เราทำงานอยู่สำนักงานแห่งหนึ่ง เรามีเพื่อนร่วมงานที่จริงๆแล้วก็ไม่ได้เกลียดกัน แต่ก็ไม่สนิทมาก เขาอายุงานมากกว่า นิสัยส่วนตัวของเขา เรามองว่าเขาค่อนข้างพรีเซนตัวเองในด้านดีๆ เข้าใกล้กับผู้บังคับบัญชาสูงสุดเพื่อเวลาประเมินเงินเดือน จะได้เยอะๆ อันนี้ก็เป็นข้อดีของเขาที่เขารู้จักที่จะใช้คำพูด และการกระทำ เพื่อให้ตัวเองดูโดดเด่น เพราะหลายก็คนเชื่ออย่างนั้น แต่ในความเป็นจริงแล้ว เรารู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น งานที่เขาทำ ทำแค่พอแล้วๆ ทำแค่พอเสร็จ เวลาใครถามก็ว่า เสร็จแล้ว ส่งแล้ว ใครๆก็พากันชื่นชม เนื้องานจริงๆมันยังไม่เรียบร้อย ไม่ถูกต้อง ต้องส่งกลับมาแก้ไข คนที่ต้องแก้ไม่ใช่เรา แต่เป็นน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานแล้วรับงานต่อจากเขา ปัญหาที่เกิดมันคงจบถ้าน้องใหม่สามารถแก้ไขงานได้ แต่ด้วยประสบการณ์ที่ยังน้อยและเป็นงานที่น้องไม่ถนัด และเราก็เป็นเพื่อนของน้องคนนั้น ไม่ใช่งานของเรา เราเองก็มีภาระหน้าที่ งานที่ต้องรับผิดชอบ แต่ก็สงสารน้อง และความเป็นเพื่อน เราเลยอาสาช่วยน้องทำ ซึ่งเราลองหาข้อผิดพลาดแล้ว โอ้โฮ ! เท่ากับต้องเริ่มทำใหม่หมด (ซึ่งเราเองก็เคยรับงานต่อจากเขา ต้องแก้เหมือนกัน ตอนนั้นก็คิดว่าไม่เป็นไร แก้ไขให้ถูกก็แล้วกัน ) พอประเมินเงินเดือน เขาได้อยู่ในอันดับต้นๆ เพราะมีผลงานโดดเด่น สามารถทำงานยากๆได้ แปลกตรงที่สำนักงานเรา เขาเอาเฉพาะผลงานที่เสร็จเท่านั้น แต่หลังจากนั้นจะผิดหรือถูกไม่สนใจ แค่มีส่ง มีแต่ตามตอนที่ยังไม่เสร็จ คนที่ต้องมาตามแก้ไข บางครั้งก็ท้อค่ะ เพราะอย่างนี้หรือเปล่าที่ทำให้สำนักงานเรามันแย่ มันไม่พัฒนา คนทำงานไม่มีมาตรฐาน ไม่มีความรับผิดชอบ ไม่ได้โทษเขาทั้งหมด แต่เพราะระบบมันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ใครๆก็ต้องมีเหลี่ยม ถึงจะรอด จะเป็นหนึ่ง บวกกับเราเจอผู้บริหารที่มองแคบ และเป็นคนมั่นใจในตัวเองว่าสิ่งที่มองอยู่มันถูกต้อง ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนฉันได้ เฮ้อ ! พรุ่งนี้ต้องเริ่มแก้งานแล้วค่ะ ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี
สำนักงานไหนมีแบบนี้ บ้างค่ะ