเรียนจบเราก็ได้งานทำที่แถวมหาลัยเป็นบริษัทใหญ่และเงินเดือนค่อยข้างสูงจึงตัดสินใจทำงานที่นั่น พอทำงานได้ประมาปีกว่าๆงานที่แฟนเราทำมีปัญหาก็คือต้องย้ายมาทำงานที่บ้านเกิด ก็เลยตกลงกันว่าเราจะลาออกและไปหางานทำที่บ้านเกิดเพราะถ้าทำที่เดิมเงินเดือนก็ไม่ค่อยเหลือเพราะทั้งค่าห้องค่าครองชีพต่างๆ เราจึงตัดสินใจลาออกและย้ายกลับมาบ้านเกิด บ้านแฟนเราอยู่ในเมือง บ้านเราอยู่ต่างอำเภอ ก็คือจะหางานทำก็ต้องมาทำในเมืองจึงตัดสินใจมาอยู่บ้านแฟน แฟนเนี่ยย้ายมาก็มีงานเลยแต่เราสิต้องมาหางานใหม่ เริ่มต้นใหม่กว่าจะหางานได้ก็ตกงานอยู่4-5เดือนปัจจุบันเราก็มีงานทำที่มั่นคง(เงินเดือนไม่ได้สูงนะคะเพราะเป็นจังหวัดเล็กๆ) แฟนก็ด้วย และมีการไปสู่ขอเราแต่ยังไม่มีกำหนดแต่งนะคะเหมือนขอไว้ให้ผู้ใหญ่ท่านสบายใจ ตอนนี้ก็สองปีแล้วตั้งแต่ย้ายกับมาบ้าน ปัญหาคือแฟนเราติดเพื่อนมากกลับดึกทุกคืนคือเราทนตลอดสองปี จะพูดอะไรมากก็ไม่ได้เพราะเราอยู่บ้านเค้านิ แต่แม่แฟนเค้าเข้าใจนะคะตามให้เตือนให้ ตอนนี้แฟนติดเหล้า ติดเพื่อน ติดเล่นการพนันออนไลน์ ซื้อหวยบางงวดถึง2พันบาท ซึ่งเรารู้สึกรับไม่ได้มากๆๆๆ พอเราตักเตือนก็จบด้วยการทะเลาะกัน แต่งงานก็ไม่รู้ตะได้แต่งเมื่อไหร่ เงินเก็บแทบจะไม่มี เค้าเฉยชากับเรามาก เขื่อมั้ยคะไม่เคยได้กินข้าวด้วยกันเลยมาเป็นปีแล้ว กว่าเค้าจะกลับมาเราก็หลับ เรารู้สึกแย่มากๆๆๆตอนนี้เริ่มไม่ใหวแล้วค่ะเรารู้สึกเราทนมามากเกินไปรึเปล่า เหมือนเค้าไม่เคยแคร์เราเลย หรืออาจจะไม่แคร์มานานแล้วแต่เราเลือกจะไม่มองตรงนั้นเอง เราอายุ26จะ27ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน บางครั้เราเครียดมากทั้งเรื่องงาน เรื่องแฟน เรื่องครอบครัว(ต้องหาเงินส่วน้องเรียนเพราะไม่อยากให้น้องลำบาก)อยากจะหนีไปให้ไกลๆ แต่ก็ไปไม่ได้เพราะกลัวว่าครอบครัวจะไม่มีเงินใช้ ถ้าเราเลิกกับแฟนเราก็ต้องเช่าหอพักอยู่ ก็คงเงินไม่พอเพราะเงินเดือนน้อย จะไปกับก็ประมาน40กิโล คงไม่ใหว(จะว่าไปก็เหมือนเราเห็นนแก่ตัวอยู่นะ) ตอนนี้เราก็ต้องทนอยู่กับแฟนที่ไม่รู้ยังแคร์เรามั้ย เหตุผลหนึ่งที่เลิกไม่ได้ก็เพราะแม่แฟนท่านก็ดีแสนดี แค่คิดว่าเราจะเลิกกับแฟนเราก็ไม่รู้จะไปต่อยังไงจะใช้ชีวิตต่อยังงัย ไม่รู้อายุขนาดนี้แล้วจะไปเริ่มต้นใหม่กับใครได้อีกมั้ย พูดตรงๆว่ามั้งขีวิตเคยมีแฟนคนเดียว ตอนนี้เหนื่อยกับชีวิตมากไม่รู้จะทำยังไง ไม่อยากให้ครอบครัวหรือเพื่อนรู้เรื่องนี้เพราะไม่อยากใครมาคิดมากเพราะเรา บางครั้งเราก็คิดอยากตายๆไปซะ หรือถ้าเราเลิกกับแฟนไปมันเหมือนเราเนรคุณเค้ามั้ย เราน้อยใจมากเค้าไม่เคยพูดเรื่องแต่งงานกับเราเลย เราใช้ชีวิตเหมือนไม่ใช่แฟนกันไม่เคยกินข้าวดูหนังเหมือนคู่อื่นๆจะเจอกันก็เฉพาะตอนอยู่บ้านเท่านั้น เคยมีครั้งนึงรถเรายางแตกเราโทรหาเค้าจะให้เค้ามาช่วยแต่เค้าไม่รับตัดสาย ไม่รู้ว่าเราควรจะเอายังงัยกับชีวิตต่อไป อยากจะรบกวนขอคำปรึกษาจากเพื่อนๆขอบคุณค่ะ(อาจจะพูจาวกไปวนมาต้องขอโทษด้วยนะคะ)