เดินหน้าต่อไปหรือถอยออกมาเป็นตัวเรา

ขอออกตัวว่า จขกท.เป็นชายรักชายนะ
เรื่องมีว่า มีแฟนอยู่ด้วยกันซึ่งเราทำงานคนละเวลากัน เวลาเลิกไม่ตรงกัน หยุดไม่ตรงกัน เขาเลิกมามาเขาก็ไปฟิตเนส ส่วนเราก็ก็เข้าห้องปกติ กว่าจะเขาจะกลับมาก็สี่ห้าทุ่มเที่ยงคืนแล้วแต่วัน กลับมาก็ไม่ได้สนใจเราสักนิดว่าหลับหรือยัง เป็นไงบ้าง ไม่เคยคิดที่จะกินข้าวด้วยกัน ชวนไปไหนก็ไม่ไป สนใจแต่กิจกรรมของตัวเอง เรื่องของตัวเอง เขาเคยบอกเราแต่แรกๆแล้วว่าเขาเป็นคนเฉยๆไม่แสดงออก แต่เราก็ไม่คิดว่ามันจะเฉยได้ขนาดนี้ ของขวัญวันพิเศษก็ไม่มี ถึงแม้จะเป็นวันหยุดของเขา ก็ไม่เคยที่จะได้อยู่ด้วยกัน ทำกิจกรรมร่วมกัน กินข้าวด้วยกัน แม่แต่วันที่เราไม่สบายก็เงียบเฉยไม่มีคำถามสักคำว่าเป็นอะไร ต้องดูแลตัวเอง หาหมอเอง ทำทุกอย่างเอง เราทำอะไรเรานึกถึงเขานะ ชอบกินอะไรเราหามาให้ ซื้อมาฝาก แต่พอเป็นเรื่องของเรากลับเฉย ไม่คิดเลยจริงๆว่าจะเฉยและนิ่งขนาดนี้ แม้แต่เวลานอนกอดสัดนิดหอมแก้มสักหน่อยก็ไม่มี เคยพูดไปนะว่าให้สนใจกันบ้างแต่สิ่งที่ได้คือเฉยเมยเหมือนเดิม นิ่ง เงียบ ไม่เถียง ไม่มีการตอบโต้ใดๆ เราเลยคิดว่าเราควรพอกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มั้ย ควรเดินจากไปหรือให้โอกาสเขา ลองคุยกันแบบจริงจัง เปิดอก ตอนนี้สับสน