ทำไมเราต้องรักคนที่เค้าไม่เคยเห็นเราในสายตาเลยอ้ะ

คืองี้ แบบว่า เราอ้ะคบกับคนๆนึงมาจะเกือบปีแล้ว คบกันมาช่วงแรกๆเค้าก็ดีด้วยตลอด ช่วงหลังๆมาก็เริ่มเปลี่ยนไป บอกเลิกเราได้ทุกวัน แต่เราก็บอกเค้าตลอดว่าไม่เลิก ยอมทุกอย่างให้ทำอะไรก็ได้แต่ไม่เลิก ถึงเค้าจะพูดดูถูก เหยียดหยาม ไม่เคยคิดว่าเราจะรู้สึกยังไง เอะอะโวยวายใส่ จนบางครั้ง เราคิดน่อยใจอยากจะฆ่าตัวตายด้วยซ้ำ เค้าไล่เรานักต่อนักก็ไม่ไป ด่า ตะคอก ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ พอพูดขึ้นมาก็ผิดแล้ว แท็กอะไรหาก็ทำเหมือนไม่รับรู้ พอจัวเองไปเที่ยวเราไม่ให้ไปกะหนีไป แต่เราไปเที่ยวขอไปบอกให้ไป พอเราไปแล้ว กลับแชตบอกเราว่าไม่ต้องมายุ่งกันอีก หลายครั้ง ที่ชอบทำเราร้องไห้ และในหลายๆครั้งที่คุณเห็นแก่ตัว บอกเราอยากกินนั้นนี่นั่น เราพาไป แต่เราขอไม่ให้เที่ยวตอนเรากลับบ้านกลับทำ อยากได้อะไรก๋าหามาให้ หลายครั้งที่เราทำร้ายตัวเองเพราะคุณ ดึกๆดื่นๆคุณงอลเราก็ไป(ง้อ ขออะไรบางทีเราไม่มีให้ก็เครียด คุณบอกไม่มีเวลาว่าง แต่คุณโพสต์ได้ทุกเวลา ออนตลอด เมามารึโกรธรึเครียดใครมาก็มาลงที่เรา สมัครเฟสใหม่คุยกับเค้า นัดเจอกัน คบกัน ทั้งที่คุณก็มีเราอยู่ คุณทำได้ไง จิตใตทำด้วยอะไร เราซื่อสัตย์มาตลอด แต่คุณกลับมำเราแบบนี้😣😢