ตามหัวข้อเลยค่ะ คือรู้สึกว่าตัวเองเป็นน้องแล้วโดนลำเอียงมากๆ พี่อยากได้อะไรก็ได้ทันทีแต่พอเราอยากขออยากมีบ้างกลับบอกให้เก็บตังซื้อเอง คำพูดเวลาพูดด้วยก็ต่างกันคือเราก็ไม่ได้อิจฉารึอะไรเเต่มันคือความรู้สึกน้อยใจมากกว่า แล้วเมื่อวาน..พี่เรียนพิเศษถึง1ทุ่มแล้วเราก็รู้ว่าต้องไปรับแต่1ทุ่มพี่กลับไม่โทรมาเราเลยไปหาข้าวกินพอกินๆไปพี่ก็โทรมาแล้วก็เร่งบอกให้เราไปรับเร็วๆไม่มีเพื่อนอยู่แล้ว'เราก็บอกรอกินข้าวก่อนได้มั้ยทำไมไม่บอกตั้งเเต่1ทุ่มที่เลิก(เพราะตอนนั้นเราก็ว่างแต่พี่กลับมัวอยู่คุยเล่นกับเพื่อน)' สุดท้ายมันก็โทรบอกแม่ว่าเราไม่ยอมไปรับ เราเองก็โดนทั้งพ่อทั้งแม่ด่าเลยไม่อยากจะกลับบ้านเพราะอยู่บ้านแล้วก็รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวพูดอะไรกับใครไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า ไม่สำคัญ ท้อไปหมด ทำอะไรก็ผิด ไม่เคยถูกมองว่าดีในสายตาใครเลย เอาง่ายๆคือน้อยใจมากๆจนบางครั้งคิดว่าถ้าเราตายไปทุกคนก็น่าจะมีความสุขมากกว่าตอนนี้.
เคยน้อยใจคนในครอบครัวมั้ย..👤