ตามหัวข้อค่ะ คือเราเป็นคนอารมณ์ดีมากๆ เวลาเข้ากับเพื่อนเราจะเป็นหัวโจกในการหัวเราะเลยค่ะ แต่พอกลับมาบ้านเราจะเป็นอีกคนเลยคือไม่อยากยุ่งกับคนที่บ้าน ไม่อยากคุย บางทีกินข้าวเรายังไม่อยากกินด้วยทั้งที่หิวมากๆ จุดเริ่มต้นช่วงที่เป็นคือ พ่อกับแม่แยกทางกัน แล้วต่างคนต่างมีไหม่ เราก็มาอยุ่กับแม่
แต่ความรู้สึกขอฃเรายิ่ฃด้อยเพิ่มขึ้นอีกคือช่วงที่แม่มีน้องกับแฟนไหม่เขา คือด้วยความที่ตอนแรกช่วงแยกทางกันเราก็อยู่กับแม่สองคน พอมานี้เรารู้สึกเหมือนโดนแบ่งความรัก ไปเยอะค่ะ ทั้งเขาต้องแบ่งให้แฟนเขา แบ่งให้น้อง เราก็บอกตังเองว่าโอเค เราเขเใจ เเล้วพอทีนี้ทางพ่อก็มีอีก พอเราไปเที่ยวิหาพ่อควมรู้สึกของเราคือ ไม่เหมือนเดิม ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ทั้งทางญาติพ่อและแม่เรารู้สึกเขาไม่เหมือนเดิม
พอคิดเรายิ่งคิดหนักไปเรื่อยๆ จนพอเราอายุ18 เราเริ่มเครียดมากๆ เริ่มเลยคือ รู้สึกท้อแท้รู้สึกโดดเดี่ยวไม่มีใครสนับสนุน เคยคิดฆ่าตัวตายครั้งเดียวค่ะ แต่ก็เห็นรูปตอนเรากอดคอพี่ชาย เราเลยร้องไห้หนักเลยค่ะ แล้วก็ไม่ได้ทำ พอนานๆไปเราก็ไม่ได้คิดค่าตัวตาย แต่แค่คิดว่าไม่มีเราทุกคนคงโอเคทเราอยากไปอยู่คนเดียวที่เงียบไม่มีคนร้จัก ไม่มีคนรู้ว่าเราเป้นใคร เราอึดอัด มากๆค่ะ
คนอารมณ์ดี เป็นโรคซึมเศร้าได้ไหมคะ ?
แต่ความรู้สึกขอฃเรายิ่ฃด้อยเพิ่มขึ้นอีกคือช่วงที่แม่มีน้องกับแฟนไหม่เขา คือด้วยความที่ตอนแรกช่วงแยกทางกันเราก็อยู่กับแม่สองคน พอมานี้เรารู้สึกเหมือนโดนแบ่งความรัก ไปเยอะค่ะ ทั้งเขาต้องแบ่งให้แฟนเขา แบ่งให้น้อง เราก็บอกตังเองว่าโอเค เราเขเใจ เเล้วพอทีนี้ทางพ่อก็มีอีก พอเราไปเที่ยวิหาพ่อควมรู้สึกของเราคือ ไม่เหมือนเดิม ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ทั้งทางญาติพ่อและแม่เรารู้สึกเขาไม่เหมือนเดิม
พอคิดเรายิ่งคิดหนักไปเรื่อยๆ จนพอเราอายุ18 เราเริ่มเครียดมากๆ เริ่มเลยคือ รู้สึกท้อแท้รู้สึกโดดเดี่ยวไม่มีใครสนับสนุน เคยคิดฆ่าตัวตายครั้งเดียวค่ะ แต่ก็เห็นรูปตอนเรากอดคอพี่ชาย เราเลยร้องไห้หนักเลยค่ะ แล้วก็ไม่ได้ทำ พอนานๆไปเราก็ไม่ได้คิดค่าตัวตาย แต่แค่คิดว่าไม่มีเราทุกคนคงโอเคทเราอยากไปอยู่คนเดียวที่เงียบไม่มีคนร้จัก ไม่มีคนรู้ว่าเราเป้นใคร เราอึดอัด มากๆค่ะ