อาจจะยาวซักนิดนะครับ
เรื่องของเรื่อง คือผมคบกับแฟนผมมาได้สักประมาณเกือบปีแล้ว แฟนผมเป็นผู้หญิงครับอายุน้อยกว่า
กราฟความรักเราขึ้นๆลงตลอด ตั้งแต่ตอนจีบกัน
ทะเลาะกันบ่อย (อย่าเรียกว่าทะเลาะเลยครับ เพราะเค้าจะเป็นฝ่ายพูดเองซะมากกว่า) ผมก็ได้แต่ฟังซะส่วนใหญ่
และก็ไม่รู้จะพูดตอบอะไร เพราะถ้าเราพูดไปเค้าก็ยิ่งโมโหและอารมณ์เสียมากขึ้น แต่พอเราไม่พูดเค้าจะถามทำไมไม่พูด
(เป็นแบบนี้ประจำ)
คำพูดที่พูดประจำคือผมไม่ใส่ใจเค้า
(คือ ปกติตอนคุยกันก็จะถามสารทุกข์สุขดิบตลอด เช่น กินข้าวหรือยัง เวลาเค้าไม่สบาย ก็ซื้อยาแล้วขับรถเอาไปให้
พาเค้าไปเที่ยวเพราะอยากให้เค้าเปิดหูเปิดตา ผ่อนคลายจากภาระงานตลอดทั้งสัปดาห์
ขับไปรับถึงที่ทำงานเวลาเค้าทำโอทีดึกๆ เพราะเราไม่อยากให้เเค้ากลับแท๊กซี่คนเดียว
ขับไปรับแทบทุกวันในช่วงที่เกิด PM 2.5 เพราะไม่อยากให้เค้านั่งรถเมล์
ตัวผมเองไม่ชอบหนังพากย์ไทย แต่ก็พาเค้าไปดูเพราะเค้าไม่ชอบดูซับ เป็นต้น
ผมจะเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่เป็นไร ทำเพราะอยากทำให้ อยากให้เค้ามีรอยยิ้ม มีความสุข เรื่องแค่นี้ทนได้
ผมคิดแบบนั้น)
เป็นแบบนี้หลายครั้ง ผมก็อดทนเพราะรักเค้า
พอได้มาอยู่ด้วยกัน มันก็เกิดปัญหาขึ้นเป็นเรื่องปกติ
เค้าเป็นคนอารมณ์ร้อนมากๆตั้งแต่ตอนจีบกันแล้ว
ยื่งพอมาอยู่ด้วยกัน ยิ่งได้เห็นมากขึ้น (แต่ผมเองก็อารมณ์ร้อนเหมือนกัน แต่ผม"พยายาม"ควบคุมไม่ให้เป็นไปตามอารมณ์เค้า)
พยายามบอกให้ใจเย็นบ้างๆ ใจร่มๆบ้าง ผมก็โดนสวนกลับมาตลอด เค้าไม่ชอบให้ทำแบบนี้ ผมก็ไม่ทำ
พอคุยกันไม่เข้าใจก็ขึ้นเสียง ชักสีหน้า ใส่ทั้งๆที่อธิบายกันดีๆก็ได้ เพราะความเข้าใจของเราทุกคนไม่เท่ากัน
ผมเองก็พยายามที่จะปรับเปลี่ยนตัวเอง พยายามแก้ขอเสียต่างๆ (เพราะผมโสดมาเป็นสิบๆปี อยู่คนเดียวจนชิน)
ปรับเพื่อที่จะให้อยู่กับเค้าได้ พยายามยอมรับในสิ่งที่เค้าเป็น
แต่บางครั้ง เค้าก็จะหงุดหงิดขึ้นมาแบบไม่มีเหตุไม่มีผล ซึ่งตอนนั้นถ้าทำอะไรไม่ถูกใจก็ยาวไป
แล้วเค้าชอบคาดหวังให้ผมเป็นแบบนั้นเป็นแบบนี้เสมอๆ
ยิ่งช่วงที่ผมเปลี่ยนงานใหม่ เนื้องานใหม่ๆ ทำให้ผมกลับดึกบ่อย และงานยุ่งจนไม่ค่อยได้โทรหาเค้า
ทำให้เค้าคิดไปว่าผมแอบไปมีผู้หญิงคนอื่นๆบ้าง ไม่อยากคุยกับเค้าเพราะอยู่กับกิ๊กบ้าง
ซึ่งเค้าบอกเค้ารู้หมดทุกอย่าง
(แต่จริงๆแล้วผมไม่มีและไม่คิดจะมี เพราะครอบครัวบ้านแตกสาแหรกขาด พ่อทิ้งแม่ผมไปมีผู้หญิงคนใหม่)
ร้ายแรงสุดถึงขั้นตบตีผม หาว่าผมเลวแบบนั้นแบบนี้ แต่ผมข่มอารมณ์ไม่ตอบโต้
ยิ่งผมเป็นโรคซึมเศร้า เจอแบบนี้สุขภาพจิตผมก็ยิ่งแย่ลงทุกวันๆ (แต่ผมไปพบแพทย์และกินยาประจำนะครับ)
ตอนนี้ทำงานไปต้องสู้กับตัวเอง สู้กับงาน สู้กับแฟน ผมเหนื่อยมาก นอนก็ไม่พอ
ใครเคยเจออย่างผมบ้างครับ แล้วพวกคุณแก้ปัญหากันอย่างไรบ้าง
ยินดีรับฟังทุกๆความคิดเห็นครับ
ขอบคุณครับ
ผมควรจะทำอย่างไรดี กับความรัก ณ ตอนนี้
เรื่องของเรื่อง คือผมคบกับแฟนผมมาได้สักประมาณเกือบปีแล้ว แฟนผมเป็นผู้หญิงครับอายุน้อยกว่า
กราฟความรักเราขึ้นๆลงตลอด ตั้งแต่ตอนจีบกัน
ทะเลาะกันบ่อย (อย่าเรียกว่าทะเลาะเลยครับ เพราะเค้าจะเป็นฝ่ายพูดเองซะมากกว่า) ผมก็ได้แต่ฟังซะส่วนใหญ่
และก็ไม่รู้จะพูดตอบอะไร เพราะถ้าเราพูดไปเค้าก็ยิ่งโมโหและอารมณ์เสียมากขึ้น แต่พอเราไม่พูดเค้าจะถามทำไมไม่พูด
(เป็นแบบนี้ประจำ)
คำพูดที่พูดประจำคือผมไม่ใส่ใจเค้า
(คือ ปกติตอนคุยกันก็จะถามสารทุกข์สุขดิบตลอด เช่น กินข้าวหรือยัง เวลาเค้าไม่สบาย ก็ซื้อยาแล้วขับรถเอาไปให้
พาเค้าไปเที่ยวเพราะอยากให้เค้าเปิดหูเปิดตา ผ่อนคลายจากภาระงานตลอดทั้งสัปดาห์
ขับไปรับถึงที่ทำงานเวลาเค้าทำโอทีดึกๆ เพราะเราไม่อยากให้เเค้ากลับแท๊กซี่คนเดียว
ขับไปรับแทบทุกวันในช่วงที่เกิด PM 2.5 เพราะไม่อยากให้เค้านั่งรถเมล์
ตัวผมเองไม่ชอบหนังพากย์ไทย แต่ก็พาเค้าไปดูเพราะเค้าไม่ชอบดูซับ เป็นต้น
ผมจะเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่เป็นไร ทำเพราะอยากทำให้ อยากให้เค้ามีรอยยิ้ม มีความสุข เรื่องแค่นี้ทนได้
ผมคิดแบบนั้น)
เป็นแบบนี้หลายครั้ง ผมก็อดทนเพราะรักเค้า
พอได้มาอยู่ด้วยกัน มันก็เกิดปัญหาขึ้นเป็นเรื่องปกติ
เค้าเป็นคนอารมณ์ร้อนมากๆตั้งแต่ตอนจีบกันแล้ว
ยื่งพอมาอยู่ด้วยกัน ยิ่งได้เห็นมากขึ้น (แต่ผมเองก็อารมณ์ร้อนเหมือนกัน แต่ผม"พยายาม"ควบคุมไม่ให้เป็นไปตามอารมณ์เค้า)
พยายามบอกให้ใจเย็นบ้างๆ ใจร่มๆบ้าง ผมก็โดนสวนกลับมาตลอด เค้าไม่ชอบให้ทำแบบนี้ ผมก็ไม่ทำ
พอคุยกันไม่เข้าใจก็ขึ้นเสียง ชักสีหน้า ใส่ทั้งๆที่อธิบายกันดีๆก็ได้ เพราะความเข้าใจของเราทุกคนไม่เท่ากัน
ผมเองก็พยายามที่จะปรับเปลี่ยนตัวเอง พยายามแก้ขอเสียต่างๆ (เพราะผมโสดมาเป็นสิบๆปี อยู่คนเดียวจนชิน)
ปรับเพื่อที่จะให้อยู่กับเค้าได้ พยายามยอมรับในสิ่งที่เค้าเป็น
แต่บางครั้ง เค้าก็จะหงุดหงิดขึ้นมาแบบไม่มีเหตุไม่มีผล ซึ่งตอนนั้นถ้าทำอะไรไม่ถูกใจก็ยาวไป
แล้วเค้าชอบคาดหวังให้ผมเป็นแบบนั้นเป็นแบบนี้เสมอๆ
ยิ่งช่วงที่ผมเปลี่ยนงานใหม่ เนื้องานใหม่ๆ ทำให้ผมกลับดึกบ่อย และงานยุ่งจนไม่ค่อยได้โทรหาเค้า
ทำให้เค้าคิดไปว่าผมแอบไปมีผู้หญิงคนอื่นๆบ้าง ไม่อยากคุยกับเค้าเพราะอยู่กับกิ๊กบ้าง
ซึ่งเค้าบอกเค้ารู้หมดทุกอย่าง
(แต่จริงๆแล้วผมไม่มีและไม่คิดจะมี เพราะครอบครัวบ้านแตกสาแหรกขาด พ่อทิ้งแม่ผมไปมีผู้หญิงคนใหม่)
ร้ายแรงสุดถึงขั้นตบตีผม หาว่าผมเลวแบบนั้นแบบนี้ แต่ผมข่มอารมณ์ไม่ตอบโต้
ยิ่งผมเป็นโรคซึมเศร้า เจอแบบนี้สุขภาพจิตผมก็ยิ่งแย่ลงทุกวันๆ (แต่ผมไปพบแพทย์และกินยาประจำนะครับ)
ตอนนี้ทำงานไปต้องสู้กับตัวเอง สู้กับงาน สู้กับแฟน ผมเหนื่อยมาก นอนก็ไม่พอ
ใครเคยเจออย่างผมบ้างครับ แล้วพวกคุณแก้ปัญหากันอย่างไรบ้าง
ยินดีรับฟังทุกๆความคิดเห็นครับ
ขอบคุณครับ