เราเรียนสายวิทย์ เรียนพิเศษวันธรรมดาจั้งแต่เลิกเรียนถึง1ทุ่ม วันเสาร์ตั้งแต่9:00-17:00 เราค่อนข้างเหนื่อยมาก และแม่ก็หาที่เรียนพิเศษวันอาทิตย์มาให้ กำลังจะให้เราไปเรียน เราเหนื่อยมาก เพราะเราเป็นคนที่เรียนไม่เก่งเลย ตอนก่อนหน้านี้เราไปสอบเข้าวิจิตรศิลป์มา เราชอบมาก แต่สุดท้ายแม่ก็บังคับให้เข้าสายวิทย์-คณิต
พอเข้ามาอยู่ห้องนี้ เราก็เข้ากับเพื่อนไม่ได้ ไม่มีเพื่อนสนิท อึดอัดมาก ไม่รู้ว่าควรนั่งกับใคร แม่ก็ชอบบ่นว่าเพื่อนห้องใหม่มีแต่พวก ไม่เอาการเรียน อย่าให้เราไปยุ่ง
ทุกวันนี้เราไม่ไหวแล้ว เพราะเครียดทุกอย่าง กลับบ้านมาเราก็เกือบสองทุ่มก็ต้องอ่านหนังสือวันละหลายๆบท เพราะแม่บังคับ ถ้าไม่อ่านหรือไม่เรียนก็ขู่ว่าจะไล่ออกจากบ้าน จะพาเราไปลาออกจากรร. หรือไล่ไม่ให้เห็นหน้า
ทุกวันนี้แม่จำกัดเราแม้กระทั่งการเล่นโทรศัพท์ เมื่อแม่เห็นเราจับมือถือหนือเล่นเกินครึ่งชั่วโมง แม่จะหาหนังสือเรียนมาให้เราอ่าน เราเครียดจากที่รร.แล้ว แต่ก็ต้องมาเครียดกับที่บ้าน เราเหนื่อยมาก แล้วพอเราบอกปัญหาที่โรงเรียนกับแม่เขาก็บอกว่าสมควร หรือแม้กระทั่งพูดว่า"คนอย่างลูกไม่มีเพื่อนหรอก"แบบใช้คำหยาบ(เขาพูดคำหยาบเป็นเรื่องปกติ)
จากเราตะก่อนเป็นคนที่ร่าเริง ยิ้ม และยิงมุขใส่ทุกคนเป็นประจำ แต่ตอนนี้แทบยิ้มไม่ออก ไม่รู้วิธีการเข้าหาผู้คนเพราะเพื่อนห้องเขาบอกว่าเราปลอม ทุกวันนี้เราอยู่เฉยๆสามารถร้องไห้ได้เลย เราไม่รู้ว่าเราซึมเศร้าหรือเปล่า แต่เราไม่กล้าบอกแม่ว่าอยากให้พบจิตแพทย์ กลัวเขาบอกว่าเราเป็นบ้า ;-;
เหนื่อยกับหลายๆอย่างที่เข้ามาพร้อมกันค่ะ
พอเข้ามาอยู่ห้องนี้ เราก็เข้ากับเพื่อนไม่ได้ ไม่มีเพื่อนสนิท อึดอัดมาก ไม่รู้ว่าควรนั่งกับใคร แม่ก็ชอบบ่นว่าเพื่อนห้องใหม่มีแต่พวก ไม่เอาการเรียน อย่าให้เราไปยุ่ง
ทุกวันนี้เราไม่ไหวแล้ว เพราะเครียดทุกอย่าง กลับบ้านมาเราก็เกือบสองทุ่มก็ต้องอ่านหนังสือวันละหลายๆบท เพราะแม่บังคับ ถ้าไม่อ่านหรือไม่เรียนก็ขู่ว่าจะไล่ออกจากบ้าน จะพาเราไปลาออกจากรร. หรือไล่ไม่ให้เห็นหน้า
ทุกวันนี้แม่จำกัดเราแม้กระทั่งการเล่นโทรศัพท์ เมื่อแม่เห็นเราจับมือถือหนือเล่นเกินครึ่งชั่วโมง แม่จะหาหนังสือเรียนมาให้เราอ่าน เราเครียดจากที่รร.แล้ว แต่ก็ต้องมาเครียดกับที่บ้าน เราเหนื่อยมาก แล้วพอเราบอกปัญหาที่โรงเรียนกับแม่เขาก็บอกว่าสมควร หรือแม้กระทั่งพูดว่า"คนอย่างลูกไม่มีเพื่อนหรอก"แบบใช้คำหยาบ(เขาพูดคำหยาบเป็นเรื่องปกติ)
จากเราตะก่อนเป็นคนที่ร่าเริง ยิ้ม และยิงมุขใส่ทุกคนเป็นประจำ แต่ตอนนี้แทบยิ้มไม่ออก ไม่รู้วิธีการเข้าหาผู้คนเพราะเพื่อนห้องเขาบอกว่าเราปลอม ทุกวันนี้เราอยู่เฉยๆสามารถร้องไห้ได้เลย เราไม่รู้ว่าเราซึมเศร้าหรือเปล่า แต่เราไม่กล้าบอกแม่ว่าอยากให้พบจิตแพทย์ กลัวเขาบอกว่าเราเป็นบ้า ;-;