พี่ๆ น้องๆ ไม่ค่อยโอเค กับการที่ต้องไปทำงานต่างถิ่น

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะคะว่า ปัจจุบันเราทำงานอยู่แถวบ้าน  กับการกินเงินเดือน 6,000 บาท มา เป็นเวลาเกือบ 4  ปีแล้ว ตอนนี้อายุก็ใกล้เลข 3 เข้ามาทุกที ไม่มีแม้แต่ตังเก็บ ไม่มีอะไรที่เป็นของตัวเอง จนมาถึงจุดหนึ่งที่คิดว่ามันต้องเปลี่ยนงาน เป็นสายงาน เปลี่ยนสถานที่ทำงาน ขั้นแรกก็ปรึกษาพ่อกับแม่ ตอนแรกเขาก็จะไม่ยอมให้เปลี่ยนงาน เหมือนไม่อยากให้ไปทำที่อื่น แต่ก็อธิบายให้เขาจนเข้าใจ (เป็นเพราะเราเป็นลูกคนเล็กด้วยรึป่าว ส่วนพวกพี่ๆ ก็ออกไปทำงานที่อื่นกันหมด เหลือเราที่อยู่บ้าน ก็เหมือนฝากความหวังไว้ที่เราผู้เดียว ก็เหมือนเป็นสิ่งที่รั้งเราไว้) พอปรึกษาปัญหาทั้งหมด ให้พ่อกับแม่ฟังเขาก็เข้าใจนะ (แต่ในใจเราก็รู้ว่าเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้) แต่ก็ยังมีญาติพี่น้องบางคนที่ชอบพูดกรอกหู "ทำไมจะทิ้งพ่อแม่ไปล่ะ" "ทำไมไม่อยู่ดูแลเขา" "ทำไมไม่ทำงานที่นี่ต่อล่ะ" "ทำไมไม่คิดดูให้ดีๆ" บลาๆๆ
ต้องบอกก่อน
1. พ่อแม่เรายังแข็งเเรงดี ถ้าเราไม่รีบคว้าโอกาสเพื่อสร้างอนาคต ในตอนนี้  เราจะไปทำตอนพ่อแม่เราแก่ชราก็คงทำไม่ได้
2. เราไม่เคยคิดที่จะทิ้งท่าน เพราะเขาก็เป็นคนที่เรารักมากๆ (ที่บ้านก็ยังมีหลานๆ อยู่กับเขาด้วย)
3. การทำงานมากกว่าเงินเดือน และส่วนมากต้องอยุ่ในภาวะตึงเครียดตลอด เราเลือกที่จะไม่อยู่ดีกว่า
4. ด้วยวุฒิภาวะ การคิดและตัดสินใจในเรื่องต่างๆ  มาด้วยเหตุผลเสมอ และกลั่นกรองมาดีมากแล้ว  

เราแค่อยากถามความเห็นถ้าเจอแบบนี้เราจะรับมือ หรือมีข้อคิดยังไง ที่ทำให้เราสบายใจที่จะไปทำงานต่างถิ่น หรือใครมีประสบการณ์ดีๆ  ช่วยแชร์หน่อยค่ะ