พ่อแม่ไม่เคยรับฟัง

บ้านเรามีฐานะก้พออยู่พอกินได้ เรียนตอนเปิดเทอมก้ว่าเหนื่อยแล้วเรียนพิเศษมาตั้งแต่ป.1จนม.1แล้ว เราไม่เคยมีความสุขกับการเรียนเลยสักกะนิดเดียว รุ้สึกกดดันตลอดเวลา พ่ออยากให้เราเรียนจบมีอาชีพเป็นพวกหมอวิศวะ แต่เราไม่ชอบทางนี้เราเป็นผญ.ค่อนข้างออกแนวห้าวๆ ชอบด้านกีฬามากกว่า ตอนป.6เราก้ไปเตะบอลกับพวกผช.เหมือนกันเราก็รู้สึกว่าด้านกีฬามันก้อาจจะเปนในสิ่งที่เราถนัดมากกว่า  แต่เราก้ต้องเรียนพิเศษทุกๆวัน ไม่เคยจะได้พักก แล้วไม่มีแพชชั่นเลยแอบอิจคนมีแพชชั่นเหมือนกันนะ5555 จนวันนึง..เรามีไอดอลเปนนักกีฬายิงธนูทีมชาติเราก้เลยอยากลองเล่นบ้างเพราะมันฝึกการใช้สมาธิ แล้วก้อยากลองทำอะไรใหม่ๆ เราก้พยายามหาที่เรียนแต่ไม่มีใกล้บ้านเราเลย เราเลยไปบอกพ่อกับแม่ว่า พ่อหนูอะอยากลองยิงธนูนะ น่าสนใจดีพ่อก้ดูจะส่งเสริม แต่ค่าอุปกรณ์อะไรมันก้แพงมาก แต่เหมือนว่าเขาไม่อยากให้เราไปทางนี้สีกเท่าไร ส่วนแม่พอบอกแล้วเค้าก้บอกว่า
แม่:ลูกฉันหนักแล้ว
เรา:อยากลองเล่นจริงๆนะแม่
แม่:อยากลองไปหมดละแก
เขาดูเฉยๆกับเรื่องแบบนี้มากเลย
ก้เข้าใจละว่าอยากให้เราเรียนอยากให้เราสอบติดที่ดีๆ แต่สิ่งที่เราอยากได้อยากทำคือสิ่งนี้แต่เขาไม่ส่งเสริมเลย
เราคิดมากจนบางทีพยายามฆ่าตัวตายคือไม่รุ้ว่าจะอยุ่ไปทำไมถ้ามีแต่คนบงการแบบนี้ ทำไมไม่มีใครเข้าใจ ทุกๆวันที่กลับบ้านมา จากประโยคที่เราอยากได้ยินทุกวัน
"  วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง มีความสุขมั้ย  "
แต่ประโยคที่ได้ฟังทุกวันคือ
"  วันนี้มีการบ้านไหม มีก้ไปทำแล้วก้มาทำงานบ้าน "
บางทีสิ่งที่เราอยากจะเปน..มันก้เปนไปไม่ได้อะ. ทำไงดีอะ?อย่างน้อยก้อยากให้เขาเข้าใจเราบ้าง
//อาจจะเข้าใจยากหน่อย555