เรารู้จักผู้ชายคนนี้มา8ปี เรียนที่เดียวกัน อยู่วงดนตรี เอ็นดูเขามากตอนรู้จักแรกๆ เขาอายุน้อยกว่าเรา2ปี 2ปีแรกที่รู้จักเขารู้จักเราแค่ผ่านๆไม่เคยคุยกันเคยแซวเขา พอเราเรียนจบก็ไม่เจอกันเลย4ปีประมาณ ทีนี้ เมื่อปีที่แล้วอาจารย์เราอ่ะเสียเลยมางานศพพอตกเย็นเราไปกินเหล้ากับเพื่อนเป็นช่วงที่เรามีปัญหากับที่บ้านด้วย พอมากินเหล้าเขาก็เลิกงานช่วง5ุ่มมากินเหล้าด้วย ก็ตามภาษาอ่ะเคยชอบเคยเอ็นดูไม่เจอกันตั้งปีอะก็กลับมาเจอกัน เลยไปแซะไปแซวไปเล่นกับน้องมัน ก็เลยมีคุยกันแต่เขาก็เล่าให้ฟังว่าเลิกกับแฟนแล้วอย่างงั้นอย่างงี้ให้ดูแชท บอกเลิกแล้วอะไรแล้ว ละก็เริ่มคุยน้องมีเฟสเรานานละนะแต่เราจำไม่ได้ว่ามีตอนไหนก็คุยกัน กลับบ้านดึกกลับตี3ทุกวัน เขาก็ขับตามมาส่งนะ มีเป็นห่วงมีการดูแลกัร ไปมหาลัยก้แลกรถกันใช้ซื้อข้าวซื้อเอ็มซื้อน้ำมาให้บ้าง้ติมน้ำมันรถให้ตลอดมีอะไรช่วยตลอด พอมาวันนึงเราทะเลาะกับที่บ้านหนักวันนั้นแม่มาตบเรากลางวงเพื่อนเลยเพราะแฟนเก่าเราไปพูดอะไรไม่รู้วันนั้นโคตรแย่อ่ะแต่น้องมันคือคนที่ห้ามเรากอดเราปลอบเราดึงเราทุกอย่าง เราเลยรู้สึกว่าน้องมันคือที่พึ่งอ่ะตอนนั้น เพราะแม่เราไม่เชื่อคำพูดเราเลย เชื่อคำพูดแฟนเก่าเรามากกว่าเรา มีเรื่องแน่ๆเกิดในชีวิตเยอะ จนวันลอยกระทงเราไปลอยกระทงกับกลุ่มเรามีน้องเขาด้วย พอกลับบ้านน้องมาเรานอนเลย ตื่นมาไม่เจอใครเลยติดต่อใครไม่ได้ ละสุดท้ายมารู้ว่าน้องเขาถูกแม่เราโทรไปพูดอะไรไม่รู้ น้องยังรักแฟนเก่าอยู่เลยกลับไปง้อแฟนเก่า ขับรถไปง้อปล่อยเราไว้บ้าน แต่ก็ยังอยู่ด้วยกัน ตลอดช่วยเหลือทุกอย่างสตอรี่ตอนนั้นแย่สุด เราอยู่กับเขาแต่เขาคุยกับคุยเก่าตลอด บางทีเราตอบแทน แล้วเขากลับไปดีกันแต่เรายังอยู่บ้านเขาอยู่ เขาบอกว่าพี่อยู่นี้แหละผมทิ้งใครไว้ข้างหลังไม่ได้ผมรักพี่นะต่างๆนาๆเยอะไปหมดเราก็อยู่ดูแลแบบที่จะดูแลได้มากที่สุดรักเขามากกว่าตัวเองตลอดและมามีปัญหาอีกที่แฟนเก่าเขารู้ว่าเรายังอยู่ด้วยกันตลอดเราดูแลเขาอยู่ตลอด เขาเลยเลิกคุยกันไปอีก เราก็ยังอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมตลอดต่อให้ทะเลาะก็ตามก็ยังอยู่ จนมาตกลงคบกันจิงๆจังๆตอนปีใหม่ ซัพพอร์ตทุกอย่างเราอดได้แต่เขาต้องสบาย ทำงานคนเดียวก็ยอมยกเลิกหอเอาค่าหอมาให้เขาจ่ายค่ารถ สุดท้ายเราไม่ไหวปล่อยยึด เลยมีเรื่องคนที่ทำอาสาด้วยกันยุให้เขาเลิกกับเรา เหตุผลคือคนพวกนั้นเขาจะเอาเราแต่ไม่ได้เลยยุให้เราเลิกกัน บวกกับเราไม่ช่วยส่งรถปล่อยยึด เขาเลยไปคุยกับผู้หญิงคนนึงซึ่งรู้จักกันเ ผู้หญิงคนนั้นทักมาหาเรื่องสารพัดแต่ตอนนั้นเราท้องไง ทักมาเชิงประมาณว่า แฟนอะผัวกูนะอย่าลืมละก้อีกเยอะ จนกินไม่ได้นอนไม่หลับเครียดกินเหล้าดูดบุหรี่ไม่ดูแลตัวเองสุดท้ายหลุดเขาถึงเริ่มทักมาคุยผู้ชายก็ดูเฟสเราตลอดนะเราก้เล่นเฟสตลอด เขาไม่กลับบ้านเลยกลับมาไม่กลับมาเอาก็กลับมาให้ทำกับข้าวให้กินเกือบสามเดือนกลับมาก็มีมากอดมาหอมมาบอกรักบอกคิกถึง มานอนด้วยอยู่2ครั้ง พอสามเดือนที่แยกกันอ่ะเรากลับมาดูแลตัวเองไม่ผอมไม่โทรมแล้วกลับมาทำงานมีรถอีกคันขายของเริ่มดีมีเงิน แต่สามเดือนก่อนหน้านั้นเราก้ยังส่งข้าว ส่งบุหรี่ให้เขานะ พอเราเริ่มดีขึ้นมีคุยกับคนอื่นบ้างไรบ้างคนที่เคยชอบเราบ้าง คนที่เรารู้จักบ้าง ก็ดีขึ้นเยอะแต่ก็ยังรักเขาอยู่พอเขามาง้อตอนแรกก็ไม่ยอมได้แค่1เดียวเท่านั้นแหละทิ้งทุกคนกลับมาหาเขาจ้า กลับมาตอนแรกสัญญาทุกอย่างไปต่างๆเยอะมากกลับมายอมทำงานอยู่เดือนนึง เขาออก เราก้ทำต่ออีกเดือนนึงออกเหมือนกัน เริ่มมีอาการเดิมกลับไปคุยกับคนเก่า ทะเลาะกันแรงหลายครั้งแต่ก๋อยู่ด้วยกันนะเราง้อ ตอนที่เลิกกันช่วงแรกๆกราบเท้าอ้อนวอนร้องไห้เต็มที่อ่ะเขาสะบัดแบบไม่มีเยื่อใยเลย รอบนี้เอาอีก มีอีกมะเลาะอีกแบบเดิมๆเลย เป็นมาตลอดเราก็ทนนะเพราะท่องไว้ตลอดว่าชีวิตกูกูเลือกเอง 2เดือนผ่านไปทะเลาะหนักอีกเราเป็นที่มีความเสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้าจนมาทะเลาะกันหนักๆเราจะฆ่าตัวตายหลายรอบมาก มารอบนี้กินเหล้าเมามีสติแต่ไม่อยากอยู่แล้วอากตาย เดินหนี้ทิ้งทุกอย่างตั้งแต่วันนั้นไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกเลย 2-3วันนี้เขาคุยกับแฟนเก่า แล้วบล็อกซ่อนลบตลอดแต่เราจับได้ตลอดพอพูดเขาก็เงียบ เราก็ต้องแพ้ภัยตัวเองคือเงียบเหมือนกันเลิกพูดฟิลแบบทำไรไม่ได้อ่ะ สรุปต้องยอมเพราะเรารัก เราไม่ได้โง่นะเรารู้ว่าเราทำอะไรแบบไหนละดีกว่า แต่เราขอเลือกแบบนี้เลือกที่จะอยู่ แต่ก็ยังรักกันนะแต่เขาแค่รักเราน้อยกว่าตอนนั้น #ผิดไหมที่จะอยู่ผิดไหมที่รักขนาดนี้
ผิดไหมที่รักคนที่รักเราน้อยกว่าคนเก่าเขา?