ลูกสาวคนหนึ่งที่อยู่บนความค่าหัวของพ่อแม่

สวัสดีค่ะฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ที่อยู่บนความคาดหวังของพ่อแม่และครอบครัวฉันผู้ซึ่งไม่เคยเลือกอะไรด้วยตัวเองเลยตั้งแต่เด็กจำตอตอนนี้เรียนอยู่ปี 2 แล้วไม่เคยเลือกเรียนด้วยตัวเองเลย ชอบสิ่งใดพ่อแม่ก็ไม่เคยสนับสนุนแต่ท่านก็ถามนะว่าเราจะเรียนทางไหนตลอดมาแต่ไม่เคยเห็นด้วยกับสิ่งที่เราจะเรียนเลย เราเลยจำเป็นต้องเรียนอย่างที่เขาต้องการซึ่งถามว่ามันมีความสุขไหมมันก็มีทั้งสองทั้งสุขและทุกข์สุขใจที่ท่านทั้งสองมีความสุขกับสิ่งที่เราเลือกเรียนอย่างที่เขาต้องการแต่ถามว่าเรามีความสุขไหมมันห่างไกลสิ่งนี้มากเลย ตอนมัธยมเราก็ยังโอเคที่เขาเลือกให้เราเรียนทีแรกก็ไม่ค่อยโอเคแต่พอนานนานมันก็ทำให้เราคิดว่าเราภูมิใจมากที่ได้เรียนสถาบันแห่งนี้และเราดีใจมากที่พ่อแม่บังคับเราและเราก็ทำตามพ่อแม่ในช่วงนั้นและขอขึ้นมหาวิทยาลัยก็คิดว่าพ่อแม่อาจจะให้สิทธิ์แต่เราเลือกเองว่าเราจะเรียนสถาบันไหนที่ไหนมหาวิทยาลัยไหนท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่เราเลือกมันกลับไม่ใช่ความสุขของเขาเราก็เลยทำตามสิ่งที่เขาต้องการเขาไม่ได้บังคับว่าเราจะเรียนอะไรแต่เขาบังคับสถานที่ว่าเราตรงต้องเรียนตรงนี้เราก็ทนเรียนไปก็คิดว่าสักวันเราอาจจะชอบในสิ่งที่เราเลือกเพื่อพ่อแม่ แต่ท้ายที่สุดแล้วเราก็ไม่อาจทนฝืนในสิ่งที่เราไม่ได้ชอบไม่รู้สิ ตอน้เราไม่อยากฝืนแล้วอ่ะแต่เราก็ไม่ได้อยากทำให้พ่อแม่เสียใจและครอบครัวเสียใจเพราะเราความคาดหวังของพวกเขาแล้วทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เราอยากออกจากที่นั่นเราอยากจะเรียนที่อื่นเราอยากจะทำตามใจตัวเองแต่เราไม่รู้ว่าจะต้องพูดกับพ่อแม่ให้เข้าใจยังไงดีทุกคนช่วยแคปชั่นสงกรานต์ให้เราหน่อยได้ไหมที่เคยเป็นแบบนี้เราอยากรู้อยากออกไปจากตรงนี้อยากอยากหายไปจากโรคความเครียด แต่เราไม่รู้ว่าเราจะกัดกันคำพูดเพื่อให้พ่อแม่เข้าใจเรายังไงดีเขาคิดว่าพ่อแม่คงไม่เข้าใจเราและไม่ยอมให้เราเรียนที่อื่นแน่ๆตอนนี้อยู่กับพี่ไม่มีความสุขเลยเว้ยมันเป็นอะไรที่ยากเกินกว่าจะอธิบายวันนี้วันจะได้ไปเมืองลอยคิดแต่เรื่องนี้ล่าสุดคือเราผิดตัวมาคบอะไรเป็นโรคซึมเศร้าก็ไม่ได้อยากเป็นลูกน้องนางก็อยากหายแล้วแต่เราไม่รู้จะจัดการยังไงดีเราเครียดทุกคนช่วยแชร์ประสบการณ์มาให้เราหน่อยได้ไหมช่วยหาวิธีที่จะพูดกับพ่อแม่และพิสูจน์ให้เขารู้ว่าเราไม่ได้ชอบสิ่งนี้แหละเราชอบในสิ่งที่เราอยากจะเลือก