สัพเพธรรมาเป็นอนัตตา ควรละ

สัพเพธรรมา อนัตตา เป็นนิพพาน เพราะว่านิพพานเป็นอนัตตา ในพื้นฐานเดียวกันเพราะ สัพเพธรรมาอนัตตา นิพพานเป็นสัพเพธรรมเช่นกัน นิพพานย่อมเป็นอนัตตาเช่นกัน นิพพานเป็นธรรมเช่นกัน ดังนั้น นิพพานเป็นสัพเพธรรมา

สังขาร อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ละไม่ได้ ทุกข์เป็นอนัตตา เราไปบังคับให้ละ ไม่ได้ สัพเพธรรมา อนัตตา เราไปบังคับไม่ได้ ถ้าเราไปบังคับก็จะกลายเป็น สัพเพธรรมา อัตตา

จิตเป็นสมาธิย่อมรู้เห็นตามเป็นจริง ทำไมยังต้องมีวิปัสสนาอีก วิปัสสนาเพื่อละวิปลาส4(เที่ยง,สุข,ตัวตน,งาม) หรือวิปัสสนาคือรู้ขันธ์5เป็นไตรลักษณ์ตามเป็นจริง(ไม่เที่ยง,เป็นทุกข์,มิใช่ตัวตน) วิปัสสนามีแค่ร

ธรรมะของพระพุทธเจ้าอะไร ที่เสพ,เจริญ,มนสิการให้มากแล้ว ทำให้ปล่อยวาง,คลายความยึดมั่น-ถือมั่นได้ดีและเพิ่มโอกาสหลุดพ้น

ธรรมเกิดแต่เหตุ ดับไปเมื่อหมดเหตุไม่ได้ ????? เพราะมันไปเป็นมโนวิญญาน ปรุงแต่งที่ใจต่อ เช่น ตาเห็นภาพ เห็นภาพดับไปแล้ว แต่มันไปเกิด รักชอบชังเฉยๆที่ใจ (เวทนา) เสียงได้ยิน เสียงดับไปแล้ว แต่มันไปเก

ถ้าไม่มีไตรลักษณ์๓(อนิจจัง,ทุกขัง,อนัตตา) ใช้อะไรวิปัสสนาแทนได้บ้างครับ?