สวัสดีค่ะ นี่เป็นกะทู้ที่2ที่ดิฉันเขียนมา ก็ยังไม่คล่องหรอกค่ะ มาค่ะ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า
เรื่องราวมันเกิดขึ้นมาไม่นานนี่เองค่ะ ย้อนไปเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2562 ฉันกับครอบครัวได้เดินทางไปยังเชียงใหม่(ไปพักผ่อน)
ดิฉันพักโรงแรมไม่ไกลจากจากสนามบินมากนัก ลืมบอกค่ะว่าเราไปกันแค่4คน มีคุณย่า คุณแม่ น้องชาย และฉัน
ฉันเล่าเรื่องไม่เก่งนัก อย่าว่ากันนะคะ เมื่อถึงที่พัก ฉันซึ่งพักกับคุณย่าของฉันภายในห้องและน้องชายฉันพักกับคุณม่อีกห้อง ต่างคนก็ต่างเก็บสัมภาระของตนกัน เมื่อฉันเก็บของอะไรเสร็จ ก็ไม่พ้นที่จะต้องเดินสำรวจห้อง ในห้องที่ฉันพัก จะมีโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆแถมกระจกก็ดูหมองๆมัวๆ แต่ก็ไม่ผิดปกติอะไร แต่ฉันก็ไปสังเกตุตรงลิ้นชักของโต๊ะเครื่องแป้ง ฉันก็เลยลองเปิดดูก็พบกันสมุดไดอารี่เก่าๆเล่มนึง ซึ่งฉันก็คิดว่าน่าจะเป็นของผู้ที่เข้ามาพักก่อนหน้าเป็นแน่ แต่ก็ไม่วายที่ฉันจะต้องเสียมารยาทเปิดดู แต่ทันทีที่ฉันจะเปิดคุณย่าก็เรียกฉันลงไปทานข้าวเย็น ฉันก็เลยวางบันทึกนั้นไว้ที่เดิม
เมื่อฉันทานอาหารเสร็จก็ขอตัวแยกขึ้นมาอาบน้ำพักผ่อน เพราะเหมือนจะไม่สบาย พวกคุณย่า คุณแม่ และน้องชายฉัน เขาจะไปเดินเล่นซื้อของกัน
และหลังจากนี้เรื่องทุกอย่างก็เกิดขึ้น เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จ ก็ได้ออกมาแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ทาครีม ทาบำรุงอยู่ที่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งโบราณนั้น
แต่จู่ๆฉันก็นึกขึ้นได้ว่ามีสมุดบันทึกอยู่ในลิ้นชัก เมื่อฉันทาครีมบำรุงหน้าเสร็จ ก็ได้เปิดลิ้นชักนั้นดู แต่กลับไม่พบสมุดนั้นแล้ว... ฉันคงคิดว่าแม่บ้านน่าจะเก็บไปคืนเจ้าของแล้วแน่ๆ ฉันเลยเป่าผมให้แห้งแล้วไปนอน เมื่อฉันกำลังจะนอนนั้นหัวของฉันก็ไปกระแทกกับอะไรที่มันมีปลายแหลมๆ ฉันเลยยกหมอนขึ้นมาปรากฏว่า สมุดบันทึกนั้นมันมาอยู่ใต้หมอนของฉัน ฉันจึงหยิบขึ้นมาดูในหน้าแรกของสมุดบันทึกกล่าวถึงชายคนนึงที่ชื่อนายสิงห์วสุ และนางคนนึงที่ชื่อเหมยซิ่น ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ก็ไม่ได้อ่านให้เข้าใจ แต่ชื่อผู้เขียนที่ใช้นามว่า " แม่หญิง กรกนก " (มีต่อค่ะ)
ไดอารี่หลอนสมัยล้านนา
เรื่องราวมันเกิดขึ้นมาไม่นานนี่เองค่ะ ย้อนไปเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2562 ฉันกับครอบครัวได้เดินทางไปยังเชียงใหม่(ไปพักผ่อน)
ดิฉันพักโรงแรมไม่ไกลจากจากสนามบินมากนัก ลืมบอกค่ะว่าเราไปกันแค่4คน มีคุณย่า คุณแม่ น้องชาย และฉัน
ฉันเล่าเรื่องไม่เก่งนัก อย่าว่ากันนะคะ เมื่อถึงที่พัก ฉันซึ่งพักกับคุณย่าของฉันภายในห้องและน้องชายฉันพักกับคุณม่อีกห้อง ต่างคนก็ต่างเก็บสัมภาระของตนกัน เมื่อฉันเก็บของอะไรเสร็จ ก็ไม่พ้นที่จะต้องเดินสำรวจห้อง ในห้องที่ฉันพัก จะมีโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆแถมกระจกก็ดูหมองๆมัวๆ แต่ก็ไม่ผิดปกติอะไร แต่ฉันก็ไปสังเกตุตรงลิ้นชักของโต๊ะเครื่องแป้ง ฉันก็เลยลองเปิดดูก็พบกันสมุดไดอารี่เก่าๆเล่มนึง ซึ่งฉันก็คิดว่าน่าจะเป็นของผู้ที่เข้ามาพักก่อนหน้าเป็นแน่ แต่ก็ไม่วายที่ฉันจะต้องเสียมารยาทเปิดดู แต่ทันทีที่ฉันจะเปิดคุณย่าก็เรียกฉันลงไปทานข้าวเย็น ฉันก็เลยวางบันทึกนั้นไว้ที่เดิม
เมื่อฉันทานอาหารเสร็จก็ขอตัวแยกขึ้นมาอาบน้ำพักผ่อน เพราะเหมือนจะไม่สบาย พวกคุณย่า คุณแม่ และน้องชายฉัน เขาจะไปเดินเล่นซื้อของกัน
และหลังจากนี้เรื่องทุกอย่างก็เกิดขึ้น เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จ ก็ได้ออกมาแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ทาครีม ทาบำรุงอยู่ที่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งโบราณนั้น
แต่จู่ๆฉันก็นึกขึ้นได้ว่ามีสมุดบันทึกอยู่ในลิ้นชัก เมื่อฉันทาครีมบำรุงหน้าเสร็จ ก็ได้เปิดลิ้นชักนั้นดู แต่กลับไม่พบสมุดนั้นแล้ว... ฉันคงคิดว่าแม่บ้านน่าจะเก็บไปคืนเจ้าของแล้วแน่ๆ ฉันเลยเป่าผมให้แห้งแล้วไปนอน เมื่อฉันกำลังจะนอนนั้นหัวของฉันก็ไปกระแทกกับอะไรที่มันมีปลายแหลมๆ ฉันเลยยกหมอนขึ้นมาปรากฏว่า สมุดบันทึกนั้นมันมาอยู่ใต้หมอนของฉัน ฉันจึงหยิบขึ้นมาดูในหน้าแรกของสมุดบันทึกกล่าวถึงชายคนนึงที่ชื่อนายสิงห์วสุ และนางคนนึงที่ชื่อเหมยซิ่น ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ก็ไม่ได้อ่านให้เข้าใจ แต่ชื่อผู้เขียนที่ใช้นามว่า " แม่หญิง กรกนก " (มีต่อค่ะ)