สวัสดีค่ะเราจะมาเล่าเรื่องราวของเราให้ฟังเริ่มตั้งแต่วัยเด็ก เราเกิดมาในครอบครัวที่ถานะพอมีพอกิน ตอนแม่คบกับพ่อเรายายของเราไม่ยอมรับแม่เลย แม่จึงจำเป็นต้องออกมาอยู่หอพักกับพ่อ และช่วยกันทำงานก่อสร้าง ค่อยๆเก็บเงิน จนสุดท้ายได้มีเงินหนึ่งก้อน พ่อเริ่มทำธุรกิจของตนเองโดนรับเหมาติดกระจก หรือเรียกว่างานอลูมิเนียม ตอนนั้นพ่อเรารุ่งเรืองมากค่ะ ส่วนแม่เราก็ออกจากงานและมาเฝ้าพ่อเราทำงาน จนวันหนึ่งมีเรา ยายเรารู้ ตอนแรกท่านปฏิเสธเรา แต่พอเราเกิดมา ท่านก็เลี้ยงและเอนดูเราและยอมรับในตัวแม่ เราถูกเลี้ยงมาโดยการถูกตามใจ เรามีพี่ชายหนึ่งคน(ลูกติดพ่อ) พี่ชายเราไม่ค่อยได้อะไรเลย พี่ชายเราถูกเลี้ยงออกไปอีกแบบ โดยที่เราได้เรียนโรงเรียนดีดีดังๆ แต่พี่เราได้เรียนโรงเรียนแถวบ้านสุดท้ายพี่เราเรียนไม่จบ พ่อเราโมโหมากตอนนั้น เราจำได้ว่าพี่เราโดนตีหนักมาก พ่อน่ากลัวมาก แต่พ่อก็รักเราเท่าเทียมกันค่ะ พ่อเห็นแบบนั้นเลยคิดว่าพี่คงเรียนไม่ไหวแล้ว เลยให้พี่ไปทำงานกับพ่อค่ะ เมื่อตอนนั้นพี่เราเกลียดเรามากกกกก เพราะแม่เรา ชอบดุพี่บ่อยๆ กับเพราะที่เราโดนเอาใจบ่อยกว่า
พ่อเราเป็นคนติดสุราและบุหรี่ พ่อกินและไม่รู้จักพอ พอมาวันหนึ่ง เรากลับจากโรงเรียนโดยรถรับส่งนักเรียน ปกติเรากลับมา พ่อกับแม่มักถึงบ้านแล้ว เราจึงไปถามยาย ยายบอกว่าเดี๋ยวก็มา เราก็รอ จนแม่เราขับรถเข้าบ้านมา เราถามแม่ว่าพ่ออยู่ไหน แม่เราบอกพ่อเรานอนโรงพยาบาล เราตกใจเพราะพ่อไม่เคยอ่อนแอให้คนในครอบครัวเห็นเลย แม่เราบอกว่าพ่อเป็นโรคตับเเข็งและเลือดจาง สาเหตุมาจาก การดื่มสุรามากเกินไป แม่บอกว่าพ่อเริ่มสังเกตตัวเองว่า ทำไมเวลาเป็นแผล เลือดถึงได้หยุดไหลยาก จึงไปตรวจที่หมอดู แม่บอกว่าตอนพ่อรู้พ่อร้องไห้ แต่นั้นเป็นเพียงจุดเริ่มความวุ่นวายเล็กๆเท่านั้น พ่อกับแม่เราไปทำงานด้วยกันตลอดๆ แต่พ่อเราไม่เคยให้แม่เราออกไปดูงานเลยสักครั้ง จนแม่เราจับได้ว่าพ่อเรามีกิ๊ก เพราะแม่เราไม่ไหวแล้วอยากรู้ เลยแอบติดGPSในรถพ่อ แม่เลยรู้ความเคลื่อนไหวของพ่อตลอดแม่เราทะเลาะกับพ่อจนทำให้แม่ไม่ยอมไปเฝ้าอ๊อฟฟิตให้พ่อและอยู่แต่บ้านแม่เราตัดสินใจใหพ่อดูแลอะไรกิขการพ่อเองทั้งหมด มีวันนึงที่พ่อเราไม่กลับเข้าบ้านสักที เลยเปิดGPSดู เลยเห็นว่าพ่อไม่ได้รู้ที่อ๊อฟฟิต จึงขอให้พี่ข้างบ้านไปส่งตามหาพ่อ ซึ่งนั่นเป็นครั้งแรกที่แม่ตามหาพ่อแบบนี้ พอไปถึงตัวรถของพ่อแล้ว สิ่งแรกเลยที่เห็น คือมีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ นั่งอีกฝั่งข้างคนขับ ตอนนั้นมันวุ่นวายมากๆๆๆ แม่เราโกรธหนักมาก พ่อกับแม่ไม่คุยกันนานมากจนกระทั่งพ่อยอมง้อแม่ แล้วบอกจะไม่ทำแล้ว แม่เราเชื่อใจพ่อมากๆ จากนั้นก็ใช้ชีวิตปกติดี จนมาวันนึงมีคนเข้ามาหาเราที่ร้าน เขาบอกว่า พ่อเรายังไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้นนะ เขายังไปหากันอยู่ ซึ่งวันนั้นเป็นวันหยุดค่ะเราเลยออกไปหาพ่อ พร้อมแม่ ซึ่งค่ะเขาอยู่ด้วยกันจริงๆ เรื่องพ่อเรากับมือที่สาม ทุกคน(คนงานทุกคน พี่ชาย)เรารู้หมด แต่เขาปิดบังเรากับแม่
ครั้งนี้แม่เราไล่ให้พ่อไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น แต่พ่อเราไม่ไปค่ะ และยืนยันว่าจะไม่ทำแล้ว แม่เราเหมือนเดิมค่ะ ให้ อ ภัย ทุกคนคะ พ่อเราเมื่อก่อนซื่อสัตย์ต่อครอบครัว แต่พ่อโดนผู้หญิงที่พูดจาหวานล้อมเข้าพ่อเราเลยหลง แม่เราเป็นคนปากจัดค่ะ ปากจัดแต่หวังดี พ่อมีเรื่องผู้หญิงคนนี้เข้ามาตลอด จนวันหนึ่งโรคร้ายกลับมาทำลายพ่อ ช่วงนั้นเราอยู่ป.6ค่ะ ตอนนั่นเราเริ่มเข้ากับพี่ชายเราได้บ้างแล้ว
วนกลับมา ช่วงนั้นพ่อเราเข้าออกโรงบาลเป็นว่าเล่นค่ะ ทุกวันแม่เราจะไปเฝ้าพ่อเราถ้าเราหยุดเราก็จะไปด้วย เนื่องจากพ่อเป็นคนดื่มสุราบ่อยและสูบบุหรี่บ่อย จึงทำให้ เกิดอาการ ขาด มัน ไม่ ได้
จนผ่านช่วงนั้นมาได้สักหว่าง เราพยายามห้ามพ่อเรื่องการกินการดื่มพ่อไม่เคยฟังเราเลยค่ะ เอาแต่พูดว่า พ่อรู้ลูก พ่อจะกินนิดเดียวพ่อสัญญา พ่อพูดคำนี้ประจำ จนเราใกล้จบป.6 พ่อเราเข้าโรงบาลอีกครั้ง ครั้งนั้นมันหนัก และเป็นจุดที่ทำครอบครัวเราเปลี่ยนแปลงมาก พ่อเราอาการทรุดหนัก ต้องพักฟื้นตัว ตอนนั้นเป็นอะไรที่โครตแย่ แม่เราเห็นมือที่สามมาหาพ่อเราและมาเฝ้าพ่อเรา ทุกคนคะอาการพ่อเราขอพูดนิดนึง อาการพ่อเราบางครั้งจะลงแดงเพราะขาดสุราเลยทำให้จำบางคนไม่ได้ พ่อเราเลยไม่รู้เรื่องอะไรเลย แม่เห็นมือที่สาม แม่โมโหค่ะเพราะเรื่องที่เขาทำกับครอบครัวเรามันหนักมาก สูบเงินจากพ่อเราเป็นว่าเล่น ด้วยการพูดจาหวานๆใส่
หลังจากอาการพักฟื้น เรื่องการงานครอบครัวเราเริ่มติดขัด เพราะปัญหาทางด้านร่างกายของพ่อ เราเริ่มไม่มีตางใช้ติดหนี้ และที่สุด ล้มละลาย หลังจากล้มละลาย มือที่สามก็หายไปเลยพร้อมหนี้อีกสองแสนห้า พ่อเราเครียดหนักมาก จนเราไม่มีเงินใช้สักบาท แม่เราเลยออกไปทำงาน และส่งเราเรียนต่อ แต่เรารู้ว่าเงินเราไม่พอเลยไปเรียนโรงเรียนที่เรียนฟรีค่าเทอม3000 ตอนม.1 แม่เราส่งเราเรียนตั้งแต่ม.1แทนพ่อเรา พ่อเราหลังจากนั้นก็ไม่ทำอะไรเลยร่างกายก็ทรุดลงเรื่อยๆเพราะกินสุราๆๆๆๆๆๆเราห้ามแต่ก็ไม่ฟัง
เพราะมันกินจนเหมือนชินไปแล้ว เรารู้สึกโกรธพ่อมากๆ เราไม่คุยกับพ่อเลย เราตะโกนใส่พ่อ เป็นงี้มาตลอด จนกระทั่งม.3 พ่อเราหมดกรรมพ่อเราไปแล้ว เราร้องไห้หนักพอควร มันไม่มีใครไม่รักพ่อแม่หรอกจริงไหม เราไม่แสดงออกก็ไม่ได้แปลว่าไม่รัก ตอนคืนวันศพวันที่สอง แฟนพี่เรามาพูดกับเราว่า ตอนพ่อจะไป หนึ่งวันพ่อพูดว่า "พ่อรู้ว่าสิ่งที่พ่อเคยทำกับแม่กับน้องมันไม่หน้าให้อภัย เพราะความเลวของพ่อ ทำให้ครอยครัวเป็นแบบนี้พ่อทำกับน้องและแม่ไว้เยอะ"พ่อพูดเหมือนรู้ว่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน อีกวันมาพ่อก็ไป เราน้ำตาไหล เพราะเรายึดติดกับความผิดของพ่อเกินไป หลังจากงานศพพ่อเสร็จหมดแล้ว ผ่านไปสามอาทิตย์ แม่เราเริ่มออกเที่ยว ติดเหล้า บุหรี่ ตามเพื่อน แต่ก็เลี้ยงดูเรา มีคนเคยพูดกับเราว่ามีตัวอย่างก็อย่าทำตามและจำไว้ว่ามันไม่ดีและไม่ควรเอาแบบอย่าง เราจำขึ้นใจ แต่แม่เรากลับทำในสิ่งที่มันเป็นคล้ายพ่อ แต่ไม่มีเรื่องผู้ชาย แต่มีบ้างที่จะมีคนเข้ามาจีบแม่ จนเราขึ้นปวช1 แม่เราเริ่มบ่นว่าค่าใช้จ่ายเยอะ และด่าเรา เราก็พูดว่า มันเป็นค่าใช้จ่ายจิบย่อย เพราะเราเรียนอาหาร เรามีปากเสียงกับแม่บ่อย จนแม่บอกเราปากจัด เราเถียงค่ะเพราะเราทนไม่ไหวนะเวลามีคนมาพูดแบบนี้ เรื่องค่าใช้จ่าย บางครั้งเราก็เอาเงินกินข้าวเราออกให้เราไม่บ่นเราไม่ทวง แต่แม่กลับเอาแต่บ่น
จนมาเทอม2(ปัจจุบัน) แม่เราเป็นเหมือนเดิมค่ะดื่มบ่อย เราเคยพูดว่าถ้าแม่ไม่ดื่ม ไม่สูบบุหรี่แม่มีตางเก็บไปนานแล้ว แต่แม่เราพูดว่าเรื่องกูตางกูความสุขกู แม่ตีเรา เราเถียงค่ะเถียงเจ็บด้วยแต่ด้วยที่แม่กับเราไม่มีใครยอมกัน จึงเป็นฉนวน แม่เราบอกต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกว่าแม่ และ จำไว้กูเกลียด ค่ะเราสวนแน่นอน และเราก็ขังตัวเองไว้ห้องใดห้องหนึ่ง เราไปปรึกษาน้า ครู พี่ชาย น้าเราเรานับถือเหมือนแม่คนที่สอง น้าเราเป็นคนช่วยเหลือเราตลอด เป็นโชคดีหนึ่งของเรา แล้วเราได้รับการช่วยเหลือจากพี่ชายเราด้วย พี่เราเปลี่ยนไปมาก เริ่มดูแลเราดีมาตลอดหลังพ่อจากไป พี่เราทำหน้าที่ได้ดีขึ้นแล้วช่วยเหลือเราเท่าที่ช่วยได้ และมีครูที่ปรึกษาอีก
**เราแค่จะมาพูดค่ะ ผู้ใหญ่ควรไว้ใจในตัวเด็กและควรสนับสนุนลูกไม่ใช่ว่าคุณไม่เชื่อใจลูกคุณแล้วต่อว่าลูกคุณอย่างน้อย เรามีครูที่ปรึกษาผู้ปกครองควร สอบถามครูเขาดูค่ะ ไม่ใช่ไม่เชื่อใจเด็กแล้วใช้อารมณ์ตัดสิน มันทำให้เด็กหมดกำลังใจ
**เราเสียใจเรื่องแม่ค่ะ แต่แม่เขาเป็นอย่างนี้เราพูดยากมาก
**เรามีครูที่ปรึกษาเราเดือดร้อน เราควรไปสอบถาม
**เราควรให้กำลังใจตัวเองค่ะ
**ตอนนี้เราไม่มีเงินเลย เราได้แต่พี่และน้าช่วยเหลือเรา แต่ไม่ตลอด เราอายุ15 งานหายากมากค่ะที่ๆเราไปถามส่วนมากเขารับแต่18ปี
**ตอนนี้เรามห้กำลังใจตัวเอง และคิดว่าต้องไหว ต้องให้ถึงวิสุดท้าย
**เราจะพยายามเพื่อตัวเรา อย่าท้อ
พ่อตาย ทะเลาะกับแม่ เงินไม่มี ปัญหาเยอะ?
พ่อเราเป็นคนติดสุราและบุหรี่ พ่อกินและไม่รู้จักพอ พอมาวันหนึ่ง เรากลับจากโรงเรียนโดยรถรับส่งนักเรียน ปกติเรากลับมา พ่อกับแม่มักถึงบ้านแล้ว เราจึงไปถามยาย ยายบอกว่าเดี๋ยวก็มา เราก็รอ จนแม่เราขับรถเข้าบ้านมา เราถามแม่ว่าพ่ออยู่ไหน แม่เราบอกพ่อเรานอนโรงพยาบาล เราตกใจเพราะพ่อไม่เคยอ่อนแอให้คนในครอบครัวเห็นเลย แม่เราบอกว่าพ่อเป็นโรคตับเเข็งและเลือดจาง สาเหตุมาจาก การดื่มสุรามากเกินไป แม่บอกว่าพ่อเริ่มสังเกตตัวเองว่า ทำไมเวลาเป็นแผล เลือดถึงได้หยุดไหลยาก จึงไปตรวจที่หมอดู แม่บอกว่าตอนพ่อรู้พ่อร้องไห้ แต่นั้นเป็นเพียงจุดเริ่มความวุ่นวายเล็กๆเท่านั้น พ่อกับแม่เราไปทำงานด้วยกันตลอดๆ แต่พ่อเราไม่เคยให้แม่เราออกไปดูงานเลยสักครั้ง จนแม่เราจับได้ว่าพ่อเรามีกิ๊ก เพราะแม่เราไม่ไหวแล้วอยากรู้ เลยแอบติดGPSในรถพ่อ แม่เลยรู้ความเคลื่อนไหวของพ่อตลอดแม่เราทะเลาะกับพ่อจนทำให้แม่ไม่ยอมไปเฝ้าอ๊อฟฟิตให้พ่อและอยู่แต่บ้านแม่เราตัดสินใจใหพ่อดูแลอะไรกิขการพ่อเองทั้งหมด มีวันนึงที่พ่อเราไม่กลับเข้าบ้านสักที เลยเปิดGPSดู เลยเห็นว่าพ่อไม่ได้รู้ที่อ๊อฟฟิต จึงขอให้พี่ข้างบ้านไปส่งตามหาพ่อ ซึ่งนั่นเป็นครั้งแรกที่แม่ตามหาพ่อแบบนี้ พอไปถึงตัวรถของพ่อแล้ว สิ่งแรกเลยที่เห็น คือมีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ นั่งอีกฝั่งข้างคนขับ ตอนนั้นมันวุ่นวายมากๆๆๆ แม่เราโกรธหนักมาก พ่อกับแม่ไม่คุยกันนานมากจนกระทั่งพ่อยอมง้อแม่ แล้วบอกจะไม่ทำแล้ว แม่เราเชื่อใจพ่อมากๆ จากนั้นก็ใช้ชีวิตปกติดี จนมาวันนึงมีคนเข้ามาหาเราที่ร้าน เขาบอกว่า พ่อเรายังไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้นนะ เขายังไปหากันอยู่ ซึ่งวันนั้นเป็นวันหยุดค่ะเราเลยออกไปหาพ่อ พร้อมแม่ ซึ่งค่ะเขาอยู่ด้วยกันจริงๆ เรื่องพ่อเรากับมือที่สาม ทุกคน(คนงานทุกคน พี่ชาย)เรารู้หมด แต่เขาปิดบังเรากับแม่
ครั้งนี้แม่เราไล่ให้พ่อไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น แต่พ่อเราไม่ไปค่ะ และยืนยันว่าจะไม่ทำแล้ว แม่เราเหมือนเดิมค่ะ ให้ อ ภัย ทุกคนคะ พ่อเราเมื่อก่อนซื่อสัตย์ต่อครอบครัว แต่พ่อโดนผู้หญิงที่พูดจาหวานล้อมเข้าพ่อเราเลยหลง แม่เราเป็นคนปากจัดค่ะ ปากจัดแต่หวังดี พ่อมีเรื่องผู้หญิงคนนี้เข้ามาตลอด จนวันหนึ่งโรคร้ายกลับมาทำลายพ่อ ช่วงนั้นเราอยู่ป.6ค่ะ ตอนนั่นเราเริ่มเข้ากับพี่ชายเราได้บ้างแล้ว
วนกลับมา ช่วงนั้นพ่อเราเข้าออกโรงบาลเป็นว่าเล่นค่ะ ทุกวันแม่เราจะไปเฝ้าพ่อเราถ้าเราหยุดเราก็จะไปด้วย เนื่องจากพ่อเป็นคนดื่มสุราบ่อยและสูบบุหรี่บ่อย จึงทำให้ เกิดอาการ ขาด มัน ไม่ ได้
จนผ่านช่วงนั้นมาได้สักหว่าง เราพยายามห้ามพ่อเรื่องการกินการดื่มพ่อไม่เคยฟังเราเลยค่ะ เอาแต่พูดว่า พ่อรู้ลูก พ่อจะกินนิดเดียวพ่อสัญญา พ่อพูดคำนี้ประจำ จนเราใกล้จบป.6 พ่อเราเข้าโรงบาลอีกครั้ง ครั้งนั้นมันหนัก และเป็นจุดที่ทำครอบครัวเราเปลี่ยนแปลงมาก พ่อเราอาการทรุดหนัก ต้องพักฟื้นตัว ตอนนั้นเป็นอะไรที่โครตแย่ แม่เราเห็นมือที่สามมาหาพ่อเราและมาเฝ้าพ่อเรา ทุกคนคะอาการพ่อเราขอพูดนิดนึง อาการพ่อเราบางครั้งจะลงแดงเพราะขาดสุราเลยทำให้จำบางคนไม่ได้ พ่อเราเลยไม่รู้เรื่องอะไรเลย แม่เห็นมือที่สาม แม่โมโหค่ะเพราะเรื่องที่เขาทำกับครอบครัวเรามันหนักมาก สูบเงินจากพ่อเราเป็นว่าเล่น ด้วยการพูดจาหวานๆใส่
หลังจากอาการพักฟื้น เรื่องการงานครอบครัวเราเริ่มติดขัด เพราะปัญหาทางด้านร่างกายของพ่อ เราเริ่มไม่มีตางใช้ติดหนี้ และที่สุด ล้มละลาย หลังจากล้มละลาย มือที่สามก็หายไปเลยพร้อมหนี้อีกสองแสนห้า พ่อเราเครียดหนักมาก จนเราไม่มีเงินใช้สักบาท แม่เราเลยออกไปทำงาน และส่งเราเรียนต่อ แต่เรารู้ว่าเงินเราไม่พอเลยไปเรียนโรงเรียนที่เรียนฟรีค่าเทอม3000 ตอนม.1 แม่เราส่งเราเรียนตั้งแต่ม.1แทนพ่อเรา พ่อเราหลังจากนั้นก็ไม่ทำอะไรเลยร่างกายก็ทรุดลงเรื่อยๆเพราะกินสุราๆๆๆๆๆๆเราห้ามแต่ก็ไม่ฟัง
เพราะมันกินจนเหมือนชินไปแล้ว เรารู้สึกโกรธพ่อมากๆ เราไม่คุยกับพ่อเลย เราตะโกนใส่พ่อ เป็นงี้มาตลอด จนกระทั่งม.3 พ่อเราหมดกรรมพ่อเราไปแล้ว เราร้องไห้หนักพอควร มันไม่มีใครไม่รักพ่อแม่หรอกจริงไหม เราไม่แสดงออกก็ไม่ได้แปลว่าไม่รัก ตอนคืนวันศพวันที่สอง แฟนพี่เรามาพูดกับเราว่า ตอนพ่อจะไป หนึ่งวันพ่อพูดว่า "พ่อรู้ว่าสิ่งที่พ่อเคยทำกับแม่กับน้องมันไม่หน้าให้อภัย เพราะความเลวของพ่อ ทำให้ครอยครัวเป็นแบบนี้พ่อทำกับน้องและแม่ไว้เยอะ"พ่อพูดเหมือนรู้ว่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน อีกวันมาพ่อก็ไป เราน้ำตาไหล เพราะเรายึดติดกับความผิดของพ่อเกินไป หลังจากงานศพพ่อเสร็จหมดแล้ว ผ่านไปสามอาทิตย์ แม่เราเริ่มออกเที่ยว ติดเหล้า บุหรี่ ตามเพื่อน แต่ก็เลี้ยงดูเรา มีคนเคยพูดกับเราว่ามีตัวอย่างก็อย่าทำตามและจำไว้ว่ามันไม่ดีและไม่ควรเอาแบบอย่าง เราจำขึ้นใจ แต่แม่เรากลับทำในสิ่งที่มันเป็นคล้ายพ่อ แต่ไม่มีเรื่องผู้ชาย แต่มีบ้างที่จะมีคนเข้ามาจีบแม่ จนเราขึ้นปวช1 แม่เราเริ่มบ่นว่าค่าใช้จ่ายเยอะ และด่าเรา เราก็พูดว่า มันเป็นค่าใช้จ่ายจิบย่อย เพราะเราเรียนอาหาร เรามีปากเสียงกับแม่บ่อย จนแม่บอกเราปากจัด เราเถียงค่ะเพราะเราทนไม่ไหวนะเวลามีคนมาพูดแบบนี้ เรื่องค่าใช้จ่าย บางครั้งเราก็เอาเงินกินข้าวเราออกให้เราไม่บ่นเราไม่ทวง แต่แม่กลับเอาแต่บ่น
จนมาเทอม2(ปัจจุบัน) แม่เราเป็นเหมือนเดิมค่ะดื่มบ่อย เราเคยพูดว่าถ้าแม่ไม่ดื่ม ไม่สูบบุหรี่แม่มีตางเก็บไปนานแล้ว แต่แม่เราพูดว่าเรื่องกูตางกูความสุขกู แม่ตีเรา เราเถียงค่ะเถียงเจ็บด้วยแต่ด้วยที่แม่กับเราไม่มีใครยอมกัน จึงเป็นฉนวน แม่เราบอกต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกว่าแม่ และ จำไว้กูเกลียด ค่ะเราสวนแน่นอน และเราก็ขังตัวเองไว้ห้องใดห้องหนึ่ง เราไปปรึกษาน้า ครู พี่ชาย น้าเราเรานับถือเหมือนแม่คนที่สอง น้าเราเป็นคนช่วยเหลือเราตลอด เป็นโชคดีหนึ่งของเรา แล้วเราได้รับการช่วยเหลือจากพี่ชายเราด้วย พี่เราเปลี่ยนไปมาก เริ่มดูแลเราดีมาตลอดหลังพ่อจากไป พี่เราทำหน้าที่ได้ดีขึ้นแล้วช่วยเหลือเราเท่าที่ช่วยได้ และมีครูที่ปรึกษาอีก
**เราแค่จะมาพูดค่ะ ผู้ใหญ่ควรไว้ใจในตัวเด็กและควรสนับสนุนลูกไม่ใช่ว่าคุณไม่เชื่อใจลูกคุณแล้วต่อว่าลูกคุณอย่างน้อย เรามีครูที่ปรึกษาผู้ปกครองควร สอบถามครูเขาดูค่ะ ไม่ใช่ไม่เชื่อใจเด็กแล้วใช้อารมณ์ตัดสิน มันทำให้เด็กหมดกำลังใจ
**เราเสียใจเรื่องแม่ค่ะ แต่แม่เขาเป็นอย่างนี้เราพูดยากมาก
**เรามีครูที่ปรึกษาเราเดือดร้อน เราควรไปสอบถาม
**เราควรให้กำลังใจตัวเองค่ะ
**ตอนนี้เราไม่มีเงินเลย เราได้แต่พี่และน้าช่วยเหลือเรา แต่ไม่ตลอด เราอายุ15 งานหายากมากค่ะที่ๆเราไปถามส่วนมากเขารับแต่18ปี
**ตอนนี้เรามห้กำลังใจตัวเอง และคิดว่าต้องไหว ต้องให้ถึงวิสุดท้าย
**เราจะพยายามเพื่อตัวเรา อย่าท้อ