ก่อนอื่นเลยขอเกริ่นก่อนนะว่า ไม่ใช่กระทู้คำถาม นี่เป็นกระทู้แรกของผม ที่ผมจะโพส ผมอยากระบายความในใจที่ไม่สามารถเอาไปพูดกับใครๆหรือคนรอบๆข้างได้เลย โดยเฉพาะ กับคนในครอบครัว ผมเป็นลูกคนเดียวที่ถูกตีกรอบมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยได้ทำอะไรแบบที่เพื่อนคนอื่นเค้าได้ทำกันเลย
เริ่มต้นเรื่องเลยคือ เมื่อตอนปี 56 ผมเรียนจบ ปวส ผมอยากออกมาทำงาน แต่แม่ของผมแย้งว่า ลูกต้องเรียนต่อ พ่อก็บังคับว่าต้องเรียนต่อ ทั้งๆที่ใจผมไม่เอาแล้ว ไม่ได้ขี้เกียจแต่ผมมองว่า การที่เราเริ่มทำงานก่อนมันจะทำให้เราได้ประสบการณ์มากกว่า แต่ผมก็สุ้เสียงของพ่อกับแม่ไม่ได้ จนกระทั่งผมต้องเลือกเรียนคณะที่จะเรียน ผมจึงสนใจในคณะบริหารธุรกิจ แต่พ่อผมบังคับให้เรียนวิศวกรรมศาสตร์ ผมก็ต้องตามใจพ่อโดยที่เค้าไม่สนใจเลยว่า ถ้าผมจะเรียนผมอยากเรียนคณะไหน มีแต่ยัดๆๆๆความต้องการของตัวเองให้ลูก ซึ่งการรเรียนในที่นี้ ผมก็ต้องทำงานส่งตัวเองเรียน กู้กยศ ด้วย หนี้ก็เป็นในชื่อของตัวเอง พ่อกับแม่ส่งเสียแค่ค่าหอพักเท่านั้น ซึ่งผมคิดแล้วว่ามันไม่แฟร์สำหรับผมเลย คุณอยากให้ผมเรียน บังคับผมนุ้นนี่นั่น ผมก็เรียนให้แล้ว ถ้าจะบังคับขนาดนี้ทำไมไม่ส่งให้เรียนด้วยเลยละ ผมเรียน 3 ปี จบ ปตรี (ผมจบ ปวส เทียบโอนวิชาได้) พอผมจบมา พ่อกะบแม่ก้คยั้นคยอให้ผมสอบเข้ารับราชการการไฟฟ้า แต่ผมขัดทุกคำสั่ง ซึ่งผมอยากดำเนินชีวิตของตัวเองโดยที่ไม่ทีกรอบคนอื่นมาบังคับ ตอนช่วงปีแนกๆที่ผมจบ ผมทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง รับเงินเดือนที่ 20,000 บาท ซึ่งผมคิดว่าการได้รายได้เช่นนี้อาจจะทำให้พ่อเลิกคิดให้ผมไปสอบราชการแล้ว แต่เปล่าเเค้ายิ่งกดดันเราเข้าไปอีก ส่งรูปลุกพี่ลุกน้องสอบติดครุมาให้ดูบ้างแหละ เอารปลูกชายของเพื่อนสอบติดตำรวจมาให้ดูบ้าง แล้วบ่นๆกับเราว่า ถ้าเองทำได้ครึ่งของนพวกยนี้พ่อก็ตายตาหลับแล้ แผมอาจจะเข้าใจว่าพ่อเป็นห่วงงี้มั้ย ถึงอยากให้ทำอะไรตามใจเค้าจังเลย แต่บางทีก็ควรปล่อยลุกบ้างสิ จะเอาแต่ความคิดของตัวเองยัดใส่ในสมองของลูกแบบนี้หรอ เหมือนผมเป้นแค่ เครื่องจักรที่ต้องรอรับแค่คำสั่งอย่างเดียวเลย เหมือนผมไม่มีชีวิต ไม่มีจิตใจในสายตาพวกเค้าเลย ผมรุ้สึกอึดอัดมากจนวันหนึ่ง ผมเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง แล้วลาออกจากบริษัทที่ทำงานอยุ่ หวังจะนำเงินไปลงทุน จะเปิดร้านกาแฟ แต่โดนพ่อแย้ง ทำไปก็เจ้ง อย่างแกจะไปทำอะไรได้ แล้วแม่ก้บอกว่า นี่หาเรื่องให้พ่อแม่ทุกข์ใจไม่เว้นแต่ละวัน อะไรหรอ คือผมแค่ลาออกงานจะมาเปิดธุรกิจเป็นของตัวเอง นี่ผมที่แค่นี้คือทำให้พ่อแท่ทุกข์ใจแล้วหรอ ผมรุ้สึกเหมือนผมทำอะไรๆไปก็ผิดไปหมดอ่ะ ไม่ดีในสายตาพ่อแม่ไปซะทุกอย่าง ผมรู้สึกว่าผมไร้ค่า ผมอาการแย่มาก ดาวน์เป็นเดือนๆ ซึ่งล่าสุด อาทิตย์ที่แล้ว ไปหาหมอ ตรวจสุขภาพจิต หมอบอกผมมีสภาวะขอโรคซึมเศร้า ในส่วนนี้มันมีผลมั้ย ที่จะทำให้เรารุ้สึกด้วยค่า รุ้สึกไร้ค่าในสายตาพ่อแม่ รู้สึกเหมือนว่า ชีวิตนี้ไม่มีค่าเลย ถ้าพ่อแม่ไม่มีเราเค้าจะมีความสุขมากกว่านี้ ทุกวันนี้มีแต่อยากจะตายๆไป ทุกๆวันมีเรื่องแบบนี้มารบกวนใจทุกวัน ผมควรทำยังไงดีต่อไปในจะเอายังไงกับชีวิต มองไปทางไหนก็มืดไปหมด...
รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า เหมือนเป็นแค่หุ่นยนต์ในสายตาพ่อแม่ รู้สึกอยากตายในทุกๆวัน...
เริ่มต้นเรื่องเลยคือ เมื่อตอนปี 56 ผมเรียนจบ ปวส ผมอยากออกมาทำงาน แต่แม่ของผมแย้งว่า ลูกต้องเรียนต่อ พ่อก็บังคับว่าต้องเรียนต่อ ทั้งๆที่ใจผมไม่เอาแล้ว ไม่ได้ขี้เกียจแต่ผมมองว่า การที่เราเริ่มทำงานก่อนมันจะทำให้เราได้ประสบการณ์มากกว่า แต่ผมก็สุ้เสียงของพ่อกับแม่ไม่ได้ จนกระทั่งผมต้องเลือกเรียนคณะที่จะเรียน ผมจึงสนใจในคณะบริหารธุรกิจ แต่พ่อผมบังคับให้เรียนวิศวกรรมศาสตร์ ผมก็ต้องตามใจพ่อโดยที่เค้าไม่สนใจเลยว่า ถ้าผมจะเรียนผมอยากเรียนคณะไหน มีแต่ยัดๆๆๆความต้องการของตัวเองให้ลูก ซึ่งการรเรียนในที่นี้ ผมก็ต้องทำงานส่งตัวเองเรียน กู้กยศ ด้วย หนี้ก็เป็นในชื่อของตัวเอง พ่อกับแม่ส่งเสียแค่ค่าหอพักเท่านั้น ซึ่งผมคิดแล้วว่ามันไม่แฟร์สำหรับผมเลย คุณอยากให้ผมเรียน บังคับผมนุ้นนี่นั่น ผมก็เรียนให้แล้ว ถ้าจะบังคับขนาดนี้ทำไมไม่ส่งให้เรียนด้วยเลยละ ผมเรียน 3 ปี จบ ปตรี (ผมจบ ปวส เทียบโอนวิชาได้) พอผมจบมา พ่อกะบแม่ก้คยั้นคยอให้ผมสอบเข้ารับราชการการไฟฟ้า แต่ผมขัดทุกคำสั่ง ซึ่งผมอยากดำเนินชีวิตของตัวเองโดยที่ไม่ทีกรอบคนอื่นมาบังคับ ตอนช่วงปีแนกๆที่ผมจบ ผมทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง รับเงินเดือนที่ 20,000 บาท ซึ่งผมคิดว่าการได้รายได้เช่นนี้อาจจะทำให้พ่อเลิกคิดให้ผมไปสอบราชการแล้ว แต่เปล่าเเค้ายิ่งกดดันเราเข้าไปอีก ส่งรูปลุกพี่ลุกน้องสอบติดครุมาให้ดูบ้างแหละ เอารปลูกชายของเพื่อนสอบติดตำรวจมาให้ดูบ้าง แล้วบ่นๆกับเราว่า ถ้าเองทำได้ครึ่งของนพวกยนี้พ่อก็ตายตาหลับแล้ แผมอาจจะเข้าใจว่าพ่อเป็นห่วงงี้มั้ย ถึงอยากให้ทำอะไรตามใจเค้าจังเลย แต่บางทีก็ควรปล่อยลุกบ้างสิ จะเอาแต่ความคิดของตัวเองยัดใส่ในสมองของลูกแบบนี้หรอ เหมือนผมเป้นแค่ เครื่องจักรที่ต้องรอรับแค่คำสั่งอย่างเดียวเลย เหมือนผมไม่มีชีวิต ไม่มีจิตใจในสายตาพวกเค้าเลย ผมรุ้สึกอึดอัดมากจนวันหนึ่ง ผมเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง แล้วลาออกจากบริษัทที่ทำงานอยุ่ หวังจะนำเงินไปลงทุน จะเปิดร้านกาแฟ แต่โดนพ่อแย้ง ทำไปก็เจ้ง อย่างแกจะไปทำอะไรได้ แล้วแม่ก้บอกว่า นี่หาเรื่องให้พ่อแม่ทุกข์ใจไม่เว้นแต่ละวัน อะไรหรอ คือผมแค่ลาออกงานจะมาเปิดธุรกิจเป็นของตัวเอง นี่ผมที่แค่นี้คือทำให้พ่อแท่ทุกข์ใจแล้วหรอ ผมรุ้สึกเหมือนผมทำอะไรๆไปก็ผิดไปหมดอ่ะ ไม่ดีในสายตาพ่อแม่ไปซะทุกอย่าง ผมรู้สึกว่าผมไร้ค่า ผมอาการแย่มาก ดาวน์เป็นเดือนๆ ซึ่งล่าสุด อาทิตย์ที่แล้ว ไปหาหมอ ตรวจสุขภาพจิต หมอบอกผมมีสภาวะขอโรคซึมเศร้า ในส่วนนี้มันมีผลมั้ย ที่จะทำให้เรารุ้สึกด้วยค่า รุ้สึกไร้ค่าในสายตาพ่อแม่ รู้สึกเหมือนว่า ชีวิตนี้ไม่มีค่าเลย ถ้าพ่อแม่ไม่มีเราเค้าจะมีความสุขมากกว่านี้ ทุกวันนี้มีแต่อยากจะตายๆไป ทุกๆวันมีเรื่องแบบนี้มารบกวนใจทุกวัน ผมควรทำยังไงดีต่อไปในจะเอายังไงกับชีวิต มองไปทางไหนก็มืดไปหมด...