......คือเรื่องมีอยู่ว่า เราทะเลาะกะแฟนค่ะ แค่เรื่องเล็กน้อย แฟนไม่ได้ด่าหรืออะไรเราเลยแม้แต่คำเดียว คือเราลืมให้อาหารแมวค่ะ ตอนเย็น แล้วแฟนกลับมา ถามว่า เราให้อาหารแมวหรือยัง เพราะแมวร้อง เราตอบว่ายัง เราลืม เลยบอกให้แฟน ให้อาหารแมวแทนค่ะ แล้วเรื่องก็เกิด...
แฟน : ทำไมถึงลืม ให้อาหารมันทุกวัน ไม่ควรจะลืม แค่แมวร้องก็รู้แล้ว ลืมได้ไง
คือ พอเราได้ยินประโยคนี้ เราก็ทะเลาะกันค่ะ เราโวยวายยกใหญ่ ส่วนแฟนก็ไม่ได้อะไรค่ะ แต่พยายามอธิบายว่า เราไม่ควรลืม
แค่นั้นแหละค่ะ คือความรู้สึกเราแย่มาก ร้องไห้ ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต พยายามบอกบอกตัวเองว่า ให้หยุด แต่ก็หยุดไม่ได้ จิกตัวเอง พยายามให้ตัวเองหยุดคิด ความรุสึกแย่มาก ทั้งๆที่มันเป็นแค่เรื่องเล็กๆ เราไม่เข้าใจค่ะ เราเป็นอะไร และเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกค่ะ เป็นมาหลายครั้ง กับเรื่องเล็กๆ
เรารู้สึกว่าเราไม่มีเหตุผลเลย แต่มันหยุดความคิดไม่ได้ค่ะ แบบพอแฟนพูดอะไรขึ้นมา พอเรารู้สึกแย่ มันก็จะแย่มากๆ รู้สึกแบบทำไมเราทำอะไรก็ผิด ชีวิตนี้อยู่ไปทำไม ไม่มีค่าอะไรเลย
เรากลัวเราเป็นโรคประสาทค่ะ หยุดคิดไม่ได้ เครียดแล้วคุมตัวเองไม่ได้ค่ะ หน้าเรามีแต่รอยเล็บ เพราะพยายามหยุดความคิดตัวเอง
เราเหนื่อยกับความรู้สึกแบบนี้มากเลยค่ะ ไม่รู้จะปรึกษาใครดี
อยากรู้ว่าเราเป็นโรคประสาทมั้ย....
แฟน : ทำไมถึงลืม ให้อาหารมันทุกวัน ไม่ควรจะลืม แค่แมวร้องก็รู้แล้ว ลืมได้ไง
คือ พอเราได้ยินประโยคนี้ เราก็ทะเลาะกันค่ะ เราโวยวายยกใหญ่ ส่วนแฟนก็ไม่ได้อะไรค่ะ แต่พยายามอธิบายว่า เราไม่ควรลืม
แค่นั้นแหละค่ะ คือความรู้สึกเราแย่มาก ร้องไห้ ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต พยายามบอกบอกตัวเองว่า ให้หยุด แต่ก็หยุดไม่ได้ จิกตัวเอง พยายามให้ตัวเองหยุดคิด ความรุสึกแย่มาก ทั้งๆที่มันเป็นแค่เรื่องเล็กๆ เราไม่เข้าใจค่ะ เราเป็นอะไร และเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกค่ะ เป็นมาหลายครั้ง กับเรื่องเล็กๆ
เรารู้สึกว่าเราไม่มีเหตุผลเลย แต่มันหยุดความคิดไม่ได้ค่ะ แบบพอแฟนพูดอะไรขึ้นมา พอเรารู้สึกแย่ มันก็จะแย่มากๆ รู้สึกแบบทำไมเราทำอะไรก็ผิด ชีวิตนี้อยู่ไปทำไม ไม่มีค่าอะไรเลย
เรากลัวเราเป็นโรคประสาทค่ะ หยุดคิดไม่ได้ เครียดแล้วคุมตัวเองไม่ได้ค่ะ หน้าเรามีแต่รอยเล็บ เพราะพยายามหยุดความคิดตัวเอง
เราเหนื่อยกับความรู้สึกแบบนี้มากเลยค่ะ ไม่รู้จะปรึกษาใครดี