สัพเพธรรมาเป็นอนัตตา ควรละ

สัพเพธรรมา อนัตตา เป็นนิพพาน เพราะว่านิพพานเป็นอนัตตา ในพื้นฐานเดียวกันเพราะ สัพเพธรรมาอนัตตา นิพพานเป็นสัพเพธรรมเช่นกัน นิพพานย่อมเป็นอนัตตาเช่นกัน นิพพานเป็นธรรมเช่นกัน ดังนั้น นิพพานเป็นสัพเพธรรมา

1.ด้วยความจริงที่ขันธ์ทั้ง5เกิดแล้วดับไปทันที (เกิดสั้น)มันจึงเป็น“อนัตตา” ตามธรรมชาติของมันอยู่แล้ว แต่โลกเกิดเพราะคนเราไม่เห็นความจริงตรงนี้ 2.โลกเกิดเพราะมีความเป็นเราเข้าไปยึดตรงนี้ ข

สติปัฏฐานไม่เป็นจึงไม่เห็นตัวเอง เห็นได้แค่วิญญานขันธ์ เป็นหนูติดจั่น เป็นนกติดกรง สติปัฏฐานเป็น จะเห็นตัวเอง เห็นว่าตัวเองก็เกิดดับ จึงหลุดพ้น พ้นจากพันธนาการ

เมื่อถึง ธรรมในธรรม อันเป็นธรรมเบื้องปลายในสติปัฏฐาน จิตจะเคลื่อนไปอย่างอิสระ แต่รู้ทันว่าจิตเคลื่อนไปทิศทางใด เป็นการไหลหมุนวนไปในทั่วทั้ง กายทั้งภายในภายนอก ทั่วรูปทั่วนาม ดั่งการไหลหมุนเวียนของกระ

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติคือมีคำสอนบางสำนักเหมือนจะสอนว่าให้พิจารณากายอสุภะจนบรรลุถึงอนาคามีค่อยพิจารณาจิตมันทำแบบนั้นได้จริงเหรอครับเขาให้ทำพร้อมกันนี่ตามหลักคำสอนในศาสนาพุทธทั่วไปเขาให้พิจาร

สังขาร อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ละไม่ได้ ทุกข์เป็นอนัตตา เราไปบังคับให้ละ ไม่ได้ สัพเพธรรมา อนัตตา เราไปบังคับไม่ได้ ถ้าเราไปบังคับก็จะกลายเป็น สัพเพธรรมา อัตตา

เมื่อบุคคลผู้นั้น ยึดมั่นถือมั่นว่า เราเป็นในกาลนั้นอินทรีย์ ๕ คือ จักขุนทรีย์ โสตินทรีย์ ฆานินทรีย์ ชิวหินทรีย์ กายินทรีย์ย่อมหยั่ง ลง ดูกรภิกษุทั้งห

เพราะไม่เห็นอนัตตา ธรรมจึงเป็นเรื่องยาก อนัตตาไม่ได้หมายความว่าไม่มี อนัตตาคือความมีในความไม่มี ทุกสิ่งยังตั้งอยู่แต่เป็นสภาวะที่ไม่ใข่อย่างบัญญัติ เห็นอยู่ไม่ใช่เล็กน้อย แต่เป็นเห็นอยู่อย่างมาก อ