เคยเหนื่อยจนไม่อยากจะทำอะไรต่อมั้ยเหมือนหาทางออกไม่ได้

สวัสดีเพื่อนเรา อายุ22 พึ่งกลับมาเรียนปีหนึ่ง ที่ไม่เข้าพร้อมรุ่นก็เพราะว่าไม่มีเงินเลยออกไปทำงานตอนที่ทำงานก็เหมือนลืมไปว่าเป้าหมายที่ทำงานเพื่อจะเก็บตังกลับไปเรียน จนปีนี้ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งใจจะเรียนปีนี้เลยไม่ได้สอบพวกgatpatไว้เลยทำให้ สอบติด รอบ5 รอบภาคพิเศษ ค่าเทอมมหาโหด ค่าเทอม24000 พอเข้าเรียนมาก็ต้องจ่ายค่าหน่วยกิต10900 (*เรียนนิเทศศิลป์) ไหนจะค่าอุปกรณ์ เราอยู่หอนอกด้วย ค่าหอ 4000-4500ต่อเดือน ทั้งหมดเราตั้งหาเองเนื่องด้วยที่บ้านไม่สามารถช่วยได้ และพอเราเข้าไปเรียนจริงๆก็เหมือนไม่มีเพื่อนคือเพื่อนในห้องมีประมาน12คน 6คนเป็นผู้ชาย พอเลิกคลาสก็แยกย้ายกันไป นอกจากเพื่อนในห้องเราก็แทบไม่มีเพื่อนที่ไหนเลยมาอยู่นี่ก็มาอยู่คนเดียวไกลบ้านวันหยุดยาวๆก็ไม่ได้กลับบ้าน คนที่คุยด้วยมากที่สุดคนแม่ค้าขายข้าวกัลพนักงานเซเว่น เราไม่เตียมตั้งรับที่จะเจออะไรแบบนี้ เราไปเรียนก็ไม่มีความสุขเลย เหมือนฝืนตัวเอง ไม่อยากจะทำอะไรเลย คือตอนนี้ก็ไม่กล้าบอกที่บ้าน พอคิดขึ้นมาก็ร้องไห้ คือเรากดดันตัวเอง คือปีหน้าตั้งใจจะซิ่วไปอยู่กทม. ไปอยู่ใกล้ๆญาติ คือตอนนี้เรียนก็คงไม่ไหวแล้วคงโดนรีไทน์แน่ๆ เราคิดนะว่าจะทำอย่างไงต่อแต่ไม่กล้าตัดสินใจกลัวทุกอย่าง คิดว่าตัวเองไร้ค่า ไม่ควรมีชีวิตอยู่ บ่อยมาก แต่พอคิดแบบนั้นเราก็จะพยายามคิดเรื่องอื่นแทน พอมีแรงผลักดันที่เราจะทำอะไรสักอย่าง พอเราได้ยินคำพูดแค่บ้างคำพูดเราแทบจะเป็นจะตายเลย คำว่า"จะไหวหรอ?" คือในหัวเรามันปันป่วนไปหมด เหมือนจะขาดใจตายเหมือนโดนดูถูก ทั้งๆที่คนพูดอาจได้คิดอะไรเลย เพื่อนๆเราควรทำไงดี เราอยู่แบบนี้ต่อไปก็ทรมาน
*ขอโทษนะคะถ้าข้อความนี้ทำให้คนอ่านไม่พอใจ*