ผมเป็นเด็กคนหนึ่งที่ภายนอกเหมือนจะเป็นเด็กปกติ เหมือนจะมีความสุขร่าเริง แต่ไม่เลยผมเกิดในครอบครัวที่แตกแยกพ่อแม่อย่าร้างกันใช้ชีวิตอยู่กับปู่ย่า
แล้ววันนึงพ่อก็กลับมาแต่ผมไม่อยากให้เค้ากลับมาเค้ามาเค้าเลี้ยงผมแบบเก็บกฏทำอะไรไม่ได้เหมือนตอนที่ผมอยู่กับปู่ย่า แม้งกระทั้งออกไปเทียวผมยังไปไม่ได้เลย แข่งฟุตบอลก่ไม่ให้ผมไป บอกแค่ว่าผมต้องเรียนให้เก่งแล้วจะมีชีวิตที่ดีแต่ผมไม่ชอบการเรียนแบบนี้ผมไม่ชอบทฤษฎี ผมไม่ชอบสูตรมันเลยทำให้ผมเก็บกฏ ไม่อย่ากเรียนไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรม (ในขณะที่ผมเขียนผมยังคิดถึงแต่เรื่องตาย) --->
ผมเป็นเด็กคนนึ่งที่เกิดมาไม่เคยให้กำลังใจตัวเองแล้วก่ไม่เคยมีใครมาให้กำลังใจเวลาผมทำพลาด หรือ ล้มลง ไม่มีเลยคำว่าลุกขึ้นสู้ต่อผมใช้วิธีนี้มาเลื่อยๆ
คือล้มแล้วหนี ไปหาทางใหม่ จนทำให้ผมเป็นคนคิดลบ บล็อคความสามารถของตัวเองด้วยคำว่า" -ึงทำไม่ได้หรอก " หนทางใหม่ของผมมีเยอะ แต่ทำอะไรไปมันก่ไม่สำเร็จสักอย่าง ทำyoutubeก็แล้ว แข่งเกมก็แล้ว ทำเซิฟเกมก็แล้ว ไม่สำเร็จสักอย่าง จนมาถึงจุดที่ผมติด0 ประมาณ30กว่าตัว ผมก่ยังไม่ได้สนใจอ่ะไรเพราะโรงเรียนผมเค้าปล่อยตอนนี้ก่ไม่ค้อยมีแล้วครูเค้าแก้ให้ ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่งเค้ามีทุนห่างจากผมเยอะและย้อนมาดูตัวผมที่ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ผมก่นึกคิดมองไปในอนาคตของผมถ้าผมไม่มีปู่ย่าผมคงใช้ชีวิตต่อไปบนโลกนี้ไม่ได้ พอสิ่งเหล่านี้มันมีเยอะขึ้น บวกกับทุนเดิมที่เป็นความคิดลบอยู่แล้วมันเลยทำให้ผมคิดอยู่แค่เรื่องตาย ผมใช้ชีวิตไปวันๆ ทุกวันนี้ฉีกยิ้มเอาไว้ เก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ในใจ กลัวทุกคนจะรู้แล้วบอกกับผมว่าโง่ที่คิดได้เท่านี้
ผมหมดความคิดจริงๆ ผมอยากให้ทุกคนตื่นมาแล้วไม่มีผมอยู่บนโลกในวันพรุ่งนี้ อยากกลับไปวันนั้นวันที่ผมเครียดแล้วชักจนต้องเข้าโรงพยาบาลอยากเป็นอย่างนั้นอีกจะได้ไม่ต้องไปโรงพยาบาลจะได้ตายไปอย่างนั้น ไม่ต้องทรมาน คนเค้ามีทางออกของปัญหาต่างๆคงไม่เข้าใจในความรู้สึกนึกคิดของคนที่หมดทางเลือก ความคิดของเค้ามีแค่ว่าตายไปเรื่องจะได้จบๆ สึ่งผมก่คือหนึ่งในนั้นทุกวันนี้ผมใช้ชีวิตแบบประมาทมาก ไม่กลัวรถชนไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ยังคิดอยู่ว่าจะกินยาตายดีไหมจะได้ไม่ต้องเจ็บเยอะ จะได้ไม่ต้องมาทรมาน ผมหายไปสักคนโลกนี้คงไม่เป็นอะไร มันคงไม่ระเบิดหรอกถ้าผมหายไป ดีออกจะได้ไม่มีคนมาแย้งอากาศหายใจ แผลๆนี้อาจเป็นข้อความสุดท้ายของผมเพราะผมไม่อยากอยู่แล้ว ผมรู้ตัวดีถ้าผมไม่ตายไวผมก่อดตายเพราะไม่มีปัญญาหาเลี้ยชีวิตในอนาคต ผมยังน้อยใจคนที่เค้าเส้นเลือดในสมองแตกเลยทำไมไม่เป็นผมบ้าง เหนือยครับ อยากหยุด อยากหายไปจากโลกนี้ตลอดกาลจะด่าจะว่าผมก่ได้น่ะผมจะได้เก็บไว้เอาไปคิดเอาไปรวมกับทุนเดิมที่มันมีอยู่จะได้หาวิธีหายไปจากโลกง่ายๆและไว ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านเรื่องไร้สาระขอเด็กโง่ๆคนนี้ด้วยครับ
อยากตาย ผมเหนื่อย...
แล้ววันนึงพ่อก็กลับมาแต่ผมไม่อยากให้เค้ากลับมาเค้ามาเค้าเลี้ยงผมแบบเก็บกฏทำอะไรไม่ได้เหมือนตอนที่ผมอยู่กับปู่ย่า แม้งกระทั้งออกไปเทียวผมยังไปไม่ได้เลย แข่งฟุตบอลก่ไม่ให้ผมไป บอกแค่ว่าผมต้องเรียนให้เก่งแล้วจะมีชีวิตที่ดีแต่ผมไม่ชอบการเรียนแบบนี้ผมไม่ชอบทฤษฎี ผมไม่ชอบสูตรมันเลยทำให้ผมเก็บกฏ ไม่อย่ากเรียนไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรม (ในขณะที่ผมเขียนผมยังคิดถึงแต่เรื่องตาย) --->
ผมเป็นเด็กคนนึ่งที่เกิดมาไม่เคยให้กำลังใจตัวเองแล้วก่ไม่เคยมีใครมาให้กำลังใจเวลาผมทำพลาด หรือ ล้มลง ไม่มีเลยคำว่าลุกขึ้นสู้ต่อผมใช้วิธีนี้มาเลื่อยๆ
คือล้มแล้วหนี ไปหาทางใหม่ จนทำให้ผมเป็นคนคิดลบ บล็อคความสามารถของตัวเองด้วยคำว่า" -ึงทำไม่ได้หรอก " หนทางใหม่ของผมมีเยอะ แต่ทำอะไรไปมันก่ไม่สำเร็จสักอย่าง ทำyoutubeก็แล้ว แข่งเกมก็แล้ว ทำเซิฟเกมก็แล้ว ไม่สำเร็จสักอย่าง จนมาถึงจุดที่ผมติด0 ประมาณ30กว่าตัว ผมก่ยังไม่ได้สนใจอ่ะไรเพราะโรงเรียนผมเค้าปล่อยตอนนี้ก่ไม่ค้อยมีแล้วครูเค้าแก้ให้ ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่งเค้ามีทุนห่างจากผมเยอะและย้อนมาดูตัวผมที่ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ผมก่นึกคิดมองไปในอนาคตของผมถ้าผมไม่มีปู่ย่าผมคงใช้ชีวิตต่อไปบนโลกนี้ไม่ได้ พอสิ่งเหล่านี้มันมีเยอะขึ้น บวกกับทุนเดิมที่เป็นความคิดลบอยู่แล้วมันเลยทำให้ผมคิดอยู่แค่เรื่องตาย ผมใช้ชีวิตไปวันๆ ทุกวันนี้ฉีกยิ้มเอาไว้ เก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ในใจ กลัวทุกคนจะรู้แล้วบอกกับผมว่าโง่ที่คิดได้เท่านี้
ผมหมดความคิดจริงๆ ผมอยากให้ทุกคนตื่นมาแล้วไม่มีผมอยู่บนโลกในวันพรุ่งนี้ อยากกลับไปวันนั้นวันที่ผมเครียดแล้วชักจนต้องเข้าโรงพยาบาลอยากเป็นอย่างนั้นอีกจะได้ไม่ต้องไปโรงพยาบาลจะได้ตายไปอย่างนั้น ไม่ต้องทรมาน คนเค้ามีทางออกของปัญหาต่างๆคงไม่เข้าใจในความรู้สึกนึกคิดของคนที่หมดทางเลือก ความคิดของเค้ามีแค่ว่าตายไปเรื่องจะได้จบๆ สึ่งผมก่คือหนึ่งในนั้นทุกวันนี้ผมใช้ชีวิตแบบประมาทมาก ไม่กลัวรถชนไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ยังคิดอยู่ว่าจะกินยาตายดีไหมจะได้ไม่ต้องเจ็บเยอะ จะได้ไม่ต้องมาทรมาน ผมหายไปสักคนโลกนี้คงไม่เป็นอะไร มันคงไม่ระเบิดหรอกถ้าผมหายไป ดีออกจะได้ไม่มีคนมาแย้งอากาศหายใจ แผลๆนี้อาจเป็นข้อความสุดท้ายของผมเพราะผมไม่อยากอยู่แล้ว ผมรู้ตัวดีถ้าผมไม่ตายไวผมก่อดตายเพราะไม่มีปัญญาหาเลี้ยชีวิตในอนาคต ผมยังน้อยใจคนที่เค้าเส้นเลือดในสมองแตกเลยทำไมไม่เป็นผมบ้าง เหนือยครับ อยากหยุด อยากหายไปจากโลกนี้ตลอดกาลจะด่าจะว่าผมก่ได้น่ะผมจะได้เก็บไว้เอาไปคิดเอาไปรวมกับทุนเดิมที่มันมีอยู่จะได้หาวิธีหายไปจากโลกง่ายๆและไว ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านเรื่องไร้สาระขอเด็กโง่ๆคนนี้ด้วยครับ